Yani, Chernobylite'ın garip bir şekilde itici mekanikleri nedeniyle başlaması zor bir oyun olduğunu söylemek istiyorum, ancak birkaç saat sonra hikayeye alışıyorsunuz ve mekanikler tanıdık ve ilgi çekici hale geliyor. Güçlü yönleri aynı zamanda zayıf yönleri olan bir oyun. Nedenini açıklayacağım:

+ Neler olup bittiğini öğrenmek için sonuna kadar oynamak istemenizi sağlayan çok karmaşık bir olay örgüsü;

- Olay örgüsü aşırı karmaşık, bazen gerçekler ve diğer ayrıntılar arasında kaybolmaya başlıyorsunuz;

+ Karma iş başında: iyi veya kötü her şey, yoldaşlarınıza ve etrafınızdaki dünyaya yansıyacak. Harika bir detay: NAR askerlerini sık sık öldürürseniz, "Umarım o manyağa rastlamam, adı neydi... Khiminuk." dediklerini duyabilirsiniz.

- Müttefiklerinizle, hatta tarafsız bir seviyede bile, hemen nasıl ilişki kurabileceğinizi anlamak çok zor, çünkü eylemleriniz bazıları üzerinde olumlu, bazıları üzerinde ise olumsuz etki yaratıyor. Ve "Korkunç" seviyede müttefiklerle bağlantı kurarsanız, sizi terk edeceklerini ve Pripyat'ın enginliğinde küçük yeşil adamlar arasında ipuçları aramak zorunda kalacağınızı da göz önünde bulundurun.

Oyunun çıkış sürümünü oynamış olsam da, bazı kusurları var. Örneğin, atölyenizde üretebileceğiniz iki silah var, ancak bunlar başka hiçbir yerde kullanılmıyor ve hiçbir amaca hizmet etmiyor. Bunun nedeni, oyunun, Toz Adamlardan Kara Takipçiye kadar tüm düşmanları yok eden dengesiz bir saldırı tüfeğine sahip olmasıdır; bu da oyun boyunca sizi korkutacaktır.

Elbette, özellikle seslendirmelerin mükemmel olduğunu ve Metro serisinden ünlü "Ulman" Grigory German'ın tanıdık sesini duyabileceğinizi belirtmekte fayda var.