Marvel's Wolverine ve Sony formülünden bıkkınlık: Oyun neden şimdiden eleştiriliyor?

13 Ağustos'ta oyun basınından yayın organları ve içerik üreticileri, Marvel's Wolverine hakkındaki ilk izlenimlerini paylaştı. Bu sayede oyundan neler bekleyebileceğimize dair çok daha net bir fikir edindik ve bolca yeni oynanış görüntüsü gördük. Çıkış tarihi eylül ayına kesinleşmişken bu tür ön izlemelerin gelmesi pek şaşırtıcı değildi; Sony'ye özel oyunların pazarlama döngüsünün standart bir parçası bu. Ancak alışılmadık olan, oyunculardan gelen ezici çoğunlukla olumsuz tepkiydi. Wolverine kadar sevilen bir süper kahramanın başrolde olduğu, Insomniac Games imzalı bir gişe rekortmeninin kesin başarıya ulaşacağını düşünebilirsiniz. Ne var ki internetteki tepki öylesine büyüdü ki artık tahminde bulunmak bile zor. Gelin, oyuncuların oyunda tam olarak neleri beğenmediğini ve bu düşmanlığın haklı olup olmadığını inceleyelim.

Oyun, Insomniac'ın Spider-Man oyunlarıyla aynı evrende, Earth-1048'de geçiyor. X-Men henüz ortaya çıkmadı ve kamuoyu mutantların varlığından neredeyse habersiz. Buna rağmen mutantlara şimdiden zulmediliyor; kaçırılıyor, inceleniyor ve deneylerde kullanılıyorlar.

Marvel's Wolverine başladığında Logan adamantium iskeletine çoktan kavuşmuş, ancak geçmişine dair neredeyse hiçbir şey hatırlamıyor. Bir süre çizgi romanlardaki Mister Sinister olarak bilinen Nathaniel Essex için çalışmış ve dünyanın dört bir yanında kendi üyelerini koruyan mutant ekibi Team X'in bir üyesi olarak görevlere katılmış. Mystique ve Sabretooth, Wolverine'le birlikte savaşmış olsa da üçünün arasındaki ilişkiler pek dostane değilmiş. Ana hikâye başladığında Logan yıllardır Team X'ten ayrı yaşıyor, ancak Essex'i kurtarma operasyonu için ekibe yeniden katılıyor.

Insomniac'ın Marvel lisanslı bir başka oyunu olsa da Marvel's Spider-Man 2 tarzında bir oyun beklememek önemli. Marvel's Wolverine'de görevler arasında özgürce dolaşabileceğiniz, rastgele etkinlikler arayabileceğiniz ve haritada işaretli bölgeleri temizleyebileceğiniz geniş bir açık şehir yok. Bunun yerine oyun, görevlere ayrılmış, klasik tarzda doğrusal bir aksiyon oyunu.

Bu, oyunun tamamının dar koridorlardan ibaret olduğu anlamına gelmiyor. Bazı görevlerde düşman devriyelerinin bulunduğu, farklı yaklaşımlara imkân tanıyan oldukça geniş alanlar var. Wolverine çevreyi gözetleyebiliyor, gelişmiş duyularıyla düşmanların yerini saptayabiliyor, sessizce sayılarını azaltabiliyor ve ancak sonrasında açık çatışmaya girebiliyor.

Görevler arasında sohbetlere ve çevreyi keşfetmeye odaklanan daha sakin bölümler de var. Madripoor'daki Princess Bar ve çevresindeki sokaklar bir tür merkez görevi görüyor. Logan burada müttefikleriyle buluşup Jean Grey, Mystique ve Sabretooth'la konuşuyor. Oyuncular ayrıca barda Logan'ın kostümlerini değiştirebiliyor ve pençelerinin görünümünü özelleştirebiliyor. Oyunun oyuncuları bu mekâna ne sıklıkla geri getireceği henüz belli değil.

Wolverine'i konu alan bir oyunda bekleneceği üzere, asıl ilgi odağı çatışmalar. Sistem hafif ve ağır saldırılar, kaçınma, savuşturma ve özel hareketler üzerine kurulu. Logan pençelerini çıkarıp seçtiği düşmana doğru atılarak aradaki mesafeyi hızla kapatabiliyor, ardından peş peşe saldırılar düzenleyip güçlü bir darbeyle işi bitirebiliyor. Genel olarak çatışma sistemi Marvel's Spider-Man ve Batman: Arkham oyunlarını andırıyor; ancak kamera kahramana daha yakın, animasyonlar ise bolca kan sayesinde daha saldırgan ve vahşi görünüyor. Logan uzuvları koparıyor, düşmanları delip geçiyor ve silahlarını onlara karşı kullanıyor. Oyunun en vahşi oyunlar sıralamamızda kendine yer bulacağına şüphe yok.

