Subnautica 2 Önizleme — Erken Erişimden İlk İzlenimler

Bir zamanlar o kadar çok hayatta kalma oyunu oynadım ki, neredeyse bu türden tamamen soğuyordum. Yine de, orijinal Subnautica beni o kadar çok etkiledi ki, onu sadece türünün en ilginç oyunu değil, aynı zamanda genel olarak en unutulmaz ve önemli oyunlardan biri olarak adlandırırdım. İşte tam da bu yüzden, yüzbinlerce diğer hayranla birlikte, tam teşekküllü bir devam oyununu sabırsızlıkla bekliyordum. O an nihayet geldi: Subnautica 2 artık PC ve Xbox Series X/S için erken erişimde mevcut. Orijinali geçip geçemeyeceğini zaman gösterecek, ancak önizleme sürümüyle vakit geçirdikten sonra ilk izlenimlerimi hemen paylaşmaya hazırım —

İlk dikkat çekici nokta, tamamlanmamış haliyle bile Subnautica 2 ’nin erken erişim standartlarına göre olağanüstü derecede cilalanmış bir sürüm olmasıdır. Bu önemli bir açıklama, çünkü birkaç faktör daha önce projeye olan güveni sarsmıştı.

İlk olarak, orijinal Subnautica ile doğrudan devam oyunu arasında, bağımsız oyun Subnautica: Below Zero yayınlandı. Onu kötü olarak nitelendirmek yanlış olur, ancak geliştiricilerin daha geleneksel bir anlatı macerası yapmaya çalışması gibi bir dizi tartışmalı karar nedeniyle orijinalin seviyesine asla ulaşamadı; bu durum, ilk oyunun benzersiz cazibesinin bir kısmını kaybetmesine neden oldu. Below Zero’dan sonra, Unknown Worlds Entertainment’ın dokunuşunu kaybetmiş olabileceği endişeleri vardı.

İkinci olarak, yıllardır devam eden Subnautica 2’nin geliştirilmesinin, Unknown Worlds ve Krafton arasında yaşanan yüksek profilli kurumsal skandallarla birlikte gitmesi rahatsız ediciydi. Bir noktada, Unknown Worlds’ün yönetimi aniden görevden alındı ve projenin hâlâ çok ham olduğu bahanesiyle çıkışın ertelenmeye çalışıldığı görüldü. Ardından bir dava başladı ve sonunda Krafton geliştiricileri geri getirmek zorunda kaldı. Bu hikayeyi Subnautica 2 etrafındaki tartışmanın detaylı incelemesinde daha fazla okuyabilirsiniz.

Son olarak, Unknown Worlds’ün Subnautica 2’nin erken erişimde bir ila iki yıl kalacağı açıklaması bazı endişelere yol açtı. Bu makul bir soruyu gündeme getirdi: oyunun ne kadar zorlu olduğunu anlamak için geliştiricilerin bu kadar zamana ihtiyacı olması gerekir?

Yukarıdakilerin tümünü göz önünde bulundurarak, Subnautica 2’de milyonlarca hata, keşfedilecek çok küçük bir alan ve sürekli olarak erken erişim durumunu hatırlatan bozuk mekanikler bekliyordum. Ancak sonuçta, bu korkular hiç gerçekleşmedi: ilk on saatimde sadece küçük bir hata ile karşılaştım — karakterim bir sandalyeye takıldı — ve içeriğin aniden tükendiği hissine hiç kapılmadım. Elbette, Subnautica 2’nin erken sürümü henüz geliştiricilerin 1.0 sürümüne ekleyeceği tüm biyomları ve özellikleri içermiyor, ancak bu aşamada bile bir şey açık: Unknown Worlds yıllarını bu projeye harcadı ve kemikli, dolu dolu bir erken sürüm yayınladı. Optimizasyon konusunda da şikayet yok: oyun, DLSS açıkken mobil RTX 3060’lı bir dizüstü bilgisayarda yüksek ayarlarda iyi çalışıyor.

