Resident Evil Requiem İncelemesi — 30 Yıllık Bir Franchise'ın Zirvesi

The ninth Resident Evil, uzun bir geçmişe, onlarca deneye ve birkaç yaratıcı yön değişikliğine sahip bir serinin üretebileceği bir projedir. Resident Evil Requiem , hayranlara bir hediye olarak tasarlandı: Umbrella Corporation’ın biyomühendislerinin durdurulamaz mutantlar yaratması gibi, Capcom’un geliştiricileri geçmiş oyunlardan en çarpıcı fikirleri ve referansları seçip, franchise'ın otuz yılını kutlayan özel bir yıl dönümü başlığına dönüştürdü. Oyun kusursuz değil, ancak nostaljiden ve birikmiş deneyimden akıllıca yararlanarak uzun zamandır hayran olanları ödüllendiriyor.

RE9, bir dizi gizemli ölümün hikayenin iki ana karakteri tarafından ayrı ayrı araştırıldığı bir kara dedektif hikayesi olarak açılıyor: FBI analisti Grace Ashcroft ve hayranların favorisi özel ajan Leon Kennedy. Yıllar içinde, Leon o kadar çok kabus yaşadı ki, artık onu şaşırtacak pek bir şey kalmadı. Ancak bu sefer, vücudunu ele geçiren bir virüsün etkileriyle mücadele ediyor. Aynı zamanda, erken ölüm tehdidi onu sertleştirmiş; her tehlikeli durumda kendini sınırlarına kadar zorluyor.

Grace, gizemli antagonisti Victor Gideon tarafından kaçırıldığında yolları kesişiyor — bir zamanlar iflas eden Umbrella Corporation ile bağlantılı bir figür.

Resident Evil serisi , nadiren ince dramatik yazım ile tanınır. Yine de, Capcom’un hikayeleri sürekli olarak sürükleyici — büyük ölçüde öngörülemezlikleri ve olayların sürekli artan, neredeyse ateşli temposu nedeniyle. Requiem bu geleneği sürdürüyor. Açılış saatlerinde, Grace’e odaklanıldığında — zombiler ve canavarlara tamamen yeni bir bakış açısıyla, ve tam resim belirsiz kaldığında — ton daha karanlık ve daha ölçülü hissediliyor. İkinci yarıda, odak noktası Leon’a kayıyor ve oyun tam anlamıyla büyük bütçeli bir enerjiye bürünüyor — büyük ölçekli aksiyon sahneleri, imza niteliğindeki kamp ve her zaman mantıklı olmayabilecek ama kesinlikle eğlenceli olan sürprizlerle dolu.

Kampanyanın ortalarında, Requiem, aksiyonu kıyamet sonrası bir Raccoon City versiyonuna taşıyor ve o andan itibaren geliştiriciler, oyuncuyu önceki Resident Evil girişlerine referanslarla doldurmaya başlıyor. Bu geri dönüşler, oyunların ötesine geçerek CGI filmleri de kapsıyor — bunun pek az kişi tarafından beklenildiği bir şey. Hayran hizmetinin seviyesi dikkat çekici: tanıdık mekanlar, karakterler ve canavarlar, beklenmedik bağlamlarda birbiri ardına ortaya çıkıyor. Hayranların bu bölümü, her detayı katı iç mantık için incelemek yerine sürprizlerle dolu bir gösteri olarak değerlendirmeleri iyi olur.

Ikinci referanslara yoğun bir şekilde dayanan devam filmlerine genellikle ilgi duymam. Ancak bu durumda, onlarca farklı girişi kapsayan efsanevi bir seri ile karşı karşıyayız. Franchise, nostaljiyi yaşatma hakkını kazanmış durumda. Requiem, bir şaka gibi hissettirmekten çok, izleyicisine saygılı, kasıtlı bir anma gibi geliyor. Bazen oyunun daha ileri gitmesini bile diledim: Umbrella efsanesi ve Raccoon City ile yakından bağlantılı birkaç önemli karakterin belirgin bir şekilde eksik olduğunu gördüm. Belki de bunlar DLC için saklanıyordur.

Resident Evil'a yeni başlayan oyuncular, kampanyayı biraz daha az etkileyici bulabilir, ancak yine de her zaman ilgi çekici kalıyor. Grace Ashcroft, yeni başlayanlar için etkili bir anlatı giriş noktası olarak hizmet ediyor. Başlangıçta aşırı tereddütlü gibi görünse de, finalde önemli ölçüde gelişiyor. Grace'i canlandıran aktris, serinin tarihindeki en ikna edici performanslardan birini sergileyerek gerçek bir korku ve savunmasızlık iletiyor.

Senaryonun ana eleştirisi, sonlarına doğru tanıtılan ikinci antagonistin yeterince kullanılmamasıyla ilgili. Varlığı, amacının belirsiz hale geldiği kadar gelişmemiş hissediyor. RE9 ayrıca teknik olarak iki son içeriyor, ancak bunlardan biri, sanki sadece zorunluluktan eklenmiş gibi, ani bir şekilde hissediliyor.

Resident Evil Requiem, sadece anlatı temalarında değil, aynı zamanda oyun mekaniklerinde de öncüllerinden yararlanıyor. Capcom, serinin başlangıcından bu yana keşfettiği hemen hemen her büyük tasarım konseptini tek bir çatı altında toplamış.

Franchise'ın yaşı göz önüne alındığında, Resident Evil başlıkları arasındaki çeşitlilik şaşırtıcı değil. Bazıları, metroidvania yapısına yakın hayatta kalma korkusunu ve seviye tasarımını vurgularken; diğerleri sinematik, yüksek yoğunluklu aksiyona odaklanıyor. Hatta kamera perspektifi de evrildi — sabit açılardan üçüncü şahıs, ardından birinci şahsa. Farklı bölümler, hayran kitlesinin farklı kesimleriyle yankı buluyor ve bugün “doğru” Resident Evil'ın ne olması gerektiğine dair tek bir tanım yok.

