Kaybolan Gezegen 3 İncelemesi

Buna rağmen, mükemmel ortamı ve atmosferine rağmen, Lost Planet serisi sürekli bir talihsizlikle karşı karşıya kalmıştır. İlk oyun uzatılmış ve monoton bir yapıya sahipken, ikincisi grafiksel gelişmelere takıntılı hale gelmiş ve oyuncuya yüzlerce düşman fırlatarak oyun mekaniklerinin tüm özgünlüğünü kaybetmiştir. Ancak üçüncü oyunun çıkışıyla birlikte, Capcom daha önce tamamlanmamış iyi fikirleri bir araya getirmeyi başarmış gibi görünüyor.

Yine de, tarihine bakıldığında, Lost Planet 3 bir karanlık at olarak tanımlanabilir. Capcom büyük bir PR kampanyasına yatırım yapmadı, fragmanlar ve ekran görüntüleri yalnızca ara sıra yayınlandı ve görüntülerin çoğu ön sipariş bonuslarına odaklandı. Yine de, yayıncı oyunun çıkışını altı ay ertelemeye karar verdiğinde doğru bir seçim yaptı.

İlk bakışta, bu gerçekten de çok tanınmayan bir stüdyodan güçlü bir proje olduğunu söyleyebilirsiniz. Spark Unlimited'taki ekip en iyisini yaptı ve Lost Planet 3'ü ilk dakikalardan itibaren sonuna kadar keyifli hale getirmeyi başardı. Her durumda, geliştiriciler hikaye ve oyun mekanikleriyle en başarılı olanıydı; her ikisi de orijinal oyundan bir adım önde ve felaket Lost Planet 2'den sonra gerçek bir tatmin duygusu sağlıyor.

Kahramanımız Jim Peyton, dondurucu E.D.N. III gezegenine basit ve anlaşılır bir hedefle gelir—eşini ve çocuğunu desteklemek için para kazanmak. Gezegen, baştan itibaren vahşi doğasını gösteriyor ve kahraman hayatını zorla kurtarıyor. E.D.N. III üzerindeki doğal koşullar, ilk oyundakilerden çok daha sert ve bunu ekrandan bile hissedebiliyorsunuz. Acımasız soğuk, buz, sürekli kar fırtınaları—bunların hepsi Lost Planet 3'e mükemmel bir ortam ve atmosfer kazandırıyor. Belki de "Lost Planet", üçüncü versiyonunda hiç bu kadar canlı ve özgün hissettirmemiştir.

Elbette, yerel sakinler—yani Akrid—ucuz enerji arayışındaki insanların gelmesinden memnun değiller ve onları her türlü yöntemle yok etmeye çalışıyorlar. Ancak, burada tasarımcıların hayal gücü yetersiz kalmış. İlk oyunda Akrid garip rakiplerdi, ikincisinde ise gerçek yırtıcılardı, üçüncüsünde ise daha çok çiçeklere benziyorlar. Örneğin, “lale” yakın dövüşte saldırırken, “gül buketi” ateş topları fırlatıyor. Bu eğlenceli, ama korku veya tehlike hissi vermiyor.

Diğer Spark Unlimited projeleriyle tanışık olan oyuncular gülümseyecek. Diğer oyunları, Turning Point: Fall of Liberty, tonlarca olumsuz eleştiri almıştı. O zamanlar, stüdyo ateş etme mekaniklerini kötü uygulamış, ana karakter herhangi bir duygu uyandırmamış ve QTE sahnelerinin bolluğu son derece rahatsız ediciydi. Ancak Lost Planet 3'te gerçekten dev bir iş çıkardılar ve geçmiş hatalardan ders aldılar: hangi silahı seçerseniz seçin ateş etme hissi iyi, hikaye iyi geliştirilmiş ve QTE unsurları sadece heyecan katıyor.

Savaş sistemi, serinin önceki oyunlarının aksine, gerçekten hayal kırıklığı yaratmıyor. Nişan alma ve ateş etme konusunda hiçbir sorun yok, ana karakteri kontrol etmede de. Sınırlı cephaneliğe—tabanca, pompalı tüfek, saldırı tüfeği ve keskin nişancı tüfeği—rağmen, her silah kullanışlı ve Akrid'in değerli termal enerjilerini teslim olmaya zorlayacak.

Öte yandan, bazen taktiğinizi düşünmek ve başınızı belaya sokmaktan kaçınmak zorundasınız. Akrid, sürülerinin ortasında kalırsanız oyuncuyu ezip geçer. Hayatta kalmak istiyorsanız, donmuş yaratıkları uzaktan vurun ve takviye getirmeden önce üreme noktalarını yok edin. Daha büyük düşmanlar, ana karaktere daha fazla hasar verebilir, bu yüzden bedenlerindeki kırmızı zayıf noktalara dikkatlice ateş etmelisiniz.

Artık silahlar ve ekipmanlar yükseltilebiliyor, hasar veya şarjör boyutunu artırabiliyor ve termal enerji artık mermi veya yaşam destek sistemleri için harcanmıyor. Savaş arkadaşınız, dev bir mech, aynı zamanda yükseltilebilir. Bu iyileştirmeler hayatta kalma şansınızı önemli ölçüde artırıyor, ancak paranızı harcayacak pek bir şey yok - mermiler otomatik olarak dolduruluyor ve silahlar bir kez alınıyor.

Mech'lerden bahsetmişken, Lost Planet 3 serinin önceki oyunlarındaki silah dolu dış iskeletleri içermiyor. Bunun yerine, pençeler, matkaplar ve delgilerle donatılmış insansı robotlar sunuyor. Onların yardımıyla, dev bir Akrid'i duvara çarpabilir ve kafasından delik açabilirsiniz ya da mech'in kokpitinde harika müzik dinlerken, gevşek somunları hızla sıkabilirsiniz.

