Marvel’s Wolverine İncelemesi — Marvel’ın En Etkileyici Kahramanlarından Birine Sönük Bir Bakış
6.0Marvel's Wolverine, daha çıkışından çok önce, ilk fragmanlarının yayınlanmasıyla interneti ikiye böldü. Bazı oyuncular oyunun berbat göründüğünü söyleyerek hemen yerden yere vururken, diğerleri savunmaya koştu. Tartışmalar, özellikle Sony'nin mevcut stratejik yönüne yönelik genel hoşnutsuzlukla birlikte, çıkışın ardından daha da alevlendi. Bazı oyuncular yeni Wolverine oyununu tüm zamanların en kötü AAA yapımlarından biri olarak nitelendirirken, PlayStation Store’da binlerce en yüksek puanlı değerlendirme aldı. Peki Marvel's Wolverine gerçekten ne kadar iyi ya da kötü? Bu tür durumlarda sıkça olduğu gibi, yanıt ikisinin arasında bir yerde: düpedüz berbat bir oyun değil, ama hayal kırıklığı yaratıyor.
Platform: PlayStation 5;
Tamamlama süresi: 12 saat.
Pençeleri Olmayan Wolverine
Marvel's Wolverine , Logan’ın X Takımı’na (X-Men’le karıştırmayın) dönerek liderleri Nathaniel Essex’i kurtarmasıyla açılıyor. Essex, Wolverine’i bir zamanlar vahşi ve hafızasını yitirmiş hâlde bulmuş, ardından ekibine katmıştı. Logan ona kendini borçlu hissediyor; bu yüzden dostunu mutant karşıtı fanatiklerden kurtarmaya koyuluyor. Mystique ve Sabretooth da görevde ona eşlik ediyor.
Çatışma ilerleyen bölümlerde büyüyor ve Wolverine, Jean Grey’le karşılaşıp onunla ve X Takımı’yla yeni görevlere çıkıyor. Logan, Madripoor’un egzotik sokaklarını geziyor ve Tokyo’ya giderek siborg paralı askerlerle, kadim bir ninja tarikatıyla ve robotlarla savaşıyor. Bu sırada Jean Grey ve diğer yol arkadaşlarıyla ilişkileri de gelişiyor: yeni ittifaklar kuruluyor, eski dostluklar bozuluyor ve Wolverine geçmişi hakkında yavaş yavaş daha fazla şey öğreniyor.
Marvel's Wolverine’in paradoksu şu: Mekânlar sık sık değişse, Uncharted tarzı gösterişli sinematik sahneler bolca bulunsa ve senaryo görece kısa, 10–12 saat sürse de oyun şaşırtıcı derecede uzamış gibi hissettiriyor. Bunun birkaç nedeni var. Öncelikle yapısı epey tekrara düşüyor: keşfe pek alan bırakmayan doğrusal bölümlerde ilerliyor ve her görev aynı formülü izliyor. Bir grup düşmanla savaşıyor, yol boyunca bir yol arkadaşınızla sohbet edip birkaç nesneyi incelerken sıradaki çatışma alanına koşuyor, tekrar savaşıyor, bir ara sahne izliyor ve ardından bir başka çatışmaya atılıyorsunuz.

Marvel's Wolverine, karakterler arasındaki diyaloglara ve ilişkilere bolca zaman ayırıyor; öyle ki dövüş sırasında bile konuşmayı sürdürüyorlar. Ancak karakterlerin pek derinliği yok ve diyalogları, unutulup gidecek bir süper kahraman filminden beklenecek kadar yavan ve abartılı. Yine asıl sorun, hiç susmamaları. Logan’ın tek başına kaldığı ender anlarda bile ya telsizden biriyle konuşuyor ya da kendi kendine söyleniyor.
Insomniac’ın yazarlarının, Marvel’ın en sevilen ve ilgi çekici karakterlerinden Wolverine’i nasıl neredeyse tamamen sıradan bir başkahramana dönüştürdüğünü anlamak gerçekten zor. Logan’ı her zaman farklı kılan şey, evet, bir kahraman olması ama aynı zamanda içinde zaman zaman dizginlemekte zorlandığı bir karanlık taşıyan trajik bir kahraman olması. Dostlarını ve sevdiklerini sık sık kendinden uzaklaştırmasının nedeni de tam olarak bu. Wolverine geleneksel antikahraman kalıbına tam uymaz, ama sokakta yaşlı bir kadının karşıya geçmesine ilk yardım edecek türden özverili bir iyilik meleği de değildir. O bir ölüm makinesi, daha yumuşak tarafına ulaşmak için çaba göstermek gereken vahşi bir hayvandır.