Bazı bölümlerde Team X'in diğer üyeleri Wolverine'le birlikte savaşıyor ve ortak saldırılar yapmasına yardım ediyor. Ancak çatışmaları Insomniac'ın Spider-Man oyunlarından ayıran en önemli özellik, savaş sırasında dolan öfke göstergesi. Bu gösterge 3 kademeden oluşuyor. İkinci kademede Logan'ın komboları güçleniyor ve bir ölümcül darbeden sonra biriktirdiği öfkeyi harcayarak sağlığını yenilemesini sağlayan Last Stand yeteneğinin kilidi açılıyor. Üçüncü kademede Logan öfke nöbetine giriyor: saldırıları çok daha güçlü hâle gelirken sıradan düşmanları kritik darbelerle anında alt edebiliyor.

Logan'ın gelişmiş duyuları izleri görmesini, düşmanların yerini bulmasını ve gizli öldürmeleri planlamasını sağlıyor. Wolverine muhafızlara gizlice yaklaşabiliyor, uzun otların arasına saklanabiliyor ve fark edilmeden önce tek başına kalan hedefleri ortadan kaldırabiliyor. Ancak şimdiye kadar gösterilen oynanışa bakılırsa gizlilik, destekleyici bir sistem olarak tasarlanmış. Bu yüzden oyunu şimdiden en iyi gizlilik oyunları arasına koymak için erken.

Marvel's Wolverine'de bir ilerleme sistemi de var: Öldürmeler oyunculara XP kazandırıyor ve bu puanlar yeni özel hareketlerin kilidini açmak için harcanabiliyor. Logan'ın azami canı, yenilenme verimliliği ve öfke göstergesi kapasitesi gibi temel özellikleri ve çeşitli pasif bonusları da geliştirilebiliyor. Geliştirme malzemeleri bölümlerdeki kapların içine saklanmış. Böylece oyuncular, doğrusal görevlerde bile isteğe bağlı odaları arayıp ana rotadan sapmak için bir neden buluyor.

Öncelikle, gördüklerini beğenen pek çok oyuncu olduğunu belirtmek gerek. Yine de sosyal medyadaki olumsuz tepkiyi görmezden gelmek zor ve bunu tek bir soruna indirgemek mümkün değil. Bazıları karakterlerin görünüşünü beğenmiyor, bazıları çatışma sistemini eleştiriyor, bazılarıysa oyunun genel tasarım anlayışına karşı çıkıyor. Bu şikâyetleri birleştiren düşünce şu: Insomniac özgün bir Wolverine oyunu değil, bir başka sinematik Sony gişe oyunu yapıyor.

Kahramanın görünüşü, haziran ayında yayımlanan fragmandan bu yana eleştirilerin hedefinde. Sosyal medya kullanıcıları, bazı sahnelerde Logan'ın yeterince ciddi görünmediğini ve yüz ifadelerinin çizgi film karakterlerinin abartılı surat ifadelerini andırdığını söylüyor. Sorun grafik kalitesinden çok sanat yönetimiyle ilgili. Oyuncular daha sert, daha karanlık ve yıpranmış bir Logan bekliyordu. Evet, Insomniac bu tür bir tartışmayla ilk kez karşılaşmıyor. Marvel's Spider-Man Remastered'da Peter Parker'ın yüzünün değiştirilmesini hatırlamak yeterli.

Sinematik sahneler de epey alaya alındı. Kliplerden birinde Wolverine, düşman ateşi altında ileri doğru koşarken etrafında patlamalar oluyor ve çevre yıkılıyor. Her şey pahalı ve gösterişli görünüyor ama oyuncular, oyuncunun katkısının çubuğu ileri itmekten ibaret olduğu şakalarını yapıyor.

Çatışma sistemi de şimdiden basit bulunuyor. Yorumlar, kazanmak için tek bir tuşa tekrar tekrar basmanın yeterli olduğu yönündeki şakalarla dolu. Bu iddia elbette doğru değil ama internet hükmünü çoktan vermiş gibi görünüyor. Hakkını vermek gerekirse, birçok saldırı Logan'ın oyuncudan ek girdi almadan düşmanı yakaladığı, delip geçtiği ve fırlattığı uzun animasyonları tetikliyor. Dışarıdan bakıldığında oyuncunun neredeyse hiç müdahale etmediği izlenimi doğabiliyor.

Devasa mekanik bir boss olan Sentinel'la dövüşün görüntüleri de tepki topladı. Robot ağır ağır kollarını savururken Wolverine darbelerden kaçınıp karşılık veriyor. Boss yumruğunu uzun süre yerde tutuyor ve oyuncuya pençeleriyle saldırması için bolca zaman tanıyor. Oyuncular hemen yalnızca God of War 2'deki Rodos Heykeli'yle savaşı değil, Insomniac'ın kendi Ratchet & Clank: Rift Apart oyunundaki robot karşılaşması da dâhil olmak üzere benzer düşmanlarla yapılan sayısız dövüşü hatırladı. Kısacası, burada da özgün bir şey görmediklerini düşünüyorlar.

