Hardcore bir aksiyon-platform oyunu, Castlevania serisinin ruhunda, ancak daha kanlı ve acımasız bir şekilde tasarlanmış. Oyuncu, bozulmuş dinin karanlık dünyasını... Daha fazla bilgi
Tesadüfen, tüm genişleme paketleri ve DLC'ler yayınlandıktan sonra ilk Blasphemous oyununa denk geldim, ama ona gönülden aşık oldum. İlk oynayışımda iyi sonu elde ettim ve sonra NG+'da tüm DLC özellikleriyle ve gerçek sonla tekrar bitirdim. Bu yüzden Blasphemous 2'nin yılın en çok beklediğim oyunu olması şaşırtıcı değil. Blasphemous 2'nin her iki sonunu da %100 tamamladım ve ikinci oyunun birincisinden önemli ölçüde daha kötü olduğunu güvenle söyleyebilirim. Hayır, yanlış anlamayın! Blasphemous 2 hala harika bir oyun ve herkese tavsiye ederim, ancak Blasphemous 1 10/10 ise, Blasphemous 2 7 ile 8 arasında, yani 7.5 arasında gidip geliyor. Çünkü oyun boyunca, baştan savma işçilik ve ticari kaygılar hissini üzerimden atamadım. Geliştiriciler biraz daha zaman harcasalardı, kesinlikle bir başyapıt yaratabilirlerdi. İncelememde, oyunun tartışılmaz güçlü yönlerini (görsel tarzı, müzik vb.) listelemeyeceğim, çünkü internette bunlarla ilgili çok fazla bilgi var. Ancak, benim için ölümcül olan olumsuz yönlerini listeleyeceğim. 1) Oyundaki ilk hayal kırıklığı düşmanların bitirici hareketleriydi. İlk oyunda her düşman türü için benzersiz, etkileyici ve doyurucu bir bitirici hareket varken, ikinci oyunda sadece dört harika bitirici animasyon saydım. Ne yazık ki, ikinci oyun klişe ve monoton geliyor; çoğu düşmanın köklere dolandığı standart animasyonları var. İlk oyundaki o etkileyici bitirici hareketler gerçekten tüylerimi diken diken etmiş ve düşmanları benzersiz bir şekilde bitirme isteğimi körüklemişti. Tüm animasyonları görmek için her düşman türünü bitirmek istiyordum. İkinci oyunda, sürekli yeni bir birim bulup aynı standart köklü animasyonu tekrar tekrar gördüğümde hayal kırıklığına uğradım. 2) Oyunun zorluğu belirgin şekilde düştü ve bu da genel halk için daha rahat bir oyun tarzına doğru bir kaymaya yol açtı. Bu, doğrudan ticari başarısıyla ilgili. Günümüzde, oyunlarda çaba ve zekâ göstermek istemeyen, kendilerini zorlamak ve yenilmez olmak isteyen birçok mızmız oyuncu var. Ama sorun bu değil. Sorun, hardcore oyuncuların seçebilecekleri basit bir zorluk seviyesinin olmaması ve oyunun artık kazanma heyecanını sunmaması, çünkü zaferler çok kolay hale gelmiş olması. Ve bunu etkileyen ilk şey, hataların cezasız kalabilmesi. Örneğin, sivri uçlara veya uçuruma düşmek artık ölümcül değil, çünkü platform oyunlarını ezberlemeye gerek yok, çaba yok ve hiç heyecan yok; bu da oyunun ilk oyuna göre duygusal olarak önemli ölçüde daha zayıf olduğu anlamına geliyor. Düşmanlar ilk oyuna kıyasla çok az hasar veriyor, bu yüzden düşman hareketlerini öğrenmenize veya saldırılarını engellemeye veya savuşturmaya çalışmanıza gerek yok; sadece saldırmaya devam edebilir ve inanılmaz miktarda can yenileyen kutuları içebilirsiniz. Ama eğer Gürz'ü alırsanız, hiçbir şeyden endişelenmenize gerek yok; oyunun başında inanılmaz derecede yüksek hasar veriyor ve geniş bir hasar yarıçapına sahip. Düşmanlar size saldırılarıyla ulaşamayacak bile, ama siz ulaşabilirsiniz ve ayrıca duvarların, zeminlerin ve diğer dokuların içinden de vurabilirsiniz ve sonra arkadaşlarınıza Blasphemous 2'yi bitirdiğinizi söyleyerek övünebilirsiniz. Eviterno hariç, patronlar bile özellikle zorlayıcı değil. Bu yüzden, dikenlerin öldürdüğü ve düşmanların cezalandırdığı bir zorluk ayarı hoş bir ekleme olurdu. 3) NG+ gelecekte eklenebilir, ancak yokluğu benim için tekrar oynanabilirliğin temel taşı haline geldi. Oyunu yaklaşık bir hafta içinde tamamladıktan sonra, yapılacak tek şey oyunu silmek, çünkü içinde yapılacak başka bir şey yok.
