Animasyon dizisi Stranger Things: '85'ten Hikayeler incelemesi. Nostalji yaşayan orijinal hayranları için güzel bir ikram.

Animasyon dizisi Stranger Things'in yan hikayesi 2022'de duyuruldu, ancak o zamandan beri birçok şey oldu. Ana serinin son sezonu oldukça tartışmalıydı, ancak o noktada animasyon dizisi neredeyse tamamlanmıştı ve hiçbir şeyi değiştirmek için çok geçti. Sonuç olarak, Stranger Things: Tales from '85, orijinal sonun tepkileri ile ilgisi azalan izleyicilerin arasında sıkışmış zor bir durumda kaldı. Aşağıda yeni gösterinin nasıl olduğunu ve zamanınıza değer olup olmadığını tartışacağım, hatta Vecna ile olan savaş tam olarak başarılı olmasa bile.

Bir Dungeons & Dragons Ustası olarak, TV dizisi sayesinde bu masaüstü rol yapma oyununun popülaritesinin arttığını ve dışarıdan bakanlar tarafından garip bir hobi olarak görülmeyi bıraktığını net bir şekilde hatırlıyorum. Bununla birlikte, D&D dizinin ana odak noktası değil ve bu, dizi ilerledikçe giderek daha belirgin hale geliyor.

Son sezona gelindiğinde, Duffer kardeşler yaratımlarına o kadar çok karakter ve hikaye sıkıştırmışlardı ki bu bir sitcom olabilirdi—ve bu ölçek için yapılan yarış günümüzde sektörde norm haline geldi, 2026'nın en çok beklenen 30 Filmi ve TV Şovu gibi derlemelerden de anlaşılacağı üzere. D&D referansları için kalan tek yerler kötü adamların isimleriydi. Yine de, hikaye sürükleyiciydi. Vecna'nın gerçekten ne istediğini öğrenmek çok ilginçti.

Son sezonun tüm bölümleri için incelemeleri yazan editoryal ekibimizdeki kişi bendim (bunları burada okuyabilirsiniz: Stranger Things 5. Sezon — Şov İncelemesinin ilk kısmı). Sonunu beğenenlerden biriydim, ancak duygular yerleştikten sonra, çok fazla tutarsızlık olduğunu kabul etme eğilimindeyim. Yaratıcılar harika bir şey hedeflemek istediler, ama sonunda izleyici beklentilerini karşılayamadılar ve sadece "kötü değil" olan bir şey sundular. Aynı zamanda, ilk sezon ile son sezon arasında, hem stil hem de atmosfer açısından, öyle derin bir uçurum var ki, kaçınılmaz olarak farklı şovlar gibi hissediyorlar.

Yan hikayeler yaratma kararı uzun zamandır masadaydı. Ana dizi açıkça tüm karakterlere adalet sağlayamazdı ve daha fazlasına ihtiyaç vardı. Ancak, Netflix'in amiral gemisi dizisinden minimum masrafla biraz daha fazla para kazanma isteğini göz önünde bulundurmak adil. Bu açıdan, animasyon en avantajlı seçenek gibi görünüyor. Özel efektleri titizlikle oluşturma gereği yok, aktörler yeniden seslendirilip, grafiklerdeki herhangi bir pürüz kolayca sanatsal bir stil olarak geçiştirilebilir. Stranger Things: Tales from '85, kasıtlı olarak ya da değil, bu tüm unsurları bir araya getirmeyi başardı. Dizi, ikinci ve üçüncü sezonlar arasında geçen bir yan hikaye anlatıyor, yalnızca tanıdık karakterleri farklı seslendirme sanatçılarıyla sunuyor ve tanınabilir özellikleri korurken kasıtlı olarak biraz abartılı ve çizgi film tarzında çizilmiş.

Yaratıcılar işleri geri çekmeye karar verdiler, küçük bir kasabada gizemli olaylar formatına geri dönerek—diziyi bu kadar sevilen yapan şey tam olarak bu ve Stranger Things tarzındaki projeler hala bunu yeniden yaratmaya çalışıyor. Ana karakterler hala çocuklar, yarım saat boyunca çıkmaya çalışan Vekna avcıları değil. Tüm bunlar hemen doğru atmosferi oluşturuyor ve sizi kazanıyor. Bu, birçok insanın aşık olduğu Stranger Things türü, bu yüzden kazan-kazan bir karar. Kötü niyetli olaylar bir kez daha laboratuvar araştırmalarıyla bağlantılı, ama bu sefer bitkilerle ilgili. Test denekleri 001 veya kötü Ruslar olmayacak. Ve bilim insanlarını da göstermeyecekler. Çocuklar, deneyin sonuçlarıyla başa çıkmak zorunda, suçlularla değil. Basitleştirmeyi hemen hissedebiliyorsunuz. Hikaye, genellikle ana sezonlarda olduğu gibi her şeyi bir anda kaplamaya çalışmıyor. Hatta yetişkin karakterler bile arka planda kısa süreli görünüyor: tüm odak belirli bir problem, çocuklar ve onların ilişkileri üzerinde.

