SON-15 En İyi Korku Filmleri

Modern izleyiciyi korkutmanın artık mümkün olmadığına dair bir görüş var. Aslında, bu çok şey bireye, onun kişisel korkularına ve çocukluk anılarına bağlı. Bazıları parçalanmış insan bedenlerine bakamazken, diğerleri Alien film serisindeki xenomorfin görünümünden titremeye başlıyor. Cadılar Bayramı öncesinde, çeşitli nedenlerle bizi etkileyen on beş ilginç korku filmine göz attık.

Bu film, 80'lerin klasik slasher'larını özleyenler için ilgi çekici olmalı. Bugün, «A Nightmare on Elm Street», «Friday, The 13th» ve «Halloween» serilerinin yeni bölümleri artık etkileyici değil. İlk filmleri kadar korkutucu ve görkemli olmadıkları ortaya çıktı.

«Terrifying» filminde gerçekten acımasız cinayetleri göstermekten çekinmiyorlar. Ana kötü karakter, DC çizgi romanlarındaki Joker'in özelliklerini taşıyan palyaço Art. Rastgele insanların hayatlarını, hazırlıksız izleyicileri şok edebilecek oldukça sıradışı yöntemlerle sona erdiriyor.

Bu seçkiye üçüncü filmi en yüksek bütçeli ve şok edici olarak dahil ettik. Prömiyer sırasında, insanlar mide bulantılarını tutamadıkları için sinemadan koşarak çıktılar. Ancak eğer yönetmen Damien Leone'nin yaklaşımını beğeniyorsanız, Art hakkında önceki filmleri de takdir edebilirsiniz.

«V/H/S», her biri sahte-belgesel hikayelerinin antolojisi olan bir film serisidir. Bu seçkiye dahil ettiğimiz en son koleksiyon, en iyisi oldu. Uzaylılar, robotik şeytanlar ve insan yapımı canavarlara adanmış altı kısa hikaye bulacaksınız. Film, komedi ve korku arasında bir denge kuruyor. Olayların komik doğasına gülümseyecek, ardından tam anlamıyla bir beden korkusu gibi modifiye edilmiş insan bedenlerine bakacaksınız. En yakın benzer, Tales from the Crypt'tir.

1986'dan beri kaliteli Alien filmleri yapılmadı. Üçüncü ve dördüncü filmlerin ruhunda şüpheli deneyler, Predator ile crossover'lar ve Prometheus ile Alien: Covenant'taki olaylara daha derin bir anlam verme çabaları gördük. Deneyimler, ilk Alien'ın yönetmeni Ridley Scott'un bile xenomorph hakkında ilginç filmler yapamayacağını gösterdi.

Ancak, mükemmel gerilim filmi Don't Breathe ile tanınan Federico Alvarez, yeni filmi üstlendi. İlk filmin olaylarından sonra, ancak James Cameron'ın «Aliens»inin başlangıcından önce neler olduğunu gösterdi. Yerel maceraperestlerin terkedilmiş istasyona geldiğini görüyoruz, cryokapsülleri almak isteyenler. Böylece çocuklar uzun bir uçuş yapmayı planlıyorlar. Ama sonuç olarak, uyuyan xenomorphları askıya alınmış animasyondan çıkarıyorlar.

«Romulus» korku ve aksiyon unsurlarını ustaca birleştiriyor. Film iyi yapılmış, yoğun bir atmosferi var ve pot-belly monitörler ile Apple 2 döneminden kalma hantal arayüzlerle retro-fütüristik ortamına özel bir çekicilik katıyor. Ve xenomorphlar burada gerçekten tehlikeli avcılar olarak gösteriliyor.

«Alien: Romulus»un en yakın benzeri, yakın zamanda 10 yaşına giren Alien: Isolation oyunudur. Klasiklere bir saygı duruşu olarak algılanıyor, ancak aynı zamanda kendi sanatsal değerine de sahip. Bunu ayrı bir makalede daha ayrıntılı olarak konuştuk.

Film, basımdan kalkmış yaşlı bir televizyon aktrisine adanmıştır. Yeniden güzel olmak istedi ve deneysel ilaçlar kullandı. Bu, tamamen öngörülemeyen sonuçlara yol açtı. Kısacası, kadının görünümü çok radikal bir şekilde değişmeye başladı.

Tür olarak film, beden korkusu kategorisine giriyor, yani insan yüzü ve bedeninin çirkinleşmiş görüntüsü nedeniyle şok ediyor. Hoş bir görünüm ile doğal olmayan bir şeyin birleşimini gördüğümüzde, tuhaf vadi etkisi ortaya çıkıyor. «Substance» gerçekten modern bilgisayar teknolojisi sayesinde etkileyici bir izlenim bırakıyor. Onların sayesinde çirkinliğin gösterimi şaşırtıcı derecede otantik görünüyor. Uyarıyoruz: filmi sadece aç karnına izleyebilirsiniz. Zayıf kalplilerin tamamen uzak durması gerekiyor.

