Sonic the Hedgehog 3 Film İncelemesi — yavaşla, mavi kirpi

Sonic the Hedgehog 3, video oyunu kahramanı olan mavi, süper hızlı kirpi Sonic hakkında en başarılı film serilerinden birinin devamıdır. İlk iki film mükemmel gişe sonuçları gösterdi, bu yüzden bir devam filminin çıkışı sadece zaman meselesiydi. Doğru, filmlerin kendi payına düşen sorunları vardı, ancak birçok kişi bunları göz ardı etmeyi tercih etti. Dahası, çocuklar arasında yeni bir popülarite dalgası, filmlerin modern sinema endüstrisinde sağlam bir yer edinmesini sağladı. Üçüncü bölümün prömiyeri Aralık ayında gerçekleşti. Yeni film gişede sağlam bir miktar kazandı ve dijital olarak hızla yayınlandı, bu yüzden onu kontrol etme şansını kaçırmadık. Sonic'in maceralarının üçüncü bölümü nasıl oldu? Aşağıdaki incelemede anlatacağız.

Doğrusu, ilk iki filmi fanı olarak adlandıramayız. Karaktere olan sevgimize rağmen, orijinal film çok basit ve çocukça çıktı. Ve bu, filmin 30 yaş ve üstü insanlar tarafından bekleniyor olması göz önüne alındığında. Eğer böyle projelere alışkınsanız, burada durum tam tersidir. Yetişkinler oldukça hayal kırıklığına uğradı ve hikaye kesinlikle etkileyici değildi. Bu, Mario hakkında oldukça yakın zamanda çıkan animasyon filmi olan The Super Mario Bros. Movie'yi akla getiriyor; burada daha genç okul çağındaki izleyicilerin anlamayacağı birçok şaka vardı. Sonic'te böyle bir şey yoktu.

Devam filmi daha görkemli olması amaçlanmıştı; olayların coğrafyasını ve bir tutam şaka eklemeyi hedefliyordu, ancak ikinci kez bile film hayal kırıklığı yarattı. En kötü geleneklerde, dostluk herkesi kurtardı, Sonic "popo" kelimesinden daha sert bir şey söyleyemedi ve etraf o kadar sevimli ve neşeliydi ki izlemek, gözlerinize tatlı şurup dökmek gibi hissettirdi. Aynı zamanda, karakterler de herhangi bir önemli gelişim yaşamadı.

Sonic, öncekilerle neredeyse aynı kaldı ama gerçek bir kahraman olmanın özünü öğreniyordu. Küçük tilki Tails, herhangi bir arka hikaye olmadan bırakıldı ve Dünya'ya inişinden önceki hayatını sadece bir cümleyle tanımladı. Sadece Knuckles biraz ilgi çekiciydi, ama o bile sadece vanilya-pozitif ana karakterlerle karşılaştırıldığında. Eğer yalnızca çocuk izleyicisine odaklanırsanız bu çok kötü değil, ama "her yaştan" bir film olarak düşünürseniz çok daha kötü. Jim Carrey tarafından canlandırılan Dr. Robotnik bile, "yetişkin şakaları" yapması gereken biri gibi değil, komik bir sabah programında gibi davranıyordu. Tüm bunlar, her iki filmi de oldukça sıradan ve dikkat çekmeyen hale getirdi.

Üçüncü filmde, kanona göre Sonic'in neredeyse tamamen zıttı olan Shadow'u göstereceklerini vaat ettiler. Dahası, karakter her zaman soğukkanlı ve acımasız bir anti-kahraman olarak konumlandırılmıştır, bu da teorik olarak riskleri artırmalıdır. Başarılı oldu mu? Kısmen diyelim. Shadow filmde ilk kez göründüğünde, gerçekten taze bir nefes gibi hissediliyor. Mavi kirpi ekibi, ses getiren bir yenilgi alırken, siyah kirpi her sahnede hakimiyet kuruyor. Koşmak yerine teleport ediyor, ateşli silahlar ve teknolojiyle başa çıkmayı biliyor ve kötü adamlara yardım etmeye de karşı değil.

Ancak, hikayenin Knuckles ile olan durumu tekrarlayacağı hızla netleşiyor. Robotnik'in büyükbabası (yine Jim Carrey tarafından canlandırılıyor) göründüğünde, tüm tavırlarıyla ana ve tek kötü adam olacağını açıkça gösteriyor. "Süper büyükbaba"nın görünümü, gerçek planlarını açıkça ima ediyor, bu yüzden her şey yerine oturduğunda sürpriz yok. Yeterince izleme deneyimi olanlar için, üçüncü film 10 yaşından büyük izleyicileri etkilemeyecek, belki daha gençleri bile.

