Fenerler, DC'nin Uzun Vuruşu: Yeni Serinin Nasıl Olduğu ve Tam Bölüm Yayın Takvimi

Ağustos ayında, Lanterns HBO'da prömiyer yaptı — yeniden başlatılan DC sinematik evrenindeki en önemli gösterilerden biri. Sonuçta, Marvel yeni gişe rekorları kıran blockbuster'ının keyfini çıkarırken — Spider-Man: Brand New Day dünya çapında 2 milyar doları aşıyor — ve Avengers: Doomsday etrafındaki heyecanı bilet satışlarına dönüştürmeye çalışırken, rekabet için işler bir kez daha pek de yolunda gitmiyor.

DCU yeniden başlatması, yönetmen James Gunn (Galaksinin Koruyucuları, İntihar Timi) ve The Conjuring ve Aquaman'ın arkasındaki yapımcı Peter Safran tarafından yönetiliyor ve oldukça güvenli bir başlangıç yaptı. 2025'teki Superman mükemmel eleştiriler aldı ve gişede makul bir performans sergiledi, ayrıca animasyonlu Creature Commandos ve Peacemaker'ın ikinci sezonu da hem hayranlar hem de eleştirmenler tarafından beğenildi. Ancak ardından korkunç bir başarısızlık geldi — Supergirl, Rekor Düşük Gişe Hasılatıyla Sinema Gösterimini Sonlandırdı — bu da Gunn-Safran ikilisinin DC evrenini gerçekten başarılı bir film serisine dönüştürüp dönüştüremeyeceği konusunda şüpheler uyandırdı. 111 milyar dolarlık Paramount-Warner Bros. anlaşmasının arka planında — AB, Paramount'un Warner Bros. Discovery satın alımını sıkı koşullarla onayladı — medya devinin yeni yönetiminin, sorunlarla uğraşmak yerine, sinematik evreni yeniden başlatmaya karar verme olasılığı var.

Bu nedenle Lanterns'ın başarısı, tek bir gösterinin kaderinden çok daha fazlasını ifade ediyor. Gunn ve Safran, Supergirl'ün bir tesadüf olduğunu kanıtlamalı, izleyicilerin güvenini geri kazanmalı ve yönetimi her şeyin plana göre gittiğine ikna etmelidir. En ironik kısım ise, bunu yapması gereken gösterinin oldukça alışılmadık bir konsepte sahip olması — Amerikan iç bölgelerinde gizemli bir suçu araştıran iki süper kahraman hakkında, True Detective tarzı bir dramadır. Kısacası, Lanterns çizgi romanlarıyla ilişkilendirebileceğiniz hiçbir şey yok.

Lanterns, William Tell efsanesine bir gönderme ile açılıyor. Çok genç bir John Stewart'ın babası, oğlunun başına bir elma koyuyor ve onu bir tabancayla temiz bir şekilde vuruyor. Protagonist sadece gülümsüyor, bu tür olayların Stewart ailesinde sıkıcı bir Salı günü olduğunu açıkça gösteriyor. Sahne tam olarak garip değil, ama şu anda gösterinin genel havasıyla keskin bir tezat oluşturuyor ve kahramanın geçmişine dair şifreli bir ipucu gibi görünüyor.

Buradan hareketle, aksiyon 2016 yılına geçiyor. İki Yeşil Lantern — veteran Hal Jordan ve genç ortağı John Stewart — gizemli bir cinayeti araştırmak için Nebraska'nın küçük Rushville kasabasına gidiyor. Her polis dizisi standardına göre, burada gördüğümüz şey "huysuz yaşlı ve genç idealist" ikilisinin bir başka yorumu. Hal, yaşamış bir efsane, alaycı ve kendine güvenen, geçmişinin travmalarını baba şakaları ve alkolün arkasına gizliyor. Stewart ise klasik bir A sınıfı öğrencisi: ciddi, düğmeli, kurallara uygun ve etrafındaki herkesi — ve kendisini — mükemmel bir Fener olacağına ikna etmeye çalışan biri.

Bununla birlikte, henüz arzulanan yüzüğü almadı ve sadece bir gün Hal'in yerini alacak olan bir "çırak" olarak hizmet ediyor. İlk bölümdeki en iyi şey, iki başrol arasındaki ilişki. Chandler, elbette, "bunun için biraz fazla yaşlı" olan bir süper kahraman olarak harika bir performans sergiliyor, ama yine de emekli olmaktan çok deneyimli, inatçı ve kendine güvenen biri. Bu nedenle, yeni gelenle sürekli atışmalar ve onun cesaretini test etme çabaları var. Pierre ise, aksine, sakin, ketum ve sözlü tartışmalara katılmak için acele etmiyor, ama açıkça "sadece yardımcı" rolünü sonsuza kadar kabullenmeye niyeti yok. Pilot bölümün enerjisi ve kimyası, bu iki kişilik arasındaki çatışma üzerine kurulmuş — karakterler sürekli birbirlerini tartıyor ve tartışıyor, sanki hangisinin gerçekten yüzüğü hak ettiğini çözmeye çalışıyorlar.

