Cyberpunk 2077 İncelemesi — 2026'da Oynamaya Değer Mi?

Cyberpunk 2077'nin altı yıl önceki çıkışı ile bugünkü durumu tamamen farklı kalite seviyelerinde oyunlar. Birçok kişi, oyunun çıktığında ne kadar tamamlanmamış olduğunu hatırlayacaktır — ya da en azından duymuştur. Oyun, sayısız teknik sorunlarına ve eksik özelliklerine rağmen, güçlü PC sahipleri arasında bir kitle bulmayı başardı; bu kişiler en azından konsollardaki kadar korkunç bir optimizasyon sürecine katlanmak zorunda kalmadılar. Yine de, oyunun bugün çok daha fazla hayranı var ve birçok oyuncu onu kendi neslinin belirleyici başlığı olarak görüyor. Böyle bir övgüyü hak etmek için ne yaptı? İşte bu incelemede keşfedeceğimiz konu, ayrıca Cyberpunk 2077'yi ilk kez deneyimlemek için en iyi zamanın neden şimdi olduğu, yıllar önce hayal kırıklığına uğradıysanız ona bir şans daha vermek veya Night City'nin sanal sokaklarında onuncu kez fırtına gibi esmek için neden şimdi olduğunu inceleyeceğiz.

Karanlık bilim kurgu oyunları açısından bir eksiklik yok — sadece en iyi cyberpunk oyunları listemize bir göz atın. Ancak Cyberpunk 2077 kesinlikle diğer başyapıtlar arasında bile türün belirleyici bir örneği olarak öne çıkıyor ve merkezî fikirlerini olağanüstü bir hassasiyetle yakalıyor.

Cyberpunk terimi genellikle distopik bir neon metropolünde geçen her noir hikayesine uygulanırken, türün gerçek temsilcilerini ayıran net bir özellik seti vardır. Gerçek cyberpunk, “siber” ile “punk” arasında dikkatli bir denge kurar. Bir tarafta, dikkate değer teknolojik ilerlemeleri ve bunların toplumu nasıl dönüştürdüğünü keşfeder. Diğer taraftan, en alttaki yaşam üzerine odaklanıyor — dışlanmışlar ve sistemin dışında yaşayan insanlar.

Cyberpunk 2077, Night City'nin suç dünyasına katılarak en alttan yukarı tırmanmak zorunda kalan bir paralı asker olan V'nin hikayesini anlatıyor. Ana karakterin gözünden, "yüksek teknoloji, düşük yaşam" olarak adlandırılan durumu görüyoruz — siberpunk'un tanımlayıcı ilkesi. Temelde, hikayesinin merkezinde yer alan yeraltı çatışmalarıyla gelecekteki bir GTA. Daha sonra, V'yi yavaşça öldüren bir çip ana karakterin kafasında bulunduğunda, hikaye hayatta kalma üzerine daha kişisel bir trajediye dönüşüyor. Ancak, otantik siberpunk için kritik olan, bunun asla dünyayı özveriyle kurtarma üzerine sıradan bir masala dönüşmemesidir.

Temel oyunda, siber ve punk arasındaki denge tartışmasız biraz daha punk tarafına kayıyor, ancak Phantom Liberty genişlemesi, AI ve gizli hükümet deneyleri etrafındaki ilginç sorulara dalarak oyunun iki tematik yarısını dengeye getiriyor. Sonuç, saf siberpunk'tan başka bir şey değil — örneğin, Deus Ex serisi hakkında söylenemeyecek bir şey.

Tür sizi soğuk bıraksa bile, Cyberpunk 2077, arkadaşlık, umut ve şöhretin bedeli hakkında, sonuna kadar görmek isteyeceğiniz kadar etkileyici bir dramatik hikaye sunuyor. The Witcher serisinde olduğu gibi, CD Projekt RED'in yazarları, doğal diyalog ve kolayca önemseyeceğiniz karmaşık karakterlerle oyuncuları hızla etkisi altına alıyor.

