Far Cry 5'i bitirdim ve izlenimlerimi paylaşmak istedim.

Kısacası, puanım 6/10. Berbat değil, ama özellikle de keyif almadım.

Daha açık olmak gerekirse, oyun karışık duygular bıraktı. Dediğim gibi, berbat değil, ama üzerinde düşünmeye ve oynadığım kısmı analiz etmeye başladığımda, pek de iyi sonuç vermiyor.

Far Cry serisi, büyük ölçüde, nedense beni es geçti. Var olduğunu gayet iyi biliyordum, ama ilk veya ikinci oyunlardan keyif almadığım için erken bıraktım. 3 veya 4'ü bile oynamadım ve sadece Far Cry Blood Dragon'ı tamamen bitirdim ve keyif aldım, ama bununla ilgili daha sonra konuşacağız.

Fragmanlardan beri 5. oyunu gözüme kestirmiştim. Amerikan taşrası ortamı, tüm o tarikatçılar, her şey benzersiz ve sıra dışı görünüyordu ve oyunlarda hala çok nadir rastlanan bir şey. Ve böylece, büyük bir indirimle, sonunda oyunu satın aldım ve oynamaya başladım.

Ah, nereden başlayayım? Muhtemelen ilk izlenimlerle. İlk başta her şeyi beğendim. Oyunun ilk saatleri ve hatta kurtardığım ilk bölge çok keyifliydi. Dediğim gibi, Amerikan taşrası ortamı, havası... İlginç bir öncül, tarikatçılardan ilk kaçış. Ve ilk başta, görevleri çeşitli ve ilginç buldum. Oyunun güzel, canlı grafiklere sahip olması ve oldukça uygun fiyatlı bilgisayarımda, çok yüksek ayarlarda bile kare hızının oldukça istikrarlı (55-60) olması da beni memnun etti. Ara sahneler muhteşem görünüyor, yüksek kaliteli yüz animasyonlarına sahip ve Joseph Seed'in yüzündeki her bir saç telini görebiliyorsunuz. Her şey yolundaydı, ama...

Bu muhtemelen benim kişisel sorunum, ama bu tür oyunlar, hatta özellikle Ubisoft oyunları, zamanında nasıl biteceğini bilmiyor. Yani, belki bazı insanlar 100 saat boyunca mekanları temizlemekten zevk alıyor, ama ben almıyorum. Ve oyunu ne kadar çok oynarsam, kusurları o kadar belirginleşti.

Öncelikle, arazi. Her zaman olduğu gibi, Yubi'deki sorumlular mekanları yaratmada harika bir iş çıkardılar. Her şey güzel ve daha önce de söylediğim gibi, RDR2'ye göre daha sıradan olsa bile, ortamın kendisi harika. Ama kampanyayı 65 saat oynadım ve ortamlardan bıktım. Örneğin, RDR2'de karlı bölgeler, bataklıklar ve çöller deneyimledik, ama burada her yer aynı. Oyunları karşılaştırmıyorum ve FC5'te tüm aksiyonun tek bir izole bölgede geçtiğini anlıyorum. Sanki 50+ saatlik bir oyunun daha çeşitli mekanlara sahip olması gerekiyormuş gibi ya da oyun 50+ saat uzunluğunda olmamalıymış gibi.

İkincisi, oyunda hikaye görevleri ("hikaye görevleri" - haha, ama buna daha sonra değineceğiz), yan görevler ve sırlar dahil yaklaşık 150 görev var. Bu çok fazla... Çok fazla. Ve sorun miktar değil; sorun, Ubisoft'ta her zaman olduğu gibi, kalite. Bazı aşamalı görevler var ve bunlar harika ve çok eğlenceli, ancak rutin görevlerde boğuluyorlar. Bunu yazarken, sorunun rutin olmaları değil, yön eksikliği olduğunu fark ettim. Aşamalı görevler özellikle orijinal değildi, ancak ilginç durumlar günü kurtardı. Evli bir çifti doğum hastanesine götürmekten gerçekten keyif aldım, her ne kadar bu aslında A noktasından B noktasına bir yolculuk olsa da. Ancak görevlerin çoğu "gel, temizle/kurtar/al ve getir/patlat" şeklinde ve bu mutlaka kötü bir şey değil, açık dünya oyunu ama... ~150 görev.