Arka planda, yerel dedektif hikayesinin serimi yavaş yavaş açığa çıkıyor. Menüde: uykulu bir kovboy kasabası, bir Amerikan futbolu maçında meydana gelen toplu cinayet, uzun zamandır aramızda olan ve açıkça bir şeyler planlayan uzaylılar ve uzaylı kolonizasyonuna karşı koymak için hazırlanan taktik tüfekli köylüler var. Şimdilik, olayların seti ve yazarların hamleleri oldukça standart, ama en azından ilgi çekici. Ayrıca, birkaç beklenmedik sürprizin hala geleceğinden hiç şüphe yok — ilki zaten pilot bölümün finalinde gerçekleşti.

Lanterns'ta gerçekten çok az klasik süper kahraman aksiyonu var. Şimdilik, gösteri yeşil yüzükler ve özel efektlerden çok, konuşmalara, atmosfere ve yerel renge çok daha fazla dikkat ediyor. İnanın ya da inanmayın, ilk bölümdeki tüm aksiyon, süper güç kullanılmadan gerçekleşen bir bar kavgası ve bir aracın uçurumdan düşmesiyle sınırlı. Hatta Corps'un ünlü yemini — "En parlak günde, en karanlık gecede, hiçbir kötülük gözümden kaçmayacak!" — gösteride neredeyse bir lanet gibi sunuluyor. Yani yaratıcılar yalan söylemiyordu: ne elimizde, "uzay polisleri" hakkında gerçek bir dedektif hikayesi var ve ikinci kelimeye net bir vurgu yapılıyor. Hatta Lanterns'ın güçleri, gösterinin ana cazibesi yerine, soruşturmadaki bir araç olarak daha fazla öne çıkıyor.

Bu yaklaşım, gösteri karakterlerine ve dedektif unsurlarına odaklandığında en iyi şekilde çalışıyor. Pilot bölüm mükemmel bir mizah, acele etmeyen, rahatsız edici bir atmosfer, ilginç bir gizem ve makul derecede iyi geliştirilmiş karakterler sunuyor. Lanterns, iki polisin, bilmediğimiz şeylerle karşılaştığı ve burada kimseye güvenilemeyeceğini — hatta birbirlerine bile — yavaş yavaş fark ettikleri bir dedektif hikayesi olarak en iyi halini alıyor.

Bununla birlikte, "prestij HBO dramalarına" benzemek için aşırı istek bazen gösteriye karşı çalışıyor. Lanterns, True Detective, Ozark ve benzeri projelerin kalıbına uymak için fazla çaba sarf ediyor, sanki bu popüler bir çizgi romanın uyarlaması olduğunu unutmuş gibi. Ve bu, izleyicilerin yalnızca gergin konuşmalar, bir taşra kasabasının sırları ve ortaklar arasındaki güvensizlik için değil, aynı zamanda uzay operası için de geldiği anlamına geliyor — yer altı canavarlarının güzel, grafik olarak gösterişli yok oluşunda keyif almak için. Ancak şu anda, süper kahraman unsuru, dedektif hikayesinin bir çeşni olarak kalıyor.

Lanterns, duyurulduğundan beri gösterinin üzerinde bir giyotin gibi asılı duran soruya hala yanıt vermek zorunda — neden True Detective'in yanı sıra zaten True Detective ve birçok başka kült suç dramasına sahipken, True Detective tarzında bir süper kahraman dedektif hikayesine ihtiyacımız var? Üstelik, bir çizgi roman uyarlamasının gelenekleri ve mümkün olan en geniş kitleye ulaşma ihtiyacı nedeniyle, gösteri yaratıcı özgürlük, deneysel yaklaşım, cesaret ve derinlik açısından tür standartlarının gerisinde kalma olasılığı neredeyse kaçınılmaz. Lanterns'ın yaratıcılarının Hal Jordan'ı tam anlamıyla bir anti-kahramana dönüştürmesine, atmosferi gerçekten kasvetli hale getirmesine veya kitleyi dikkate almadan sert sosyal sorunlarla yüzleşmesine kimse izin vermeyecek.

Sonuçta, şov iki format arasında kaybolma riski taşıyor: kozmik süper kahraman aksiyonu için gelen izleyiciler için fazla sıradan, yeni bir True Detective bekleyenler içinse fazla temkinli.

Yine de, tüm uyarılara rağmen, Lanterns sağlam bir başlangıç yaptı. Şov yapımcısı Chris Mundy ve yazarlar, hiç çizgi roman açmamış izleyiciler için Green Lanterns'ı ilginç hale getirmeyi başardılar. Corps ve kozmik mitoloji üzerine uzun bir tur yerine, takip etmesi keyifli bir dedektif hikayesini ve hemen hemen anında ısındığınız karakterleri seçtiler. Eğer ileride büyük ölçekli savaşlar, pahalı özel efektler ve kozmik canavarlar eklenirse, bu daha da iyi olacak. En azından, iki başka Lantern ile kesinlikle hayran hizmeti olacak — Guy Gardner (Nathan Fillion) ve Sinestro (Ulrich Thomsen)…

Şov gelişirken onu takip edecek misiniz? Yorumlarda fikrinizi paylaşın ve birlikte tartışalım.