Naturally, Dr. Eggman himself also makes an appearance. Bu sefer karikatürize edilmemiş, ama yine de son derece sıradan. Görünüşe göre Carrey'ye derinlik katma görevi verilmemiş. Bu, aktörün kariyerini duraklatma sözleriyle daha da eğlenceli hale geliyor; gerçekten güçlü bir senaryo teklif edilene kadar. Tek gerçek anlamda eğlenceli kısım, iki Carrey'nin bir karedeki etkileşimi. Tüm bu performanslar, özellikle dans, filmin en iyi kısmı ama aynı zamanda en küçüğü.

Ayrıca açıkça belirgin hikaye delikleri var. Örneğin, kahramanlar Eggman'a ailesi hakkında doğrudan soruyor, ama o kimseye sahip olmadığını ve asla olmadığını söylüyor. Tamamen birkaç dakika sonra, elbette doktorun hayatından yıllardır uzak olan sevilen büyükbaba görünüyor ama tamamen hafızadan silinmiş olamazdı. Sorun, yaşlı Robotnik'in torunu Maria'nın temasıyla daha da karmaşıklaşıyor; Maria'nın Eggman'ın kız kardeşi olması gerekiyor. Doktor, onun ölümü veya herhangi bir bağlantısını tamamen göz ardı ediyor ve kızın ailenin hiçbir üyesiyle ilgisi yok.

Bunun üzerine, küçük Eggy'nin belki de talihsiz gün gerçekleştiğinde sadece bir çocuk olabileceğini ekleyebiliriz. Sonuçta, yaşını bilmiyoruz. Diğer bir olası açıklama, Maria'nın biyolojik kız kardeş olmaması. Tüm bunlar, böyle bir davranışın en azından bir anlayışını sağlardı, ancak sorun şu ki, hiçbir şey yok. Tek bir cümle bile. Tüm bunlar, Sonic the Hedgehog'un hedef kitlesinin, karmaşık ahlaki ikilemler ve karakterler arası bağlantılarla yüklenmemesi gereken çocuklar olduğunu daha da kanıtlıyor.

Bizim gördüğümüz en büyük başarısızlık, Sonic'in sözde ailesi olarak adlandırılabilir. Eğer ilk iki filmde kirpi en azından bir miktar evrim geçirdiyse, şimdi tüm renkli üçlü, insan oyuncular da dahil olmak üzere, uzayda donmuş durumda. Yıllar geçtikçe, Knuckles hala aynı derecede aptal ve düz, Tails sadece bir işlev, ve şerif ile karısı yeni işler, çocuklar veya diğer değişkenler kazanmadı. Tüm bunlar, ana karakterin etrafındaki dünyayı dekoratif ve cansız hale getiriyor ve bu zaten bir üçüncü film.

Yazarların önemli bir dönüm noktası olarak hissettirmeyi amaçladığı tek olay döngüsü, nihayetinde herhangi bir özel duygu uyandırmıyor. Bu bir masal olduğu hemen belli oluyor ve kimse sonsuza dek ölmüyor. Üçüncü film, tam anlamıyla numaralandırılmış bir bölüm gibi değil, daha çok tüm olayların sonunda sihirli bir şekilde iptal edildiği ve karakterlerin çatışmalar ve dönemeçlerden sonra alışılmış hallerine döndüğü uzun süreli bir sitcom programının başka bir bölümü gibi hissediliyor.

Aksiyon açısından, burada her şey standart. Şaşırtıcı sahneler yok, ama her zamanki gibi minimum programla iyi iş çıkarıyorlar. Gerektiğinde, mavi kirpi o kadar hızlanıyor ki suyun üzerinde koşabiliyor, ama senarist için elverişsizse, Sonic bir spor motosikletini geçemiyor. İzledikten sadece birkaç saat sonra, filmde tam olarak ne olduğunu hatırlamak zorlaşıyor ve sadece son kısım daha azından epik. Sonic ile Shadow arasındaki savaş decent çıktı, ancak iki "Flash" arasındaki dövüşün daha ilginç hale getirilebileceği düşünceleri hala akıllarda kalıyor.

Bu sefer, Dr. Eggman'ın da kişisel bir savaşı var ve bu... sadece korkunç. Karikatürize dövüş, ikinci bölümdeki dev bıyıklı robottan bile daha kötü. Sonuna kadar izlerseniz, ne demek istediğimizi kesinlikle anlayacaksınız. Görünüşe göre Jim Carrey bu karakterle yapabileceği her şeyi yaptı ve dördüncü bölümdeki görünümü, post-kredi sahnesiyle ima edilen, gereksiz olacaktır. Aktör şaka yapabilir, ama şimdi bile karakter kendini kopyalıyor ve gelişim yok.

İzlenimlerin tümünü özetleyecek olursak, Sonic the Hedgehog, en genç hayranlar için decent bir film. İlk konsolunda kirpi ile tanışan o eski okul erkek ve kadınları, maalesef serinin hedef kitlesi değil. Benzer bir tarzda, dördüncü, beşinci ve hatta altıncı bir bölüm yapmak kolay, ama bu hiçbir değer veya yeni deneyimler katmayacak.