Üçüncüsü, bu sadece kişisel önyargım olabilir, ancak oyun kendini garip bir şekilde konumlandırıyor. Yani, oyunda ciddi olan birçok şey var: açılış, ara sahneler, NPC ölümleri trajediler gibi sunuluyor, ancak geri kalan zaman, her şey berbat. Her yerde ve her şeyde, diyaloglarda, görevlerde, olaylarda. Hayır, şakalara karşı değilim, tekrar söylüyorum, "Blood Dragon FC" büyük bir şaka ve onu sevdim, ama bu konunun yeri burası değil. Sonuç olarak, olanlara inanmıyorsunuz. Ayrıca bir uyumsuzluk da var: Herkesi korku içinde tutması gereken devasa tarikatçı orduları, ancak olay örgüsüne göre küçük bir grup ve oyun, diğer herkesin tarikatçıların bölgesini işgal ettiği izlenimini veriyor.

Ve dördüncüsü, olay örgüsü, daha doğrusu olay örgüsünün yokluğu. Kelimenin tam anlamıyla yok, tamamen yok. Yani, bakın, herkes olay örgüsünü biliyor: Joseph Seed'i (tarikat lideri) tutuklama girişimi başarısız oluyor, ardından kahramanımız onun elinden kurtuluyor ve Hope County'yi kurtarmaya koyuluyor ve sonra... kurtarıyor. Son bu, spoiler için özür dilerim. Buraya kadar okuyan varsa, oyundaki "hikaye görevleri" olarak adlandırılan görevlere nasıl güldüğümü hatırlayacaktır. Oyunlardaki hikaye görevleri genellikle (şaşırtıcı bir şekilde) olay örgüsünü ortaya çıkarır, ancak burada "hikaye" görevleri yan görevlerden farklı değil ve bazıları hatta atlanabilir. Örneğin, bir karakterin babası tarafından yapılmış bir kamyonu sürmemiz veya mahkumları serbest bırakmamız isteniyor. Söylemeye gerek yok, bu görevleri tamamlamak olay örgüsünü ortaya çıkarmıyor. Hikayeyle tek bağlantıları, o kamyonu çalan veya rehin alan tarikatçılar. Görevlerin tek amacı, tarikatçılara karşı yapılan her eylem gibi, direniş göstergesini doldurmak. Üç ana konumun her birinde, tıpkı kontrol noktaları gibi, dört kontrol noktası var. Her birine ulaştığımızda, istesek de istemesek de, konumun patronuyla karşılaşacağız. Üç kez, yine hikayeyi hiç ilerletmeyen, gösterişli saçmalıklar söyleyecek; sadece kötü adamla tanışacağız ve dördüncü kez, bir patron dövüşü yapacağız. Yani, üç kötü adamı öldürüp ana kötü adamla dövüşmeye gidiyoruz ve hepsi bu. NPC'ler gözümüzün önünde ölüyor, "trajedi, trajedi", ama onları gördük ve ara sahne sadece kuklalardan ibaret; isimlerini bile hatırlamıyorum, duygularını hiç hatırlamıyorum. Kötü adamların bazı biyografik arka planları dışında, oyun boyunca hiçbir şey öğrenmiyoruz. Senaryodaki bir diğer saçmalık da, tüm tohumların kahramanı öldürmek için kolay bir fırsata sahip olması, her birinin yaklaşık üç kez bunu yapabilmesi, ama ¯_(ツ)_/¯.

Kısacası, oyunu bazı yerlerde beğendim ve kötü diyemem, ama bu bir eğlence oyunu ve bu tür oyunlardan çabuk sıkılıyorum. Eğer takip etmesi ilginç olacak düzgün bir olay örgüsü olsaydı ve 150 görevi umursamasaydım, ya da tam tersine, 20-30 seçmeli görev ve 20 saatlik bir oyun süresi olsaydı, değersiz olay örgüsü katlanılabilir olurdu. Ama şu haliyle... Bu kadar zamanımı boşa harcadığıma pişmanım; keşke 30 saat daha az olsaydı.