En iyi hayatta kalma oyunları arasında bile, Subnautica her zaman çok özgün bir temasıyla öne çıktı — başka bir gezegendeki okyanusu keşfetmekle ilgili bir oyun, zamanınızın %99’unu su altında geçiriyorsunuz. Ama uygulaması da aynı derecede etkileyiciydi: orijinal oyun, keskin şekilde farklı biyomlara sahip çeşitli bir dünya, titizlikle hazırlanmış tuhaf flora ve fauna, mükemmel görsel stil, hoş müzik, son derece sezgisel bir üs kurma sistemi ve oyuncuların keşfederken doğal olarak detaylarını öğrendiği sürükleyici bir anlatı sundu.

Subnautica 2, ilk oyunun formülüne çok sıkı bağlı kalıyor. Öyle ki bazen neredeyse bir yeniden yapım gibi hissediliyor. Oyuncu bir kez daha sonsuz bir okyanusun ortasında buluyor kendini — farklı bir gezegen, ama fikir aynı — ve yine bir uzay gemisi kazasından sonra bir kaçış kapsülünün içindeki sığ bir resifte başlıyor. Oradan her şey klasik kalıbı takip ediyor: yiyecek ve içme suyu arıyorsunuz, kaynak topluyorsunuz, aletler yapıyorsunuz, üsler kuruyorsunuz ve önceki kolonistler tarafından bırakılmış terk edilmiş yapıları keşfediyorsunuz. Bu yerlerde, hikayeyi ortaya çıkaran ses kayıtları bulunuyor ve ayrıca yeni faydalı ekipman ve binalar yapmayı öğrenmek için taranabilen bozuk aletler ve cihazlar var. Bu arada, Subnautica 2’nin hikayesi de bir kez daha gezegenin önceki kaşiflerini yok eden gizemli bir virüs tehdidi etrafında dönüyor.

Eski Subnautica’yı iyice keşfetmiş ve şimdi tamamen yeni bir şey isteyen oyuncular, devam oyununun orijinalin konseptine bu kadar sıkı bağlı kalmasından hayal kırıklığına uğrayabilir. Yine de, burada gerçek bir başyapıtın devamından bahsediyoruz: bu durumda “tanıdık yemek, yeni baharatlar” yaklaşımı hoş karşılanıyor. Özellikle Below Zero'dan sonra, ki o oyun tekerleği yeniden icat etmeye çalıştı ve bazı yerlerde oldukça tartışmalı oldu.

En hoş olan şey ise, Subnautica 2'nin hâlâ iki tamamen farklı ruh hali arasında ustaca geçiş yapabilmesi. İsterseniz, orijinal oyun hem en keyifli meditatif oyunlardan biri hem de en korkutucu korku oyunlarından biri olarak tanımlanabilir. Subnautica 2'de durum tam olarak aynı: Renkli mercan resifleri arasında yüzüp parlak küçük balıklara hayran kalırken inanılmaz derecede huzurlu olabilir. Ve sonra — pat — karanlık okyanusun derinliklerine indiğinizde, zar zor seçebildiğiniz devasa bir deniz yaratığının korkunç ulumalarını duyduğunuzda ve canavar tarafından zarar görmüş denizaltınız parçalanmak üzere olduğu için alarm verip bip sesi çıkarmaya başladığında sizi fena halde korkutur. Böyle bir “eğlenceden” sonra Thalassophobia garantidir.

Oyun içi gecenin ortasında bakır cevheri ararken, ilerideki kayanın hareket ettiğini fark edip bir meşaleyle aydınlattığımda dev bir yengeç gördüm ve hemen bir şeyi anladım: korku türü olmayan oyunlardaki en korkutucu anlar listemize yakında yeni örnekler eklememiz gerekecek.

Subnautica 2, orijinal oyunun oynanış formülünün çoğunu ödünç almasına rağmen, bu devam oyununun yeni fikirleri olmadığı anlamına gelmiyor. Evet, belki bu aşamada istediğimiz kadar çok değil ama bazıları oldukça ilginç.