Ancak yeni oyunda Logan’ın yalnız kurt imajı çoğunlukla lafta kalıyor. Pratikte kimseyle pek çatışmıyor, şakalar yapıyor ve Sabretooth’un pek çok şeyine katlanıyor; ona neredeyse hiç karşılık vermiyor. Liam McIntyre’ın Spartacus dizisini izledim ve yetenekli bir oyuncu olduğunu biliyorum. Ancak Marvel's Wolverine’de Logan’ı, oyunun büyük bölümünde herkese kederli bir ifadeyle bakarken görüyoruz; karakterin vazgeçilmez özelliklerinden olan sertliği ve testosteronla beslenen saldırganlığıysa nadiren ortaya çıkıyor. Hakkını vermek gerekirse, sorun muhtemelen oyuncudan çok senaryoda: hikâye, Wolverine’in hayvani yanını bütünüyle keşfetmesine fırsat tanımıyor.
Yüz animasyonları da tartışmalı. Logan sonunda öfkeye kapıldığında, kontrolünü tamamen yitirmiş bir canavara baktığınız hissini vermekte pek başarılı olamıyor. McIntyre’ın tanıtım videolarındaki performansında bu vahşeti görebiliyorsunuz, ama oyundaki uygulama beklentilerin çok altında. Özellikle benim gibi kısa süre önce dijital yüzleri etkileyici derecede gerçekçi olan Death Stranding 2’yi bitirdiyseniz, bu durum daha da göze çarpıyor.
Wolverine’in keskinliği törpülenip klişelerle dolu diyaloglar sürekli bir arka plan gürültüsüne dönüşünce, hikâyeye olan ilginizi kaybetmek kolaylaşıyor. Tüm oyuncu kadrosu zayıf malzemeyi ayağa kaldırmak için elinden geleni yapsa da oyunda çok fazla sıkıcı karakter var. Anlatı açısından oyun, Logan’ın daha kişisel ve tek başına çıktığı bir macera olarak çok daha iyi işleyebilirdi: örneğin dünyayı kurtarmaya yönelik dağınık bir görev yerine yalnızca ninja klanıyla olan çatışmasına odaklanan bir hikâye.
Kendi Kendine Oynayan Bir Oyun
Marvel's Wolverine’in Marvel's Spider-Man kadar iyi yazılmış olmasını beklemeyip modern grafiklerle sunulan PS3 dönemi bir patlamış mısır gişe filmi gibi görürseniz, kusurlarının çoğunu görmezden gelebilirsiniz. Okuldan ya da işten sonra kafanızı boşaltmak istediğinizde bir aksiyon filminin alternatifi olarak işini görüyor. Ama bir şartı var: tamamen düşünmeyi bırakmanızı bekliyor. Marvel's Wolverine’in sizi bu kadar ısrarla elinizden tutmasını başka nasıl açıklarsınız?
Daha önce de belirttiğimiz gibi, bölümler son derece doğrusal: temel platform öğeleri ya da çevredeki nesneleri incelemenizi isteyen kısımlarla bölünmüş bir dizi çatışma alanından ibaretler. Tokyo ve Madripoor’daki haritaların biraz daha geniş olduğu birkaç görev dışında, hemen her yerde dümdüz ileri koşmanız gerekecek şekilde tasarlanmışlar. Buna rağmen oyun size sürekli nereye gitmeniz gerektiğini söylüyor. Bunu ya etkileşime girebileceğiniz her nesneye sıçratılmış beyaz boyayla ya da daha açık biçimde hedefinize uzanan mavi bir iz bırakarak yapıyor. Benzer izler oyunun koleksiyon öğeleri olan viski şişelerine de götürürken, kostüm üretmek için malzeme içeren sandıklar ekranda mavi bir parıltıyla nabız gibi atıyor. Üstelik sandıklara yaklaştığınızda kontrol cihazınızdan ses geliyor.
Oyun, hiçbir şeyi kaçırmadığınızdan emin olmaya takıntılı. Açık dünya oyununda bu yaklaşım bir nebze anlaşılabilir, ama bu doğrusal bir aksiyon oyunu. Ben oynarken geliştiriciler mavi izleri ve nabız gibi atan efektleri azaltan bir güncelleme bile yayımladı; ancak bu, temeldeki sorunu çözmeye yetmiyor. İpuçlarını sonunda tamamen kapatabilseniz bile bölüm tasarımı hakaret edercesine basit kalıyor. Esas sorun da bu: Marvel's Wolverine, yetişkinlere yönelik, acımasız ve kanlı bir oyun olarak sunuluyor ama oyuncularını kendi başlarına hiçbir şey yapamayacak küçük çocuklarmış gibi görüyor. Bu, birçok Sony oyununda görülen daha genel bir sorun; ancak burada absürt boyutlara ulaşıyor.
QTE’ler özellikle akıl almaz. Birincisi, çoğunu ekranda gösterilenden tamamen farklı bir tuşa basarak tamamlayabiliyorsunuz. İkincisi, genellikle hiçbir şeye basmanız gerekmiyor: biraz beklerseniz QTE kendi kendine tamamlanıyor. Oyun, pahalı sinematik ara sahnelerle dolu ve her biri için başarısızlık animasyonları hazırlamanın maliyeti artıracağı anlaşılır bir durum. Ama bu da şu soruyu doğuruyor: Düzgün uygulamaya niyetiniz yoksa bu mekaniği neden oyuna koyuyorsunuz?