Eski usul bir slasher. Konusu, «I Know What You Did Last Summer» korku filmine benziyor. Şükran Günü'ne denk gelen bir başka Kara Cuma'da, insan kayıplarının olduğu bir trajedi yaşandı. Ancak, failler adaletten kaçtı. Bir süre sonra, eski belediye başkanının maskesini takan bilinmeyen bir adam onları cezalandırmaya karar verdi. Bir yangın baltası kullanarak gerçek bir katliam gerçekleştirdi.

Her yıl böyle filmler yapılıyor. Ancak, «Thanksgiving» 15 milyon dolarlık iyi bütçesi ve yönetmen Eli Roth ile diğerlerinden ayrılıyor. İlk iki «Hostel» ve «Green Inferno» filmlerini çeken kişi oydu. «Thanksgiving» filminden derin bir senaryo beklememelisiniz, ama kesinlikle kaliteli slasher hayranlarına hitap edecektir.

Dokuzuncu «Saw» («Spiral: From The Book of Saw») felaketinin ardından, serinin sona erdiği düşünülüyordu. Ancak, telif hakkı sahipleri, Yapımcıya bir şans daha vermeye ve hayatından yeni bir hikaye anlatmaya karar verdiler. Onuncu film, ana kötü karakterin kanser için bir tedavi bulma ve doktor kılığına girmiş dolandırıcılardan intikam alma çabalarına adanmıştır.

Filmin başlangıcı sıkıcıysa, ikinci yarısı ilk üç bölümün ruhunda klasik bir «Saw» niteliğindedir. Hayat ve ölüm sınırında acımasız denemeler görüyoruz ve bir kişi başarısız olursa, korkunç bir ıstırap içinde ölür. Ayrıca, «oyunun» kurallarını dramatik bir şekilde değiştiren beklenmedik olay dönüşleri de var. Bir zamanlar Yapımcının felsefesini sevdiyseniz, yeni filmi kontrol edebilirsiniz. Orijinal «Saw» konsepti, 2024'te bile harika çalışıyor.

Francis Ford Coppola'nın «Bram Stoker'ın Dracula» filminde, Kont'un Transilvanya'dan İngiltere'ye deniz yolculuğu sahne arkasında kalmıştır. Bu, «Demeter'in Son Yolculuğu» filminin temasını oluşturuyor. Konsept olarak, «Karayip Korsanları» ile «Yaratık» arasında bir karışımı andırıyor — denizciler, açık denizde korkunç bir canavarla karşı karşıya kalıyor. Başlangıçta varlığından haberdar değiller, ancak daha sonra avlandıklarını anlıyorlar.

Son zamanlarda, Dracula ya komedilerde ya da zaman kaybetmek istemeyeceğiniz ucuz korku filmlerinde görünüyor. «Demeter'in Son Yolculuğu» iyi yapılmış, karanlık bir atmosferi var ve korkutucu. Elbette, Coppola'nın başyapıtıyla aynı seviyeye konulamaz, ancak Transilvanya kontunun hikayesine veya genel olarak vampir temalarına ilginiz varsa, geçmeyin.

Film, Texas kırsalında yaşayan ve bir bale dansçısı olmayı hayal eden, belirgin zihinsel bozuklukları olan genç bir kız olan Pearl'e adanmıştır. Ancak, despot annesi onun arzularını onaylamaz ve ev işlerini yapmasını talep eder. Başarısız denemeler sonunda kızı deli eder, çöküş yaşar ve etrafındaki insanları öldürmeye başlar.

Bu, aynı yönetmen tarafından çekilen «X» ve «MaXXXine» korku filmlerinin öncülüdür. «Pearl», gelecekteki bir kötü karakterin gelişim hikayesini anlattığı için ilginçtir. Eğer beğendiyseniz, devam filmlerine de göz atabilirsiniz.

Gizli geçitler ve saklı zindanlarla dolu bodrumlar, sinemada birçok kez işlenmiş ilginç bir temadır. Çarpıcı bir örnek, 2020'de en iyi film Oscar'ını kazanan Güney Kore yapımı «Parasite»dır. Elbette, «Barbarian» bir kara komedi değil, karanlık bir korkudur. Filmin olayları, büyük bir evin bodrumunda yaşayan deli bir kadının etrafında dönmektedir. Bu malikaneyi kiralamaya çalışanlar onun kurbanı olur. Burada sadece insanların acımasızlığı değil, aynı zamanda bazen şok edici bir biçim alan zihinsel bozuklukların gösterimi de korkutucudur.