Bununla birlikte, hikaye genel olarak kötü olmasa da, detaylar bir tanıdıklık hissini üzerinden atamıyor. Mutasyona uğramış çiçekler eninde sonunda Demogorgonların formunu alıyor. Yaratıcıların bu ağzın birkaç parçaya ayrıldığı görüntüyü kullanma konusunda neden bu kadar ısrarcı olduğu belirsiz. Görünüşe göre, bitkilerin, her şeyin ötesinde, Diğer Taraf'tan gelen bir canlıyla hiçbir ortak noktası olmamalı, ama hayır. Canavarlar benzer bir şekilde savaşıyor, tek farkları birden fazla olmaları.

Hikayenin başka bir eğlenceli yönü var. Yazarlar, Will'in (evet, o Will) aslında işe yaramaz bir mızmız olmadığını, çok etkili bir takım üyesi olduğunu sürekli vurguluyor. Tüm sezonları iyi hatırlıyorsanız, çocuğun tam olarak iki modu vardı: ya herkesin kurtardığı "tehlikede olan kız" rolünü oynuyordu ya da karşılıksız aşkı yüzünden garip ve mızmız bir hale geliyordu... arkadaşlık. Finalde Will'in ani güç gösterisi öngörülebilir ama son derece doğal olmayan bir his verdi. Duffer Kardeşler asla net bir açıklama sunamadı, ama bu önemsiz karakter—tam olarak bir hayran favorisi değil—birdenbire en önemli olanlardan biri haline geldi. Ancak, yaratıcılar bu hikaye çizgisini o aynı final sezonunda güvenle mahvetti; üzerinde durmayalım.

Çizgi film telafi etmeye çalışıyor. Burada, Will'in arkadaşlarının ona bakmasına gerek olmadığını kanıtlıyor; orada, en hızlı ve en kaynakça zengin olduğu ortaya çıkıyor; ve burada, daha sonra tartışacağımız en yeni takım üyesine insani bir yaklaşım için tek savunucu oluyor. Tüm bu anlar, aslında, ana gösterideki gerçek Will'in animasyon versiyonuna en azından uzaktan benzer olması durumunda çok daha az fark edilir olurdu. Şu anki haliyle, ister kasıtlı ister değil, büyük bir yaraya yapıştırılmış bir bandaj gibi hissediliyor—gerçekten çok fazla şeyi düzeltemeyen bir bandaj.

Bununla birlikte, tanıdık karakterlerin hepsi değişti. Orijinalde, çocuklar gruplara ayrılmıştı ve odak sürekli onlardan uzaklaşıp yan hikayelere veya yetişkinlere kayıyordu. Üstüne üstlük, kötü ünlü yeni karakterler de önemli bir ekran süresi kaplıyordu. Ancak şimdi, çocuklar nihayet birbirleriyle çok ve sık etkileşimde bulunuyor, bu da onların yeni yönlerini ortaya çıkarmaya yardımcı oluyor. Örneğin, Dustin 85'te liderlik nitelikleri ve isyankar bir ruh sergiliyordu, sadece son sezonda değil. Ve Mike nihayet grubun lideri gibi görünüyor, bu her zaman ima edilmişti ama asla düzgün bir şekilde gösterilmemişti. Alışılmadık şekilde konuşkan ve işlevsel bir karakterden daha insani ve doğal birine evrim geçirmiş. Odie de dönüşüm geçirdi. Güçlerini günlük yaşamının bir parçası olarak daha aktif bir şekilde kullanıyor ve Mike'a karşı gerçek duygular gösteriyor. Canlı aksiyon oyuncuları arasında beş sezon boyunca var olan gariplik, animasyon karakterlerinde yok.

