Lineage 2 Essence İncelemesi

When I, the author of these lines, logged into Lineage 2 Essence, my first thought wasn’t “Wow, I’m back in the legendary MMORPG,” but rather “Where is everyone?” For a long time, there was almost no one around me, and because of that, the game made a very strange impression right from the start. You’re simply dropped into a world that’s supposed to feel vast and alive, but instead feels empty and lifeless.

And that probably best sums up my overall experience with Essence. On the surface, there’s a lot going on here: different races, classes, leveling, gear, avatars, buffs, scrolls, events, bosses, dungeons, PvP, and clans. But in practice, the game constantly gives the impression that, behind all its mechanics, it lacks a clear direction and has no desire to engage me as a player with anything other than an endless cycle of “kill more mobs.”

Başlangıçta, oyun bir seçim sunuyormuş gibi yapıyor. Karanlık elfler, normal elfler, orklar, cüceler, insanlar ve yeni samuray var. Yüzeyde, hepsi iyi görünüyor ve Essence'deki ırk ve sınıf sistemi aslında farklı ırkların kendi sınıf ağaçlarına ve başlangıç rollerine sahip olacak şekilde tasarlanmış. Ama sorun şu ki, bunların hiçbiri ilginç bir seçim gibi hissettirmiyor; daha çok bir grind öncesi kuru, teknik bir kurulum gibi. Ben bir büyücü seçtim ve o anda oyunun, karakterle seni etkilemeye çalışmadığını, sadece hangi sınıfı kullanarak farm yapacağını seçmeni sunduğunu fark ettim.

Karakter editörü o kadar basit ki, ona bir editör demek neredeyse utanç verici. Bir zemin, birkaç yüz, birkaç saç seçeneği—temelde bu kadar. 2026'da, bu sadece mütevazı görünmüyor; oyunun, karakterinle herhangi bir bağ kurmak isteyip istemediğine umursamaz gibi hissettiriyor. Karşılaştırıldığında, kızlar için en iyi oyunlar listesinde, özelleştirme ve "kendi" karakterini yaratma yeteneği genellikle ana satış noktalarıdır.

Oyunun ilk birkaç saati muhtemelen en kötü kısım, çünkü bu, seni yakalaması gereken zaman, ama bunun yerine sadece sıkıyor. Başlangıçta, hayal edilebilecek en formüle edilmiş eğitici süreçten geçiriliyorsun. Oraya git, buraya teleport ol, bir yeteneği kullan, bir yeteneği öğren, bir NPC ile konuş, bir hedefi öldür. It’s all so generic that I didn’t feel like I was starting a journey. It felt like I was going through the instructions for a very old and clunky interface.

Ve sonra seni dünyaya salıyorlar. İlk fark ettiğim şey, insanların neredeyse tamamen yokluğuydu. Bunun anlamı, çevrimiçi etkinlik yok değil, ama başlangıç alanı o kadar boş ki, bu bir canlı MMORPG mi yoksa sadece kapatmayı unuttular mı anlayamıyorsun. Daha sonra, özellikle yüksek seviyeli bölgelerde ve sohbetlerde oyuncular belirdi, ama oyunun lansmanı o kadar ölü ki, kendi ilk izlenimini mahvediyor.

Konu? Dürüst olmak gerekirse, burada bir tane görmedim. Hiçbir düzgün hikaye anlatımı, sinematik sahneler yok ve dünyada olan bir şeyin gerçek bir hissi yoktu, sonsuz düşman katliamı dışında. Görevler mümkün olan en tembel şablonu takip ediyor: bir yere git, bir sürü düşmanı öldür, geri dön, ne kadar harika olduğunu duy. Şimdi bir sonraki yere git ve orada başka bir sürü düşmanı öldür.

Oyun bunu gizlemeye bile çalışmıyor. Macera hissi yok, dram yok, bu rutinlere anlam katacak bir bağlam yok. Sadece başka 10 düşmanı biçiyorsun, sonra başka 20, sonra başka 10, ve bir süre sonra basit bir gerçek ortaya çıkıyor: bu oyun bu, ve diğer her şey sadece süs.

