Big Walk İncelemesi: Yılın En İyi Co-op Oyunu mu?

Co-op oyunlar son yıllarda medya dünyasını giderek daha fazla ele geçiriyor. Kulaktan kulağa yayılan haberler, sosyal medya, yayıncılar ve içerik üreticileri sayesinde daha fazla oyuncunun ilgisini çekmeye devam ediyorlar. Ne yazık ki bunların çoğu, sonunda tek hitlik fenomenlerden ibaret kalıyor: Güçlü bir çıkış ve yüksek eşzamanlı oyuncu sayısı, bir oyunun gerçekten ilginizi hak ettiği anlamına gelmiyor. Lethal Company benzeri oyunların bitmek bilmeyen dalgasında olan da tam olarak bu: Çıkışta büyük ses getiriyor, ancak çoğunlukla içeriklerinin sığlığı, tekrar hissi ve geliştiricilerinden sürekli destek almamaları yüzünden birkaç hafta içinde unutulup gidiyorlar.

Big Walk’u ilk duyduğumda, onun da tam bu türden bir oyun olduğunu varsaydım: Hak etmediği hâlde “viral” olmuş ve büyük olasılıkla çabucak unutulacak bir yapım. Gerçekteyse... Başlığı zaten gördünüz ama yine de ayrıntılara bakalım.

Big Walk’un, sektöre bağımsız oyun cevheri Untitled Goose Game ’i kazandıran House House ekibinden çıktığını belirtmek gerek. Kaos, absürtlük ve yaramazlık üzerine kurulu o oyunun aksine, yeni projeleri tam zıt kutupta: Sakin, ölçülü, bütünlüklü ve neredeyse meditatif bir atmosfere sahip.

Big Walk’un geleneksel anlamda bir hikâyesi yok. Sevimli, karınca benzeri karakterleri kontrol eden oyuncular; giriş niteliğinde bir ara sahne, açıklama ya da belirli bir hedef olmadan bir eğitim alanında beliriyor. Ellerinde yalnızca oyuna yerleşik yakınlık sesli sohbeti, jestler ve tabii ki giderek artan merakları var.

Oyun kurallarını açıklamak yerine, onları çevre aracılığıyla bizzat gösteriyor. Duvarlara kontrol ipuçlarının yer aldığı tabelalar serpiştirilmiş; arada bir de düğmeli ve kollu basit mekanizmalar buluyorsunuz. Başlangıçtaki bu “alıştırma alanı”, oyunculara oyun boyunca etkileşime girecekleri her şeyi doğal bir şekilde öğretiyor.

Big Walk’un temel aracı iletişim. Yerleşik sesli sohbet, konumsal ses teknolojisi kullanıyor: Sesler uzaklaştıkça kısılıyor, mağaralarda yankılanıyor ve telsizlerden geçerken bozuluyor. Mekaniğin kendisi yeni değil ve pek çok co-op oyununda sıkça kullanılıyor; ancak bu oyun fikri daha da ileri taşıyor ve farklı biçimlerde uyguluyor.

Bir diğer önemli ayrıntı da jest sistemi. Burada her elinizi ayrı ayrı ve hassas biçimde kontrol edebiliyorsunuz: Ellerinizin arasını açabiliyor, onları kaldırabiliyorsunuz ve daha fazlasını yapabiliyorsunuz. Üstelik bu yalnızca atmosferi güçlendiren bir ayrıntı değil; oyun içindeki bulmacaları çözmenin ayrılmaz bir parçası hâline gelen bir mekanik.

Big Walk’un üçüncü “ayağı” ise geniş araç yelpazesi. Etkileşime girilebilen nesneleri vurgulayan radar veya el feneri gibi epey kullanışlı araçlar var; lazer işaretleyiciler ve telsizler gibi isteğe bağlı ama ilgi çekici olanlar da. Dikkat çekici bir ayrıntı: İki telsizi doğrudan birbirine bağlayamıyorsunuz; yalnızca haritaya bolca serpiştirilmiş özel alıcılara bağlanabiliyorlar.

Son önemli oynanış unsuruysa yürümek; oyunun adı zaten bunu ele veriyor. Ancak amaç boş boş dolaşmak değil: Harita, pusula ve araziye dağılmış işaret noktalarını kullanarak bir noktadan diğerine gerçek bir yolculuk yapmak. Yapısal olarak Big Walk, ilgi çekici noktalarla dolu büyük bir ada ve kaybolmadan aralarında akıllı bir rota çizmek başlı başına bir sanat. İpucu, etkileşimli vurgulama ya da işaret yok; ancak oyuncuların ilerleyişini takip eden devasa bir harita odası var. Oyunu bitirmek için çevrenizde yön bulmanız, rotalar planlamanız ve onları hatırlamanız gerekiyor.

Bunun bir de olumsuz yanı var: Çok ama çok yürüyecek, çoğu zaman aynı rotaların üzerinden tekrar tekrar geçeceksiniz. Bu, herkese hitap etmeyebilir.