Ne yazık ki, hala bazı yeni yüzler vardı. Bir noktada, lise son sınıf öğrencisi Nikki gruba katılıyor ve diyelim ki, biraz tartışmalı bir ekleme. Bir erkek gibi görünüyor ve davranıyor, pembe bir mohawk'a sahip ve heavy metal müziği seviyor. Erkek çocuğu görünümü, onun bir punk olduğu gerçeğiyle açıklandı, ancak finaline kadar Nikki'nin kolayca Nick olabileceği hissini üzerinizden atamıyorsunuz ve hikaye hiçbir şey kaybetmezdi. Neyse ki, kahraman modern değerlere takıntılı değil ve garajında her türlü çöpü aktif bir şekilde toplamasıyla dikkat çekiyor. Arkadaşlarına saklanma yerini ilk gösterdiğinde, şahsen başka bir ilham kaynağını fark ettim—Arcane: League of Legends dizisi, ki ne tesadüf ki, o da Netflix'te yayınlandı. Nikki, Jinx ve Vi'nin bir karışımı; garajının renk paleti bile pembe ve mavi. Her şey güzel olurdu ki Nikki finale kadar Hawkins'te kalmadı. Yazarların kızı hikayeden çıkarmak için makul bir neden bulamaması garip, ve şimdi başka bir hikaye boşluğu var, çünkü Nikki ondan sonra ana dizide hiçbir yerde görünmüyor, oysa Will ile arkadaş oldu ve Upside Down hakkında bilgi sahibi.

Odie ile Mike arasındaki çatışmayı da garip buldum—bu, Mike'ın gereksiz riskler almaya karşı olması ve kız arkadaşının canavarlara karşı savaşmasını istememesi nedeniyle ortaya çıktı. Tartışma zoraki ve doğal hissettirmiyor. Bir noktada, Mike, kızın zihnini okuyamayacağını ve yalnızca dışsal faktörlere göre hareket ettiğini söylüyor, ardından Odie öfkeli bir şekilde, ona sadece sorması gerektiğini belirtiyor. Kızın konuşmak için yüzlerce şansı olduğunu söylemeye gerek yok. Başka bir deyişle, kimseye hiçbir şey açıklamadan, sadece kimsenin kendisinden açıklama istemediği için çok üzgün olan bir feminizm patlamasına tanık oluyoruz.

Aksi takdirde, çizgi film oldukça iyi ve uzun zaman önce Stranger Things'e aşık olanlara hitap etme olasılığı yüksek, ancak sonuyla hayal kırıklığına uğramış olanlara. Birçok izleyici ve eleştirmenin karışık duygularla ayrıldığını biliyorum, ama dürüst olmak gerekirse, ne beklediklerini anlamıyorum. Sonlar için abartılı beklentiler sorunu modern TV dizilerine özgü—sadece The Boys Season 5 Finale etrafındaki tartışmaları hatırlayın, insanların kimlerin hayatta kalacağını, nasıl biteceğini ve ana kötü karakterin kim olduğunu tartıştığı. Netflix, tamamen tanıdık olmayan karakterlere odaklanmayı riske atmayacak gibi görünüyor ve bu tür bölümler hiçbir şeye bağlı kalmıyor, ancak orijinaline hoş eklemeler olarak hizmet ediyor. Animasyon, belirgin bir şekilde görünse de, hala yüksek bir seviyede uygulanıyor. Karakterler duygularını çok canlı bir şekilde ifade ediyor ve bazen orijinallerinden bile daha iyi performans sergiliyorlar. Bütçeden tasarruf etmek için açıkça eklenen yeni seslendirme sanatçıları, orijinal oyuncuların büyüdüğü şeklinde açıklansa da, oldukça iyi uyum sağlıyor. Hiçbir uyumsuzluk hissetmedim. Ancak, bu yan üründen etkilenmediyseniz ve başka bir şey izlemek istiyorsanız, bu seçimi öneriyoruz: Mayıs 2026'da ne izlenir—belki aralarında Hawkins'e dönüşten daha iyi bir akşamınızı aydınlatacak bir şey bulursunuz.

Stranger Things: Tales from '85, ikinci sezon için zaten yenilendi. Bunun ne kadar iyi bir fikir olduğunu bilmiyorum, ama ilk on 20-30 dakikalık bölüm beni eğlendirdi. Çizgi film, bu epik hikayenin başlangıcındaki atmosferi yeniden yakalıyor ve tanıdık karakterleri daha tamamlayıcı ve ilginç bir şekilde ortaya koyuyor. Bunun uğruna karikatürize edilmiş Nikki ve Odie'nin bağımsızlık sorunlarını affetmek kolay.