İlk başta, savaşın zamanla daha ilginç ve cilalı hale geleceğini düşündüm, ama sonunda beni en çok rahatsız eden şey, en basit görevler için bile ne kadar hantal olduğuydu. Hedefleme sistemi kötü tasarlanmış. O kadar kötü ki, en yakın hedefi fare ile seçmek için ayrı bir tuş ataması yapmak zorunda kaldım; aksi takdirde, savaşlar düşmanlarla değil, kontrollerle bir mücadeleye dönüşüyordu. Tuş yeniden atama da beni deli etti: oyun seni F1 ve F2 tuşlarına basmaya zorladığında, normal bir insanın 1, 2, 3, 4 atamak isteyeceği yerlerde, bu senin hayatını zorlaştırmıyor—sadece oyuncunun konforuna ne kadar az önem verdiğini gösteriyor.

Yetenekler tek başına günü kurtarmak için yeterli değil. Başlangıçta, büyücümün aktif düğmeleri minimum düzeydeydi ve onları öğrenme arayüzü, hayatında hiç video oyunu oynamamış insanlar tarafından yapılmış gibi tasarlanmış. Tıkla, kaydır, geri dön, tekrar seç, tekrar onayla.

Adil olmak gerekirse, ilk birkaç düzine seviye gayet iyi geçiyor. As long as you’re getting your starting rewards, still figuring out the systems, and unlocking your first skills, there’s an illusion of progress. Up to around level 50–60, you could even call it tolerable. But then the game finally drops the mask. Lineage 2 Essence sadece bir grind. MMORPG'lerde bulunan hoş tekrarlamanın romantize edilmiş anlamında değil, en gerçek anlamıyla: mobdan moba, lokasyondan lokasyona, seviyeden seviyeye, olan bitenin yapısının herhangi bir şekilde değiştiği hissi olmadan.

Ve bu, monotonluğun atmosfer veya hikaye ile dengelendiği durumlardan biri değil. Hayır, burada sadece ilerlemenin temel unsurlarına bakıyorsunuz. Daha fazla öldür ve daha güçlü ol, sonra geri dön ve daha fazla öldür. Eğer tam olarak hoşlandığınız şey buysa, o zaman oyundan meditasyon gibi bir yüksek alacaksınız. Ancak ben, sadece tekrarlayan bir eylem döngüsü gördüm. Grind farklı olabilir - bazı oyunlarda meditasyon gibidir, diğerlerinde sadece yorucudur. Monotonluk, arkasında bir atmosfer veya anlam varsa ölüm cezası değildir.

Oyunun hızla sıkıcı hale gelmesinin bir diğer nedeni, deneyimi zenginleştirmek yerine sadece karmaşıklaştıran aşırı sayıda sistemdir. Size sandıklar veriliyor. Sandıklar ekipman, parşömenler, tüketilebilirler ve çeşitli bufflar düşürüyor. Aşırı yüklenmiş sistemler ve müdahaleci ilerleme Essence'a özgü değil. Fiziksel hasar için parşömenler var, sihirsel hasar için parşömenler var; silah yükseltmeleri var; setler var; eşyalar için ayrı slotlar var; mücevherler var; bebekler var; pasif bonuslar var; istatistikler, elementler, yükseltmeler için bazı ekstra sekmeler var... ve Tanrı bilir daha neler var.

Ve bir noktada, bunu bir RPG sistemi olarak görmeyi bıraktım. Birinin masanın üzerine döktüğü ve "Tamam, kendin çöz" dediği rastgele mekaniklerle dolu bir kutu gibi hissettirmeye başladı. İyi ekipman ve karakterinizi seviye atlatmak için gereken kaynakları nereden alacağınız belirsiz. Bu nedenle, yerel ekonominin nasıl çalıştığını anlamak zorlaşıyor ve ilginin yerini hızla bir kafa karışıklığı alıyor.

Komik olan, oyunda gerçekten oyuncuların var olduğu. Sohbette, bazı insanlar bir şeyler satıyordu, diğerleri alıyordu ve hala diğerleri gruplar organize ediyordu. Yani, teknik anlamda bir sosyal yaşam var. Ama oyun, temel mekaniklerini o kadar kötü açıklıyor ve yeni başlayanları gerçek oyun deneyimine o kadar kötü tanıtıyor ki, hepsi bulanık bir camın arkasında gerçekleşiyormuş gibi hissediliyor. Hayatın dışarıda bir yerlerde hareketli olduğunu görebiliyorsunuz, ama oyun sizi bunun bir parçası olmanıza yardımcı olmuyor. Ve bu, garip bir his yaratıyor: there’s an MMORPG, but there’s no sense of community.