Büyük bir merkez etrafında kurulu başlangıç bölgesi, aslında oyunculara bir engel parkurunda yol gösteren ve oyunun temel hedeflerini tanıtan bir eğitim uzantısı. Bu hedefler özetle şöyle: Bir dizi bulmacayı çözerek ödül olarak özel “Pear” etkinleştiricileri kazanmak; bunları genellikle bir kule olan önemli bir noktaya götürmek; bir anahtar alıp bir dizi özel mekanizmadan geçirerek onu keskinleştirmek; ardından daha önce kilitli olan bir geçidi, sistemi ya da hızlı seyahat noktasını açmak. Sonuncular arasında füniküler, monoray ve tüm haritanın altından geçen yeraltı tünelleri ağı bulunuyor.

İlk bulmacaları çözüp bir anahtar edindikten sonra oyuncular özgürce hareket edebiliyor; ancak bu özgürlük koşullu ve bir ölçüde kısıtlı. Oyunda takip etmeniz gereken sabit bir rota yok. Big Walk’ta dinamik bir gece-gündüz döngüsü var ve geceler çok karanlık; ışık kaynağı olmadan ilerlemek son derece zorlaşıyor. Neyse ki her bölgeye büyük, küresel fenerler serpiştirilmiş ve bunları yanınızda taşıyabiliyorsunuz.

Her oyuncu aynı anda yalnızca bir nesne taşıyabiliyor: Bir fener, alet ya da “Pear”. Ancak biraz ilerleyince bazı özel bölgelerde sırt çantası ve kemer askısı gibi ek eşyalar bulacak, bunlara fazladan nesneler takabileceksiniz.

Oyunun görselleri de anılmayı hak ediyor. Karakterler sevimli, tombul ve neredeyse çizgi filmden fırlamış gibi. Çevrelerindeki dünya ise canlı bitki örtüsü ve dinamik ışıklandırmasıyla ayrıntılı ve gerçekçi. Genel olarak grafikler oldukça basit; göze en çok batan kusur, düşük kaliteli kenar yumuşatma. Yine de Big Walk’un kendine has bir çekiciliği var.

Ortalama seviyedeki optimizasyondan da biraz yakınmak gerek. Önerilen sistem gereksinimleri mütevazı olsa da Big Walk epey talepkâr olabiliyor. Kendi bilgisayarımda göze çarpan bir sorun yaşamadım ama oyunu birlikte bitirdiğim arkadaşım düşük kare hızından ve takılmalardan sık sık şikâyet etti.

Ancak tüm bu küçük kusurlar, oyunun en güçlü yanının yanında sönük kalıyor.

Big Walk’u oynamaya değer kılan başlıca özelliği, tamamen iş birliğine dayalı ve özenle tasarlanmış bulmacaları. Bu oyunu tek başınıza bitiremezsiniz; en fazla on iki arkadaşınızla birlikte oynamanız gerekiyor.

Burada ince buz üzerinde yürüyorum; çünkü bulmacaların mantığını açıklamak, Big Walk’un sunduğu değerli deneyimin bir kısmını okurların elinden alır. O yüzden şöyle yapalım.

Bulmacaların çoğu, çözmek için gereken bilgileri “parçalara ayırma” (veya eylemleri bölüştürme) üzerine kurulu. En sık karşılaşılan örnek, sembol dizisinden oluşan bir parola. Bir oyuncu (ya da oyuncu grubu) kodu alırken diğer oyuncu bu kodun girileceği paneli buluyor. İlk oyuncunun da türlü sıra dışı, her zaman hemen akla gelmeyen yöntemlerle kodu diğerine aktarması gerekiyor.

Duruma göre her şey devreye giriyor: Ses, araçlar, jestler ve çevre. Oyunun bulmacalarına yedirilmiş koşulların ve küçük ayrıntıların çeşitliliği etkileyici. Bulmacalar nadiren tekrara düşüyor ve giderek karmaşıklaşarak oyuncuları mümkün olan en yüksek düzeyde iş birliği ve koordinasyona zorluyor.

Big Walk’a en çok benzeyen oyun serisi We Were Here; ancak Big Walk, dar ve kapalı alanlar yerine özgürce keşfedebileceğiniz geniş bir ada sunuyor. Çoğu zaman, elinizdeki araçları kullanarak önceden kararlaştırılmış özel bir iletişim sistemi kurmanız gerekiyor ve bu fikir harika işliyor. Bu düzen ilginizi çektiyse ve oyunu kendiniz oynamayı planlıyorsanız, bu bölümün geri kalanını atlayıp doğrudan bir sonrakine geçmenizi şiddetle öneririm. Böylece oyunla ilk karşılaşmanız daha bütünlüklü olur ve en zararsız görünen ayrıntılar bile sürprizleri kaçırmanıza yol açmaz. Daha fazlasını öğrenmek isteyenler için birkaç somut örnek verelim.