Так получилось, что с первой частью Blasphemous я познакомился когда уже вышли все дополнения и DLC, но я всем сердцем влюбился в эту игру. Прошел первый раз на хорошую концовку и потом на NG+ прошел игру снова со всеми фишками DLC и истинной концовкой. Поэтому неудивительно, что Blasphemous 2 была самой ожидаемой для меня игрой в этом году. Я прошел blasphemous 2 на обе концовки на 100% и могу смело сказать, что вторая часть значительно хуже первой. Нет, не подумайте! Blasphemous 2 всё ёщё отличная игра и я рекомендую ее всем, но если Blasphemous 1 это 10/10, то Blasphemous 2 это колебания между 7 и 8, поэтому 7.5. А все потому что на протяжении всей игры меня не покидало ощущение халтуры и коммертизации. Если бы разработчики уделили еще не много времени, то у них бы точно получился бы шедевр. В своем отзыве я не буду расписывать неоспоримые плюсы игры (визуальный стиль, музыку и прочее), так как этим кишит весь интернет, но я перечислю минусы, которые для меня оказались фатальными. 1) Самое первое разочарование в игре — это добивание врагов. Если в первой части для каждого вида врага была своя уникальная, сочная и мясистая добивалка, то во второй части я насчитал только 4 классных анимации добивания. Увы во второй части тут чувствуется халтура и однообразие, большинство врагов имеют стандартную анимацию, когда их оплетают корни. Эти сочные добивания в первой части прям оставляли мурашки на коже и подливали масла в огонь желания добить врага уникальным способом, хотелось добить все виды врагов, чтобы увидеть все анимации. Во второй же части я находил нового юнита, видел снова и снова стандартную анимацию с корнями и чувствовал разочарование. 2) Сложность игры заметно упала, уход в казуал для широкой публики и это напрямую связано с коммерческим успехом, так как в наше время развелось очень много нытиков, которые не хотят прилагать усилия и смекалку в играх, они хотят нагибать и быть неубиваемыми, но плохо не это, а то что для хардкорных игроков нет банального выбора уровня сложности и игра перестала щекотать нервишки или вызывать радость от победы, так как победы даются слишком легко. И первое, что на это влияет — можно безнаказанно ошибаться. Например, упасть на шипы или в пропасть уже не смертельно и это фатальная ошибка, так как теперь не нужно заучивать платформинг, не нужно стараться и волнений совсем нет, а значит и эмоционально игра стала на много слабее первой части. Враги наносят очень мало урона по сравнению с первой частью, поэтому не нужно изучать приемы врагов и стараться отбить их атаку в блок или парирование, можно просто рубить капусту и пить банки, которые восстанавливают нереальное количество здоровья. Ооо, но если взять Булаву, то можно вообще ничего не бояться, нереально большой урон на старте игры с огроменным радиусом поражения. Враги даже не смогут достать до вас атакой, а вы сможете, а еще можете бить их через стены, пол и прочие текстуры и потом похвастаться друзьям, что вы прошли Blasphemous 2. Даже боссы, кроме Эвитерно, не доставляют особо проблем. Поэтому наличие выбора сложности игры, где шипы убивают, а враги наказывают была бы совсем не лишней. 3) Возможно NG+ добавят в будующем, но его отсутствие стало для меня краеугольным камнем реиграбельности. После прохождения игры, на что у меня ушло около недели, остаётся только удалить игру, так как делать в ней больше нечего.