Bununla birlikte, ana görevlerin temposu bazı yerlerde dengesiz, birkaç sıkıcı bölüm var ve en iyi RPG'lerde olduğu gibi, oyuncunun seçimlerinin ana hikaye üzerinde pek etkisi yok. Gerçekten önemli kararlar yalnızca finalden kısa bir süre önce ortaya çıkıyor. Ne yazık ki, yan görevlerin birçoğu da Polonyalı stüdyonun kendisi tarafından belirlenen altın standarttan uzak kalıyor. Bir örnek, “Cyberpsycho Gözlemi: “Kanlı Ritüel” görevi, Maelstrom üyelerinin derinlerden Lilith adında gizemli bir yapay zekayı çağırmaya çalıştığı bir durumu konu alıyor; sanki bu gerçek bir şeytanmış gibi. Premis son derece ilgi çekici, ancak görev kendisini bir katliamın yerini araştırmak ve bir siber psikopatla savaşmakla sınırlı tutuyor — hikaye daha fazla gelişmiyor ve potansiyeli kullanılmamış kalıyor.

Phantom Liberty, bu eksikliklerin hepsini fazlasıyla telafi ediyor. Genişlemenin casusluk hikayesi, size nefes alma fırsatı vermiyor, sürekli yeni ve heyecan verici durumlar sunuyor; oyuncunun kararlarından biri, hikayenin son %25'ini köklü bir şekilde değiştiriyor, tıpkı The Witcher 2: Assassins of Kings oyununda olduğu gibi. Ayrıca, her Phantom Liberty yan görevi, birkaç olası sonla birlikte belirgin bir hikaye anlatıyor ve açıkça iyi ya da kötü sonuçlar sunmuyor. Diğer bir deyişle, genişlemeyi içeren Cyberpunk 2077: Ultimate Edition oynuyorsanız, oyunun anlatımı hakkında pek çok şikayetiniz olmayacak.

Cyberpunk 2077'nin anlatımı birkaç farklı temayı dengelerken, oyun mekaniği de başka hiçbir oyunun yapmadığı şekilde farklı fikirleri bir araya getiriyor.

İlk bakışta, yapısı GTA'ya benziyor. Geniş bir açık dünya var, çoğu, birkaç bölgeye ayrılmış titizlikle detaylandırılmış bir metropol tarafından kaplanıyor. Harita üzerinde ilgi çekici noktalar ve görevler dağınık bir şekilde yer alıyor ve bunlar arasında en hızlı seyahat etmenin yolu araba veya motosikletle. Telefon da önemli bir rol oynuyor, V'nin çeşitli kişilerle mesajlaşmasını ve arama yapmasını sağlıyor.

GTA gibi, Cyberpunk 2077 beş seviyeli bir istenme sistemi sunuyor: oyuncu polise ne kadar agresif bir şekilde direnirse, etkisiz hale getirmek için gönderilen güçler o kadar artıyor. Bu yön, oyun ilk piyasaya sürüldüğünde son derece yüzeyseldi, ancak 2.0 Güncellemesi sonrasında sistem, bir Rockstar oyununda bulacağınız kadar sofistike hale geldi ve GTA ile karşılaştırmayı daha da güçlendirdi. Aynı şey, o yamanın tanıttığı tam teşekküllü araç kovalamacaları için de geçerlidir. Bu önemli mekanik, oyuna daha fazla çeşitlilik ve eğlenceli kaos katıyor.

Ancak oyuncu bir görev alanına ulaştığında, Cyberpunk 2077, Deus Ex tarzında bir sürükleyici simülasyona dönüşüyor ve bir hedefi tamamlamak için sayısız yol sunuyor. Bu anlarda, oyun, görevlerin ağır bir şekilde senaryolaştırıldığı ve neredeyse her zaman kapak temelli çatışmalara indirgendikleri Rockstar oyunlarından daha gelişmiş hissedilebilir. Cyberpunk 2077'de, çatışma karşılaşmaları, bir ateşli silah uzmanı, bir yakın dövüş dövüşçüsü, bir hacker veya harika gizlilik oyunlarına karşı bir zaafınız varsa sessiz bir suikastçı olarak yaklaşılabilir.