Capcom, fandom içindeki tüm kamplara hitap edebilecek birleştirici bir giriş arayışında uzun zamandır. Önceki bir deneme, Resident Evil Village idi — birden fazla dönemin fikirlerini harmanlayan popüler bir bölüm. Ancak Village, içsel bir gerilimle mücadele etti: mekanikleri daha yavaş korkuya göre ayarlanmıştı, bu da büyük ölçekli savaş karşılaşmalarını garip hissettiriyordu.

Requiem, deneyimi temelde farklı mekaniklere, cephanelere ve savaş ritimlerine sahip iki protagonist arasında bölerek bu durumu çözüyor. Sonuç olarak, tek bir kampanya içinde iki farklı oyun tarzı sunuyor. Kamera, Resident Evil Village Gold Editiongibi birinci şahıs ve üçüncü şahıs perspektifleri arasında serbestçe değiştirilebilir. Kişisel olarak, seriyi omuzdan bakış açısıyla ilişkilendiriyorum ve her iki karakterin bölümlerini bu şekilde tamamladım. The perspective enhances the cinematic quality — for instance, you can see Grace stumble as she runs from monsters.

Grace’in bölümleri, büyük ölçüde Rhodes Hill Tıp Merkezi’nde geçiyor ve Resident Evil, Resident Evil 2ve Resident Evil 7’ye açık bir saygı duruşunda bulunuyor. Oyuncular, geniş bir kompleksin labirent gibi yapısını keşfeder, anahtarlar ve erişim kartları arar, mühimmatı dikkatlice yönetir ve düşmanlardan kaçınmak için plan yapar. Sınırlı envanteri, klasik oyunların ruhunda sık sık geri dönmeyi teşvik ediyor.

Bu bölümler, birçok son bölümden daha fazla hayatta kalmaya vurgu yapıyor. Grace’in yalnızca iki ateşli silaha erişimi var — tabancalar ve acil durumlar için en iyi şekilde saklanması gereken Requiem magnum. Ağır silahların yokluğu, odaklanmayı gizlilik ve kaynak yönetimine kaydırıyor. Güçlü bir zanaat sistemi bu yaklaşımı destekliyor ve oyuncuların Molotov kokteylleri gibi eşyalar yaratmasına olanak tanıyor. Zaman zaman, onun oyun tarzı Alien: Isolation’ı hatırlatıyor, özellikle de dar alanlarda onu takip eden öldürülemez bir avcıdan saklanması gerektiğinde.

RE9’un güçlü yönlerinden biri temposunda yatıyor. Grace’in bölümlerinde gerilim zirveye ulaştığında, anlatı Leon’a geçiyor ve bir rahatlama sağlıyor. Onun görevleri, Resident Evil 4 remake’inin doğal bir evrimi gibi hissediliyor; karşılaştırılabilir bir envanter sistemi, karşı hamleler, yakın dövüş bitiricileri ve hatta Resident Evil 6’yı anımsatan nesneleri düşmanlara fırlatma yeteneği gibi unsurlar içeriyor.

Grace’in bölümleri kaçınmayı ve ihtiyatı teşvik ederken, Leon’un bölümleri oyuncuları gözle görünen her tehdidi ortadan kaldırmaya itiyor. Capcom, Dino Crisis 2’den ödül sistemini bile yeniden canlandırıyor: düşmanları yenmek, Leon’un cephaneliğini genişletmek için harcanabilecek para kazandırıyor.

Kritik olarak, iki yarı birbirini tamamlıyor. Birlikte, çarpışan tasarım felsefeleri olmadan ton ve mekanik çeşitlilik yaratıyorlar — önceki bölümlerin tek bir başlık içinde başarmakta zorlandığı bir şey.

Yine de, birden fazla tasarım okulunu birleştirmek, Requiem’i serinin kesin zirvesi yapmaz. Kendine güvenle ilk beşte bir yer için mücadele edebilir, ancak tek bir felsefeye odaklanan bölümler belirli açılardan daha güçlü kalmaya devam ediyor.

Saf hayatta kalma korkusu hayranları için, Resident Evil 2 remake’i türün özünü daha doğru bir şekilde yakalıyor — kısmen daha karmaşık bulmacalar içerdiği için, oysa Requiem şaşırtıcı derecede az sunuyor. Tersine, Resident Evil 4 remake’i bir aksiyon deneyimi olarak daha üstündür. Leon’un RE9’daki oyun tarzı cilalı hissettiriyor, ancak büyük ölçekli karşılaşmaların görece azlığı etkisini sınırlıyor. Mercenaries modunun yokluğu da dikkat çekici.

Ancak, bütün olarak alındığında, Requiem bir zaferdir. Yeniden yapımları bir kenara bırakırsak, son yirmi yılın belki de en etkileyici ve iyi tasarlanmış orijinal Resident Evil oyunu olarak öne çıkmaktadır. Bazı eleştirmenler, radikal yenilik eksikliğine dikkat çekiyor, ancak tek bir uyumlu deneyim içinde karşıt tasarım felsefelerini uzlaştırma başarısı eşi benzeri görülmemiştir.

Resident Evil Requiem, otuz yıl boyunca unutulmaz oyunlar sunan bir franchise'a uygun bir saygı duruşu niteliğindedir. Her giriş kusursuz olmasa da, her biri bugün gördüğümüzü şekillendiren dersler katkıda bulunmuştur.

Oyun hakkında ne düşünüyorsunuz? İzlenimlerinizi yorumlarda paylaşın.