Savaş Yolunda Wolverine
Dövüş sistemi Marvel's Wolverine’in en iyi yanı, ama onun da eksileri var. Insomniac Games’in Spider-Man oyunlarındaki ya da Batman serisindeki dövüşlere benziyor. Temel unsurlar aynı: bir grup düşmanla savaşıyor, bir rakipten diğerine atlıyor, saldırılardan kaçıyor ya da onları savuşturuyor ve dolum süresi tamamlandıkça özel hamleleri kullanıyorsunuz. Ancak burada Logan düşmanlarını kanlı bir posaya çevirirken etkileyici animasyonlar da devreye giriyor. Wolverine’in öfke göstergesi dolduğunda ve sıradan düşmanları hızlı bitirici hareketlerle saf dışı bırakabildiğinde aksiyon özellikle iyi görünüyor. Her hareket bir sonrakine akıcı biçimde bağlanıyor; her şey dinamik olarak gelişse de sahnenin tamamı koreografisi yapılmış gibi duruyor.
Ama bu işin görsel tarafı. Oynanış çeşitliliği açısından dövüşler biraz tekdüze: özel hamle sayısı fazla değil ve oyunun zamanının yaklaşık yüzde 70’ini dövüşerek geçirdiğiniz düşünülürse düşman türü de yetersiz. Geliştiriciler ara sıra Logan’ın bedenine saplanıp iyileşmesini yavaşlatan düşman bıçakları gibi yeni unsurlar ekliyor. Ancak genel olarak Marvel's Wolverine’in dövüş sistemi senaryo boyunca neredeyse hiç gelişmiyor: finalde de ilk saatlerde yaptığınız şeylerin aynısını yapıyorsunuz. Kısa süreli karşılaşmalarda bu dövüşler yeterince eğlenceli, ama bir çatışma alanından diğerine, ardından bir yenisine beş ila on dakika içinde aralıksız geçmeye başlayınca gözlerinizi devirmeye başlıyorsunuz.

Insomniac Games bir süper kahraman ekibi kullanmayı seçtiğine göre, diğer oynanabilir karakterlere de en azından birkaç görev vermeliydi. Evet, Spider-Man oyunlarındaki Mary Jane bölümlerini pek az kişi sevdi, ama sıradan bir insanı oynamakla Mystique, Sabretooth ya da Jean Grey’i oynamak bir değil. Bu karakterler burada zaman zaman Logan’la birlikte savaşıyor, ancak varlıkları oynanışı pek etkilemiyor. Kısa süreliğine de olsa kontrolü onlara verebilmek, senaryoya biraz çeşitlilik katabilirdi.
Geliştiriciler tekdüzeliği gizlilik bölümleriyle kırmaya çalışıyor. Ancak Marvel's Wolverine, en iyi gizlilik oyunlarındaki mekanik derinliğin yanına bile yaklaşamıyor: uzun çimlerin arasında gizlice ilerliyor ve düşmanları arkadan tek hamlede öldürüyorsunuz. Bir düşman grubunu doğrudan çatışmaya girerek alt etmek daha hızlı.
Gösterişli savaş zayıf bir hikayeyi telafi edebilir mi?
***
Marvel's Wolverine’in hemen her yönü bir şekilde taviz verilmiş hissi uyandırıyor. Görseller bile genel olarak modern bir AAA gişe oyunundan beklenen seviyeyi karşılasa da bazı sahnelerde nedense PS4 döneminden kalmış gibi görünüyor. Bu sık sık yaşanmıyor, ama oluyor. Genel kalite fazlasıyla dengesiz. Ve evet, beklentilerinizi düşürüp Insomniac Games’in son oyununu ileride ciddi bir indirimle alırsanız güzel vakit geçirebilirsiniz. Ancak bir Sony oyunundan, zayıf hikâyeli, tekrara düşen dövüşlere sahip ve yönlendirme olmadan dümdüz bir yolu bile izleyemeyeceğinizi varsayan bir yapımdan fazlasını bekliyorsunuz.
PlayStation’a özel oyunların formülü artık etkisini yitiriyor. Sony, özellikle bu yılki tartışmalı iş kararlarının ardından PS6’ya çekirdek oyuncuları heyecanlandırmak istiyorsa, modası geçmiş bir kalıba göre tasarlanmış oyunlar çıkarmayı sürdürme lüksüne sahip değil.
Sony’nin alışıldık gişe oyunu formülünden hâlâ keyif alıyor musunuz, yoksa PlayStation’ın yeni neslinde bir değişikliğe hazır mısınız? Düşüncelerinizi yorumlarda paylaşın.