Bir etkinlikte bile bulundum. Önce öldüm, sonra yeniden doğdum, etrafımdaki herkes bir şeyler yapıyordu, sonra boss'u öldürmüş gibi göründüler ve en sonunda, bir şekilde, herkes geride kalıp mob'larla savaşmaya devam etti, oysa ben tam olarak ne olduğunu, ne alacağımı ya da tüm bunların eğlencesinin nerede olduğunu hiç anlamadım. Ve bu benim için çok şey ifade ediyor. Grup içeriğinin varlığı, bir oyunu otomatik olarak ilginç kılmaz. Eğer sıradan bir oyuncu bir etkinliğe katılır ve sadece yönsüzlük hissederse, bu oyunun işini yapmadığı anlamına gelir. Bu, sizi içine çekmek istemez; sadece kendi başına var olur.

Bir diğer sorun performans. Karşılaştığım daha fazla insanla birlikte, oyun daha fazla takılmaya başladı. Dünya daha canlı hissettirecekken, teknik olarak daha az keyifli hale geldi. Ve şehirler, yaşanılan yerler gibi değil, daha çok garip, boş kutular gibi hissettirdi. Dev binalar, çok fazla alan, etrafta duran NPC'ler, ama sıfır atmosfer. Artık büyük eski MMORPG gibi görünmüyor, daha çok boş mekanlar ve zayıf bir atmosferle eski bir oyun gibi görünüyor.

Ve tüm bunlara rağmen, Essence'ın bir kitlesi olduğunu anlıyorum. Essence'ın bir kitlesi var—ve bu geçerli bir nokta. Ama oyuncu sadakati ve oyun kalitesi iki farklı şeydir ve son birkaç yılın en değersiz oyunları önceki ile sonrakinin gerçekten örtüştüğünü gösterir. Çünkü hikayeye, yönlendirmeye ve gösterişli bir sunuma ihtiyaç duymayan insanlar var. Onlar için önemli olan, bu sonsuz seviye atlama ve tarama döngüsüdür. Sonsuz bir buff, pasif, parşömen, yükseltme, ekleme, bonus ve ilerleme merdivenine ihtiyaçları var. Ve tam olarak bunu Essence sağlıyor—ve otomasyonla birlikte.

Buradaki odak, macera değil, karakterinizi sonsuz bir şekilde seviye atlatmak. En önemli olan atmosfer veya duygular değil, her eylemden elde edilen sürekli ilerleme ve faydadır. Ve eğer bunu seviyorsanız, burada yüzlerce saat geçirebilirsiniz. Ama benim için sorun, içinde sadece çok eski bir çerçeve gördüm; üzerine bir ton mekanik eklenmiş, oyuncuları bunun derinlik olduğunu ikna etmeye çalışıyorlar.

Lineage 2 Essence, sizi dünyası, hikayesi veya derinlik hissiyle içine çeken bir MMORPG değil. Önce sizi şaşırtan, sonra yoran ve nihayetinde bu sonsuz grind ve hantal arayüzün türü gerçekten heyecan verici kılan şey olduğunu size anlatmaya çalışan bir MMORPG. RPG'ler birçok şey olabilir—meditatif tarımdan canlı hikaye anlatımına kadar—ve düşük seviye PC'ler ve dizüstü bilgisayarlar için en iyi RPG'ler bu tüm spektrumu açıkça gösteriyor. Bazı insanlar için işe yarayabilir, ama benim için değil.

Bir oyun bana kalitesiz bir editör, temel bir başlangıç, tekrarlayan görevler, hantal hedefleme, garip kontroller, açıklama olmadan bir milyon kötü tasarlanmış sistem, sıkıcı savaş ve çok uzun süre boyunca ne yaşam ne de anlam hissetmediğim bir dünya veriyorsa, buna iyi bir MMORPG demekte zorlanıyorum. Benim için bu, modern çağa uyarlanmış bir efsane değil. Bu, oyuncunun zamanına kesinlikle saygı göstermeyen, çok eski, aşırı yüklenmiş bir oyun—eğlenceli olduğu için değil, izleyicisinin sonsuz bir grind içinde yaşamaya alıştığı için ayakta kalan bir oyun. Geliştiriciler, 2026'nın en çok beklenen RPG'leri listesinde yenilik ve oyuncu merkezli tasarım vaadi vermek için yarışırken, Lineage 2 Essence tamamen farklı bir yaklaşım benimsiyor.