Örneğin, açık dünya olmasına rağmen oyun artık metroidvania öğeleri içeriyor. Yeni bölgelere ve lokasyonlara ulaşmak için belirli aletlere veya kalıcı yükseltmelere ihtiyacınız var. Bu orijinal oyun için de kısmen geçerliydi — denizaltı için basınca dayanıklı bir gövde yükseltmesi olmadan çok derinlere inemezdiniz — ama Subnautica 2'de bu faktör çok daha belirgin.

Örneğin, artık karakterin çevreye uyum sağlamasını sağlayan bir sistem var. Gizemli zeki bitkiler dünya genelinde dağılmış durumda ve onlarla etkileşim oyuncuya gezegende hayatta kalmayı kolaylaştıran kalıcı yükseltmeler veriyor. Böylece, örneğin, varsayılan olarak mümkün olmayan yerel balıkları ve bitkileri yeme yeteneğini açabilirsiniz. Ya da yüksek sıcaklıklara karşı direnç kazanarak volkanik biyomları keşfedebilirsiniz.

Aynı zamanda, oyuncu gerekli aleti yaratana kadar bu bitkilere erişim engellenebilir. Örneğin, ısı direnci veren bitkinin viral büyümelerden temizlenmesi gerekir ve bunlar yalnızca bir ses topu ile yok edilebilir. Sonuç, çok metroidvania tarzı bir oynanış döngüsü: bir araç yap, kalıcı bir yükseltme elde etmek için kullan ve yeni bir biyoma erişimi aç.

Karakter yetenek özelleştirmesi de eklendi: bir biyolab yardımıyla, kahraman için nefesini tutma (hareketsiz dururken) veya bir yırtıcı saldırısından kaçmak için atak yapma gibi faydalı pasif ve aktif yeteneklerin kilidini açabilirsiniz. Bu sistemi tam anlamıyla değerlendirecek kadar uzun oynamadım, ancak Subnautica 2 gerçekten farklı yapılar sunuyorsa, bu oldukça ilgi çekici.

İkinci oyunun ana özelliği, ne yazık ki önizleme sürümünde test edilemeyen, çok oyunculu mod. Devam oyunu dört oyuncuya kadar çok oyunculu desteği sunuyor ve solo oynadıktan sonra bile, takım olarak oynamanın oyunun hissini belirgin şekilde değiştireceği zaten belli oluyor. Sebebi ise Subnautica 2'nin daha fazla öğütme (grind) içermesi gibi görünüyor: üsler inşa etmek daha uzun sürüyor ve kaynaklar sürekli kıt. Teoride, çok oyunculu mod yapımı ve keşfi hızlandırmalı, bazı hayal kırıklıklarını azaltmalı. Subnautica 2'nin sonunda en iyi çok oyunculu oyunlardan biri olmasına şaşırmam, ancak solo deneyimin de öğütmeyi azaltarak biraz dengelenmesini umuyorum.

Subnautica 2, uzun yıllar sonra tanıdık kıyılara dönmek gibi hissettiriyor: çok şey değişmiş ama çok şey aynı kalmış. Evet, geliştiriciler açıkça türü yeniden icat etmeye çalışmıyor — bunu ilk seferde zaten yaptılar — ama bunda yanlış bir şey yok. “Yeni ortamda ve çok oyunculu modla geliştirilmiş bir Subnautica” zaten kendi başına kazanan bir konsept.

Şu anda, tam sürümden yıllar önce Subnautica 2 erken erişimine atlamalı mısınız? Genellikle böyle durumlarda beklemeyi öneririm, ancak oyunun mevcut sürümü şaşırtıcı derecede stabil ve satın almayı en az ilk on saat için değerli kılacak kadar içerikle dolu. Eğer final sürümünü bekleyecek sabrınız yoksa, özür dileyerek, dalış yapmaktan çekinmeyin.