İlk oyundan daha kötü. Ve bunun sebebi "daha dost canlısı" olması değil.

İlk oyun, hayranları tarafından öncelikle muhteşem dünyası, mükemmel dövüş sistemi, sanat tasarımı ve zorluğu nedeniyle sevilmişti, ancak bu oyundaki her şey daha kötü. Nedenini açıklayayım.

Dünyayla başlayalım. İlk oyunun konusu, büyük insanlardan ve tanrılardan geçmiş dünyanın büyük yıkımına kadar bu dünyanın tüm mitolojisine değiniyordu. Burada ise tüm konu tek bir krallığa odaklanıyor. Şüphesiz ilginç, ancak ben krallığın devlerle olan savaşından çok, tüm dünyanın ölümünü ve ardından gelen yaşamını duymakla daha çok ilgileniyordum.

Dövüş sistemi değişmeden kalmış, ancak bazı vuruşlar, kılıç kılıfı, tekme—kısacası, bazı unsurlar görünürde hiçbir sebep yokken değiştirilmiş ve kaldırılmış.

Sanat tasarımı daha mütevazı hale gelmiş. Oyunda gerçekten güzel, sıra dışı yerler çok az ve patronların %60'ı artık "bazı şövalyelerden" oluşuyor. Hatta müzik bile daha monoton hale geldi.

Şimdi gelelim zorluğa. Nasıl daha kolay hale geldi? Basit: daha az tuzak. Eskiden tuzaklar, düşmanın talihsiz pozisyonu, pusu veya düşmanı ne yapabileceğini görmek için yoklayarak öldürülürken, şimdi her şey çok daha kolay hale geldi. Ve bu, ikinci bölümün ölümcül sorunlarından biri.

Yine de oyun kötü değil. İlk oyunun hayranları için talihsiz bir geri adım gibi geliyor, ama yine de artık kimse böyle bir şey yapmıyor. Bu tür oyunlar nadirdir ve başarısız olanlar bile yeni oyuncuları çekebilir. Bu oyunu yeni başlayanlara tavsiye ederim. Oyuna yönelik herhangi bir eleştiri sizin için geçerli değil, çünkü hala hayranlarının sevdiği her şeye sahip. Belki daha küçük ölçekte olabilir, ama bu ilk oyunu sizin için daha da ilgi çekici hale getirebilir.