Bu makine sayesinde, patron dövüşleri bu kadar heyecan verici. Önceki bölümlerde son derece yorucuydular, ancak burada aksine, onlarla tekrar tekrar savaşmak isteyeceksiniz. Böyle bir oyun unsuru, seviye tasarımına ve oyun olanaklarına bakış açınızı değiştiriyor. Sonuçta, dev robot içinde dev patronlarla savaşmaktan daha iyi ne olabilir?

Zaman zaman, Akrid orduları ve onların korkutucu patronları NEVEC askerleriyle değiştiriliyor. Ve burada işler daha az eğlenceli hale geliyor. İnsan rakipler oldukça aptal bir yapay zeka tarafından kontrol ediliyor, ancak güçlü silahları onları yakın dövüşte ölümcül kılıyor ve sizi siper arkasında sıkıştırıyor.

Vaadedilen açık dünya ve serbest oyun iz bırakmadan kayboldu. Bunun yerine, oyuncu, ana görevlerin bir yere koşmak, bir şey almak veya birini öldürmek olduğu koridor benzeri bir dizi lokasyonla karşı karşıya kalıyor. Dahası, lokasyonlar, benzer yan görevlerde tekrar kullanılıyor, bu da can sıkıcı hale geliyor. En azından termal enerji aramak, birçok sırrı keşfetmenizi ve ekstra krediler kazanmanızı sağlıyor.

Lost Planet 3'ün en büyük avantajlarından biri etkileyici hikayesidir. İlk başta sıkıcı görünebilir, ancak ilerledikçe anlatım hız kazanıyor ve her yeni bölümle birlikte daha ilginç hale geliyor. Bilindiği gibi, Lost Planet 3'te NEVEC şirketi henüz tüm iki ayaklı sakinlerin düşmanı olmamış. Aksine, gezegende insanların yaşanabilir hale gelmesi için koşullar yaratıyor. Ancak, kirli sırlarını ortaya çıkaracak ve ona karşı savaşmaya başlayacak olan Jim Peyton.

O, oldukça bir hain çıktı - sadece kendi şirketi için işleri berbat etmekle kalmadı, aynı zamanda Akrid'e de zor anlar yaşattı. Ve tüm bunlar dışarıda -50 dereceyken gerçekleşiyor. Bu gerçek bir süper kahraman değil mi? İlgiyi artırmak ve oyuncuların kahramanla empati kurmasını sağlamak için, geliştiriciler birçok dramatik kesit sahnesi, metin ve ses günlüğü ile Peyton ve eşi arasında değiş tokuş edilen video günlükleri oluşturdu.

Capcom, Lost Planet 2'den tanıdık MT Framework 2.0 motorunu tarihin tozlu raflarına gönderdi. Bu gerçekten üzücü. İkinci oyundaki grafikler gerçekten etkileyiciydi ve üçüncü bölümde eski Unreal Engine 3'ün gösterdiği şey sadece geçer not alıyor. İlk karelerden itibaren, geliştiricilerin son teknoloji görseller peşinde koşmadığı belli oluyor.

Elbette, ortamı yoğun ormanlardan düz buzlu tünellere radikal bir şekilde değiştirerek, geliştiriciler büyük miktarda işten tasarruf etti ve böylece yayıncıdan para kazandı. Ancak, yine de oyunun mekanları belirgin bir şekilde detay eksikliği yaşıyor. En azından buz duvarlarına biraz grafiti yapabilirlerdi ya da buzun altında donmuş Akrid yerleştirebilirlerdi. Bazen bu buzlu tünellerde hareket etmek gerçekten çok sıkıcı...

Lost Planet 3'te çok oyunculu mod, tek oyunculu mod kadar dikkat çekici değil. Ana özelliği sürekli değişen tur hedefleri. Örneğin, bir modda önce bir Akrid saldırısından kurtulmanız, ardından karşı takımı yok etmeniz gerekiyor. Birinci oyundan geri dönen birkaç popüler mod, takım savaşları veya hayatta kalma gibi, geri döndü.

Eğer tek oyunculu oyunu seviyorsanız, çok oyunculu mod da sizi muhtemelen yakalar, ama uzun süre değil—en fazla birkaç ay. Sorun, oldukça tekrarlayıcı olması ve oyuncunun yapması gereken tek şeyin puan toplamak olması, bu yüzden gerçek bir rekabet unsuru yok.

Öte yandan, en azından bir takım olarak hareket etmeye çalışabileceğiniz tek yer burası. Belki de geliştiriciler, çok oyunculu modların ağır yükünü taşımaya çalışmak yerine iki kişilik bir kooperatif kampanya yapmalıydı. Örneğin, Peyton ve eşi olarak oynamak gerçekten ilginç olurdu.

Lost Planet 3, modern nişancı oyunlarındaki aşırı seçenek çeşitliliğinden bıkanlar için mükemmel. Her savaş öncesi kendinize “Saldırı mı yoksa destek mi gitmeliyim?” diye sormaktan bıktıysanız, o zaman Lost Planet 3 sizin için doğru oyun. Bir pompalı tüfeği kapmak, bir mech'e tırmanmak ve seçimlerinizin sonuçları hakkında endişelenmeden her türlü düşmanı yok etmenin basit zevkini yaşamak kadar güzel bir şey yok.

Ve Spark Unlimited'deki geliştiriciler imkansızı başardılar. Üçüncü sınıf nişancı oyunları yapan basit bir stüdyodan, üst ligde oynanmayı hak eden bir takıma dönüştüler ve eğer işler bu şekilde devam ederse, dünya çapında bir seviyeye ulaşabilirler.