Çatıdaki kovalamaca da bir başka şaka konusu oldu. Logan, önüne düşüp kelimenin tam anlamıyla doğru yönü gösteren kırmızı bir izi takip ederek bir düşmanın peşine düşüyor. Bu çizgi, Wolverine'in gelişmiş duyularıyla aldığı kokuyu görselleştiriyor. Ancak oyuncular, önceden çizilmiş bir rotayı izlemek zorunda olmaktan rahatsız.

Wolverine oyununda gizlilik fikri de herkesin hoşuna gitmedi. Sosyal medya kullanıcıları, Sony'nin yine aynı kalıbı izlediğinden yakınıyor: Oyuncular uzun otların arasına saklanıyor ve düşmanları siluetlerinden takip ediyor. Bunların hepsini daha önce, hem de birden fazla kez gördük.

Marvel's Wolverine'i oynamadığım için oyunun kalitesi hakkında erken bir yargıya varmam mümkün değil. Projeyi eleştirmek için acele eden pek çok oyuncunun bunu unuttuğu anlaşılıyor. Öte yandan, şimdiye kadar gösterilen görüntülere bakılırsa Marvel's Wolverine de tüm zamanların başyapıtı gibi görünmüyor.

Marvel's Wolverine'i oynayan gazetecilerin ön izlenimleri genelde olumlu ama coşkudan da eser yok. İzlenimlerindeki genel heyecan düzeyine bakılırsa, henüz bilmediğimiz birkaç kozu yoksa oyunun 10 üzerinden 7–8 civarında bir puan almasını beklemek makul görünüyor.

Yani evet, eleştirilerin arkasında mantıklı bir taraf var. Şimdiye kadar gösterilenlere bakılırsa Marvel's Wolverine tanıdık geliyor; denenmiş fikirlerden bir araya getirilmiş, risksiz bir proje izlenimi veriyor. Ancak tartışmanın sorunu, pek çok kişinin tanıdık bir formülü kötü oyunla bir tutması. 10 üzerinden 7–8 alacak bir oyun cilalı, eğlenceli ve ayırdığınız zamana sonuna kadar değebilir. Günümüzde herkes oyunları 10/10'luk başyapıtlar ya da işe yaramaz çöpler diye sınıflandırmaya koşuyor, oysa bu yargılar genellikle nüansları göz ardı eden uç görüşlerden ibaret. “Oyun iyi görünüyor ama olağanüstü değil” gibi daha ölçülü yorumlarsa daha radikal görüşlerin gürültüsünde kayboluyor.

Marvel's Wolverine'e yönelik tepkinin Sony'ye yöneltilen daha genel eleştirilerle aynı döneme denk geldiğini ve bu geniş kapsamlı eğilimin bir parçası olabileceğini de unutmamak gerek. Oyuncular, şirketin 2028'den itibaren fiziksel diskleri bırakma kararından, oyun ve konsol fiyatlarının artmasından ve gelecekte PC sürümleri yayımlamayı bırakma kararından hâlâ memnun değil. Daha genel olarak, pek çok kişi mevcut PlayStation neslini zayıf buluyor: Sony bu nesilde gerçekten yenilikçi çok az özel oyun çıkardı, başarısız canlı servis projelerine yatırım yaptı ve tek oyunculu oyunların geliştirilmesi artık 6 yıldan uzun sürüyor. Sonuç olarak pek çok PlayStation stüdyosu bu nesilde yalnızca 1–2 oyun yayımlayabildi.

Şu anda gördüğümüz şey, birikmiş hayal kırıklığının dışa vurumu. Bu kez Marvel's Wolverine çapraz ateşin ortasında kaldı. İşin ironik yanı, Insomniac'ın PlayStation'ın en üretken geliştiricisi olmayı sürdürmesi: Stüdyo son 6 yılda Marvel's Spider-Man: Miles Morales, Ratchet & Clank: Rift Apart ve Marvel's Spider-Man 2'yi çıkardı; şimdi de Marvel's Wolverine'i tamamlamak üzere.

Marvel's Wolverine, her yüksek bütçeli gişe oyununun kendi türünü baştan yaratmasının beklendiği bir dönemde çıkmanın talihsizliğini yaşayan, gayet iyi bir oyun olabilir. Sorun, Wolverine'in 10 üzerinden 7–8 alması değil; günümüz oyun tartışmalarında bu puanın başarısızlık sayılması.

Öte yandan, tüm memnuniyetsizliği oyuncuların toksikliğine bağlamak da yanlış olur. Herkes tanıdık unsurlardan derlenmiş iyi bir oyun için 70 $ ödemeye razı değil. Fiyat yükseldikçe ve pazarlama iddiaları büyüdükçe oyuncuların beklentileri de artıyor; denenmiş fikirlerden etkilenme ihtimalleri ise azalıyor. Yayıncıların da bunu hesaba katması gerek.

Çıkışta cilalı ama tahmin edilebilir bir oyuna 70 $ verir miydiniz, yoksa bu fiyattaki her oyunun yeni bir şey sunması mı gerekir? Düşüncelerinizi yorumlarda paylaşın.