Far Cry 4, üçüncü oyunun Ctrl+C + Ctrl+V'si gibi. Sadece tropik bölgeleri dağlarla değiştirdiler. Ayrıca ana kötü karakterin görünümünü de değiştirdiler, ama farklı bir açıdan biraz delilik katmaya çalıştılar (Vaas Montenegro'ya hiç benzemiyordu). Oyundaki diyaloglar ve karakterler tamamen ilgisizdi (sadece Roji ve Yeji az çok komikti). Geri kalan ara sahneleri atlamak istedim, ama ne yazık ki böyle bir düğme yoktu.

Konu mu? Daha çok ana karakterin haritanın bir ucundan diğer ucuna seyahat etmesi için bir tartışma gibi. Ve beni gerçekten sinirlendiren şey, yerel, monoton yaşam simülasyonuydu. Görevinizde sakince araba kullanıyorsunuz. Ve sonra, bam, her 100 metrede bir makineli tüfekli haydutlar beliriyor, sürekli yolumuza çıkıyorlar; oyun da şöyle bir şey ima ediyor: "Vurun bizi, bakın ne kadar havalı, sizi aynı şeyle tekrar tekrar eğlendireceğiz, oyun süresini uzatmak için işinizden uzaklaştıracağız." Başlangıçta, ortada bir kere eğlenceli olabilir, ama sürekli mi? İnanılmaz derecede sinir bozucu. Bazen durup öfkeyle herkesi öldürmek zorunda kaldım, "Kahretsin... kahretsin..., öl artık ve bir daha asla görünme." diyerek.

Konuya dönecek olursak, seçim adı verilen harika bir özellik var. Bir karı koca var. Her ikisi de Pagan Minn krallığının (ana kötü adam) düşmanı, ancak Kyrat'ın (yerel ülke, yerleşim yeri) gelişimine farklı yaklaşımları var. Adam geleneklere, mutlak monarşiye dönmek istiyor. Karısı toplumu modernize etmek istiyor, ancak ne yazık ki, uyuşturucu yetiştiriciliğinden yana, çünkü bu onların hayatta kalmasının tek yolu. Tipik bir kadın, sadece parayı düşünüyor :D. Bu, tekrarlanan anlaşmazlık sahnelerine yol açıyor ve sonlara doğru, hangisini öldüreceğinizi seçmeniz gerekiyor. Bu olay örgüsündeki sürprizde, erkeği destekledim.

Olumlu yönler arasında görselleri belirtmek istiyorum. Gerçekten hayal edilemez. Manzaralar nefes kesici ve ekran görüntülerinin çoğunu kendim çektim. 2014 için oldukça iyi, bu büyük bir artı.

Oyunun en ilginç yanı ise atış mekaniği. İyi yapılmış ve silahı elinizde hissedebiliyorsunuz; ateş etmekten heyecan duyuyorsunuz. Gizlilik görevlerinden nefret ettim; neredeyse hepsini tank gibi oynayarak, sadece hücum ederek geçirdim. Bu yüzden oyunun başında gerçekten sıkıldım, üçüncü oyunun aptalca bir kopyası olarak gördüm. Oyunun ortalarından itibaren, çoklu atış görevleri yüzüme bir gülümseme getirdi; bir noktada, hatta oynamak istedim.

Sonuç olarak, Part 3'ü yeterince oynamamış olanlar için veya nostaljiye dalmak ve o duyguları yeniden yaşamak isteyenler için bunun bir ziyafet olduğunu söyleyebilirim. Part 3'ü zamanında çok beğenmiştim, ancak bu oyunu yeterince oynadım, bu yüzden aklımdan çıkarmayacağım; artık bitti.