Ancak Cyberpunk 2077'nin en yakın akrabası, Vampire: The Masquerade — Bloodlines'dır. Yayınlanmadan önce, CD Projekt RED, Troika'nın oyununu ana ilham kaynaklarından biri ve örnek bir birinci şahıs RPG olarak açıkça belirtti. Paralellikler gerçekten göz ardı edilemez: Bloodlines'ın kahramanı gibi, V de kentsel hiyerarşinin en altından başlıyor, etkili figürler için görevler yerine getiriyor ve yavaş yavaş gizemli bir eser üzerindeki güçlü fraksiyonlar arasındaki bir mücadeleye karışıyor. Benzerlikler, anlatının ötesine geçerek genel tasarıma kadar uzanıyor: her iki oyun da oyunculara müzakere etme, alternatif yollar arama, sistemleri hackleme, gizlice hareket etme veya basitçe göz önündeki herkesi katletme imkanı tanıyor.

Alışılmadık bir “GTA + VtM: Bloodlines” hibritini yaratma konusundaki iddialı konsept tamamen gerçekleştirilmiştir — özellikle tüm yamalardan sonra — ve iki parça birbirine şaşırtıcı bir şekilde uyum sağlıyor. Sonuç, en iyi açık dünya oyunları hayranlarına ve en iyi RPG'lerin tutkunlarına eşit şekilde hitap etmesi gereken bir oyun.

Kısa cevap evet. Aslında, bu, Cyberpunk 2077'yi ilk kez deneyimlemek veya uzun bir aradan sonra geri dönmek için şimdiye kadarki en iyi zaman olabilir.

Oyun sık sık önemli indirimlerle mevcut, her büyük platformda oynanabiliyor ve birçok güncellemeden sonra neredeyse hiç ciddi teknik sorun kalmadı. Cyberpunk 2077, geçen yıl Nintendo Switch 2'ye geldi ve sağlam performans ve mükemmel görüntü kalitesi ile etkileyici bir port olduğunu kanıtladı. Oyunun çoğunu Switch 2'de tamamladım, ancak orta seviye bir dizüstü bilgisayarda PC versiyonu ile de bolca zaman geçirdim. Görseller ve optimizasyon beni bir kez daha etkiledi.

Geliştiriciler, yalnızca performansa odaklanmakla kalmayıp, aynı zamanda yol izleme gibi giderek daha gelişmiş grafik teknolojilerini de uygulamaya koydular. Güçlü bir PC veya PlayStation 5 Pro'ya sahipseniz, Cyberpunk 2077 ışın izleme ile en güzel oyunlardan biri olmaya devam ediyor — belki de en güzeli. Evet, teknik olarak neredeyse altı yaşında olmasına rağmen.

PlayStation 4 ve Xbox One versiyonları, kaçınılması gereken tek versiyonlar olarak değerlendirilebilir. Yamanın onları bir nebze iyileştirmiş olmasına rağmen, son nesil sürümleri oyunu deneyimlemenin nesnel olarak en kötü yolu olmaya devam ediyor. Hala ciddi kare hızı düşüşlerinden muzdaripler ve bu versiyonların desteği, Güncelleme 2.0 ve Phantom Liberty'nin çıkışından önce sona erdiği için birçok özelliği eksik.

Cyberpunk 2077'yi Güncelleme 2.0 olmadan hayal etmek artık zor, yeniden yapılanmanın ölçeği göz önüne alındığında. Örneğin, geliştiriciler karakter ilerlemesini tamamen yeniden tasarladı: küçük istatistik artışları sağlayan onlarca küçük yetenek, oyunun oynanış biçimini gerçekten değiştiren yeteneklerle değiştirildi; bunlar arasında hava atlamaları, bıçaklarla mermi saptırma, netrunner'lar için Overclock modu ve Tech silahlar için özel saldırılar bulunuyor. CD Projekt RED ayrıca siber donanımı yeniden düzenledi, düşman yapay zekasını geliştirdi, silah ve patron dengesini ayarladı ve ganimet ile zanaat sistemlerini yeniledi. Güncelleme, sürüş sırasında ateş etme ve hackleme, araç kovalamaları, düzgün bir polis sistemi, yeni bitiriciler ve birçok diğer hoş detayı tanıttı.