Senaryo: Aranızda bir duvar var. Oyunculardan birinin önünde farklı ezgiler ve sesler çalan bir dizi hoparlör bulunuyor; bunlardan bir sıralama oluşturması gerekiyor. Diğer oyuncunun elindeyse aynı sıralama var. Tek iletişim kanalınız, duvara yerleştirilmiş bir mikrofon. Bol şans!

Bir arkadaşınıza hiç melodi tarif etmeye çalıştınız mı? Bizimki kahkahalar ve şakalar eşliğinde birbirine karışan bir “düt-düt”, “bam-bam” ve “çang-çung” karmaşasına dönüştü.

İkinci senaryo: Yüksek bir dağın tepesinde, ipuçlarının bulunduğu belirli noktalara çevrilmiş birkaç teleskop var. Ayrıca farklı pozlardaki figürleri gösteren taşları yerleştirebileceğiniz bir yuva bulunuyor. Oyunculardan biri her noktaya koşup ipuçlarını okuyor ve teleskoplardan bakan diğer oyuncuya, yuvaya hangi taşların yerleştirilmesi gerektiğini jestlerle anlatıyor.

Bir örnek daha: Ortam seslerini engelleyen kulaklıklı bir sandalye ve birkaç çift kanallı mikrofon. Oyunculardan biri sandalyeye oturup kulaklıkları takıyor. Diğeri mikrofonların arasında dolaşıp her birine aklına gelen her şeyi söylüyor; ilk oyuncu da hangi mikrofonların “arızalı” olduğunu, yani sesin yalnızca tek kanaldan, sağdan ya da soldan geldiğini bulmaya çalışıyor.

Big Walk’ta birbirinden uzakta bulunan iki düğmeyi aynı anda etkinleştirmeniz gerekenler gibi başka türden bulmacalar da var. Ancak önce bu düğmeleri bulmanız gerekiyor; genellikle ustaca gizlenmiş oluyorlar. Koordinat bulmaya dayalı bulmacalar da mevcut: Bunlarda bir haritaya ve enlem-boylamı gösteren özel bir araca ihtiyacınız var.

Bazen de oyun sizden yalnızca... beklemenizi istiyor. Rahat koltukları ve geri sayım yapan büyük bir monitörü bulunan küçük bir odaya kilitleniyorsunuz. Yapmanız gereken tek şey, süre dolana kadar beklemek. Tasarım tercihi tartışmaya açık, elbette. Ama biz gerçekten keyif aldık: Oturup rastgele konulardan konuştuk, şakalaştık ve aklımızı kurcalayan şeyleri paylaştık.

Doğrudan bir hikâyesi olmasa da oyunun belli bir ana çizgisi var: Karakterlerin içinde tuhaf ve cezbedici bir yapıtın saklı olduğu devasa, küresel bir yapıya ulaşması gerekiyor. Bunun için tüm kuleleri sırayla etkinleştirmeniz ve bulabildiğiniz bütün anahtarları toplamanız gerekiyor.

Finalde oyuncuları ekip çalışmasının en büyük sınavı bekliyor: Oyun boyunca edindiğiniz tüm bilgileri, becerileri ve iş birliği yöntemlerini gerçekten uygulamanız gerekecek.

Ana son, görebileceğiniz tek son değil. Bir bonus son da var: Açmak için adadaki bütün “Pear”ları toplamalı ve özel bir binaya götürmelisiniz.

Big Walk’taki her mücadeleyi yalnızca iki oyuncuyla aşabilirsiniz. Ben de yakın bir arkadaşımla böyle oynadım ve sunulan her şeyi deneyimlemenin en iyi yolu bu gibi geldi. Böylece oyuncular içeriğin tek bir parçasını bile kaçırmıyor ve oyun çok daha dolu, bütünlüklü hissettiriyor. Katılımcı sayısı arttıkça oynanış daha kaotik ve öngörülemez hâle gelebilir; tabii bu yalnızca benim tahminim.

Görevlerle ilgili “Pear”lar dışında Big Walk’taki tek koleksiyon öğesi, taşınabilir bir radyodan dinleyebileceğiniz müzik parçaları. Atmosfere katkıda bulunan hoş bir küçük ayrıntı daha.

Big Walk, iki akşam, belki üç (ya da temponuza göre daha fazla) sürecek harika bir co-op macera. Devrim niteliğinde ya da “türün sınırlarını aşan” bir oyun değil; ancak farklı popüler oyunların mekaniklerini harmanlarken kendine özgü çözümler de bulan, sağlam ve ayırt edici bir yapım. Arkadaşlarınızla rahatlamak, gülmek ve gerçekten zekice bulmacalar üzerinde kafa yormak istiyorsanız, bu oyunu kesinlikle kaçırmamalısınız. Görsel ya da sesle ilgili (örneğin arkadaşlarınızın ses seviyesini ayarlayamıyorsunuz) teknik pürüzler ve diğer küçük kusurlar, oyunun sonunda bıraktığı etkinin yanında önemini yitiriyor.