Bu film, zıtlıklar üzerine kurulmuş. Modern, hayalperest bir kızı anlatan hafif bir melodram olarak başlıyor. Rüyalarında, muhteşem bir sarışın olarak 60'lara gidiyor, karizmatik erkeklerle tanışıyor ve büyük şehrin gece hayatının tadını çıkarıyor. Ancak kısa süre içinde zevkler bir kabusa dönüşüyor. Ayrıca, önündekilerin sadece rüyalar değil, geçmişin gerçek olaylarının yansımaları olduğu ortaya çıkıyor.

Film, özellikle jump scare'lerden korkmuyorsanız, çok da korkutucu değil. Ancak atmosferin değişimi ve iyi bir hikaye, dikkatinizi sonuna kadar tutabilir. Bizim görüşümüze göre, bu, Cadılar Bayramı'nda sevdiğiniz kızla izlemek için iyi bir seçenek.

Psikolojik korku filmi «Deniz Feneri», Edgar Poe'nun tamamlanmamış bir hikayesinden esinlenmiştir. Ancak atmosfer açısından, Howard Phillips Lovecraft'ın kitaplarına daha yakındır. Ayrıca, hikaye, yalnız başına deliren veya iz bırakmadan kaybolan bakıcıların gerçek hikayelerinden kısmen ilham almıştır.

Ana odak, atmosferin yavaş yavaş inşa edilmesidir. Film boyunca, iki karakterin kişiliklerinin nasıl açığa çıktığını ve aralarında bir çatışmanın nasıl geliştiğini görüyoruz; bu da beklenmedik bir sona yol açıyor. Etki, siyah-beyaz filmle güçlendiriliyor ve sanki geçen yüzyılın ilk yarısına ait klasik bir korku filmi izliyormuşuz hissi yaratıyor. Willem Dafoe'nun oyunculuğu özel övgüleri hak ediyor.

Midsommar, modern toplumun temsilcileri ile İskandinav kırsalındaki neo-paganların buluşmasını konu alıyor. Benzer bir kavram birçok korku filminde bulunuyor. Ancak Ari Aster'in gerilim filmi, infazlar ve kurbanlar konusunda güvenilir bir gösterim ile karakterlerin psikolojik sorunlarının analizini sunmasıyla öne çıkıyor. Çoğu sahnenin gece değil, kavurucu güneş altında geçmesi dikkat çekici. Ancak bu, onları daha da korkutucu hale getiriyor.

Doğru bir yaklaşımla, hayalet filmleri bugün bile sizi korkutabilir. «Hereditary», gerilimi ustaca inşa ediyor, rüyalar ve gerçekliği iç içe geçiriyor ve başsız bedenler ruhunda şiddet içeren sahneleri göstermekten çekinmiyor. Hikayede, Stephen King'in kitaplarındaki gibi, öteki dünya başkalarının acımasızlığıyla iç içe geçmiş. Ve bu durumda, sokaktaki punklardan değil, en yakın akrabalardan bahsediyoruz. Ayrıca, senaryo olan bitenin birkaç yorumuna da olanak tanıyor. Belki de final kredilerinden sonra ve hayran teorileriyle tanıştıktan sonra, filmi bir kez daha izlemek isteyeceksiniz.

Bazı insanların diğerlerine karşı inanılmaz bir zulmü sergileyen bir yerli korku filmi. Hikaye Red Miller etrafında dönüyor. Sevgilisi yerel motosiklet çeteleri tarafından canlı canlı yakılıyor. Adam onlara acımasız bir intikam almaya başlıyor, ancak her yeni cinayetle birlikte yavaş yavaş aklını kaybediyor ve delirmeye başlıyor.

Benzer bir hikaye «I Spit on Your Grave» film serisinde bulunabilir. «Mandy»nin artılarından biri, umutsuzluğa sürüklenen bir adamı mükemmel bir şekilde canlandıran Nicolas Cage'in oyunculuğudur.

Stephen King'in en korkutucu romanlarından biri olarak kabul ediliyor. 1990 yılında, başrolde Timothy Curry ile buna dayanan bir TV filmi yapıldı. Ancak, buna korkutucu demek zor — daha çok bir komedi korku. 2017 filmi tamamen farklı bir konu. Çığlıklar, beden korkusu unsurları ve yerel serserilerin zalimliği nedeniyle korkutucu. Ve Pennywise kendisi de, hızla bir meme haline gelen garip danslara rağmen, korkutucu çıktı.

Resmi olarak, bu film iki yıl sonra çıkan devam filminden ayrılamaz. Önümüzde tek bir hikayenin iki bölümü var. Ancak, It Chapter Two uzatılmış, sıkıcı ve o kadar atmosferik değil. İdeal olarak, her şeyin nasıl bittiğini anlamak için izlenmesi de faydalı. Ama eğer kendinizi ilk filmle sınırlarsanız ve ardından ikinci filmin özetini öğrenirseniz, neredeyse hiçbir şey kaybetmezsiniz.

Son yıllarda hangi korku filmini beğendiniz? Görüşlerinizi yorumlarda paylaşın!