Yine de, ana oyunun bazı bölümleri Cyberpunk 2077'nin başlangıçta sonradan eklenen sistemler düşünülmeden geliştirildiğini ortaya koyuyor. Polis kovalamacaları, örneğin, oldukça eğlenceli, ancak oyuncunun bunları kasıtlı olarak kışkırtması gerekiyor: bu mekaniğe dayalı görevler yok. Ancak bu, yalnızca ana oyun için geçerlidir. Phantom Liberty bu sorunu yaşamıyor, çünkü genişleme Update 2.0 düşünülerek tasarlandı. Diğer şeylerin yanı sıra, sadece yeni DLC bölgesi Night City'de değil, aynı zamanda eski yerlerde de ortaya çıkabilecek araç çalma sözleşmeleri tanıtıyor.

Başka bir deyişle, eğer Cyberpunk 2077'yi en önemli yamanın çıkışından önce oynadıysanız, oyun kesinlikle ikinci bir şansı hak ediyor. Update 2.0'dan sonra birkaç yıl önce tamamladıysanız, Cyberpunk 2077'nin o zamandan beri birkaç büyük güncelleme aldığını unutmayın; bunların en sonuncusu geçen yıl geldi. Bunlar o kadar dönüştürücü olmasa da, sanal dünyada derinleşmeyi sağlayan ilginç mekanikler ve sistemler tanıttı. Bunlar arasında şehrin metro sisteminde gerçek zamanlı olarak seyahat etme, görsel araç özelleştirmesi ve bir taksi hizmeti bulunuyor.

Bu nedenle, Cyberpunk 2077 şimdiye kadar en iyi durumda. Yukarıda belirtildiği gibi, doğrudan rakipleri yok, özellikle de karşılaştırılabilir bir kalite seviyesine sahip olan hiçbiri. Starfield ve The Outer Worlds 2 her ikisi de decent birinci şahıs RPG'lerdir, ancak CD Projekt RED'in oyununun hem hırsı hem de orijinal kavramlarını ne kadar başarılı bir şekilde uyguladığı açısından geride kalıyorlar.

Ayrıca, 2026'nın genel olarak siberpunk hayranları için ideal bir yıl olma yolunda şekillendiğini belirtmekte fayda var. Cyberpunk: Edgerunners 2, franchise'ın resmi anime serisinin ikinci sezonu, bu sonbaharda gelmesi planlanıyor. Blade Runner 2099'un da Kasım'da prömiyer yapması bekleniyor, ayrıca gelecek kış nihayet kült roman Neuromancer'ın bir TV uyarlaması geliyor. Bir Cyberpunk 2077 oynanışı, bu daha geniş siberpunk kutlamasına mükemmel bir şekilde uyuyor.

Cyberpunk 2077, piyasaya sürülmesinden bu yana dikkate değer bir dönüşüm geçirdi ve CD Projekt RED itibarını yeniden inşa etti. Bu, onu modern çağın en iyi oyunu mu yapıyor? Sonunda herkesin kendi cevabı olacak, ancak bu kadar çok oyuncunun Cyberpunk 2077'ye neden takıntılı olduğunu anlamak kolay. Temaları, anlatımı, atmosferi ve oynanışı, özellikle Phantom Liberty genişlemesi ile oynandığında, gerçekten unutulmaz bir macera yaratmak için bir araya geliyor; bu genişleme, oyunun en büyük güçlü yönlerini vurgularken, temel oyunun daha tartışmalı unsurlarından kaçınıyor.

Geliştiricilerin hatalarını düzeltme çabalarının ölçeği, doğrudan devam oyunu için güven veriyor; bunun ilk detaylarını ayrı bir makalede topladık, “Cyberpunk 2 Hakkında Bildiklerimiz”.

Sizce: Cyberpunk 2077, felaket lansmanını telafi etti mi ve neslinin en iyi oyunlarından biri haline mi geldi, yoksa modern bir başyapıt olarak statüsü hala abartılı mı?