Hotline Miami, modern bir oyun olarak adlandırılmayı hak eden nadir oyunlardan biridir; 100 saat boyunca boş, açık bir dünyada sinir bozucu bir grind ile dolaşmak için "interaktif eğlence" olmaktan çok daha fazlasıdır.

Bu dinamik, dengeli ve öğrenmesi kolay bir oyun, eğlendirir ve dinlenme imkanı sunar. Oynanış açısından, üstten bakış açısına sahip bir nişancı oyunudur. Soğuk ve ateşli silahlar mevcuttur. Ateş etme ve yakın dövüş mekanikleri basit, hoş ve kelimenin tam anlamıyla üç tuşla çalışır. Oynanışın tüm basitliğine rağmen, iki-üç ardışık geçişten sonra bile sıkıcı hale gelmez ve bunun nedeni basittir. Her oyun seviyesi, farklı türde düşmanlar ve farklı silahlarla dolu birkaç küçük haritadan oluşur; haritalarda ayrıca toplanması gereken rastgele üretilen silahlar bulunur. Tüm görevler, haritadaki tüm düşmanları yok etme basit hedefine indirgenir. Bu basitlikte, projenin çılgın yeniden oynanabilirliği gizlidir: görece küçük haritalar birçok farklı şekilde temizlenebilir. Düşmanlar öngörülebilir davranır ve yine de zaman zaman hareket yollarını değiştirerek veya diğer sürprizlerle şaşırtır. Bu arada, düşmanlar isabetli ve hızlıdır; karakterimiz bir kurşunla ölür.

Oyun, deneyleri teşvik eder; aynı haritada, 2-3 düşmanı neredeyse aynı anda öldürmek için hızlı bir koşu yapmanız ve ateşli silah kullanarak düşmanı hedef almanız veya zırhlı bir düşmana geri geri ateş etmeniz gerekir.

Bir seviyeyi geçmek, doğru taktiği bulmak için bir düzine denemeden oluşur ve böyle bir taktiği bulsanız bile, tesadüflere karşı güvenceniz yoktur. Ancak bir seviyeyi geçtikten sonra, onu farklı bir şekilde yeniden geçme isteği duyarsınız. Ve çoğu zaman, Hotline Miami oynamanın son derece keyifli olması nedeniyle bu isteğe kapılırsınız; ateş etme mekanizması oldukça iyi, tüm silahlar farklı hissedilir.

Bosslar hakkında ayrıca konuşmak gerekir; sayıları azdır, basit davranış kalıplarına sahiptirler ve aşırı dayanıklılıklarıyla sinir bozmazlar; genel olarak onlarla her şey yolundadır.

Oyun kendisi çok zorlayıcı değildir; doğrudan bir eliniz varsa ve oynanışa alıştıysanız, beşinci seviyeden itibaren yalnızca kendi aptallığınız yüzünden ölürsünüz. Sık sık ölümler sinir bozmaz; yeniden doğuş bir tuşla gerçekleşir ve haritaların küçük boyutları göz önüne alındığında kaybedilen ilerlemeyi birkaç on saniyede geri kazanmak mümkündür. Farklı haritalar arasında kontrol noktaları vardır, bu da süreci büyük ölçüde kolaylaştırır.

Oyun, günün büyük bir kısmını işte geçiren ve akşamları yalnızca birkaç saat boş zamanı olan insanlar için mükemmel bir seçimdir. Bu saatler, düşünerek birkaç aşamayı geçmek için harika bir fırsat sunar, böylece ertesi gün devam edebilirsiniz.

Bir hikaye var; o da oyun gibi 80'lerin ruhuyla, hafif bir delilikle doludur, ama aynı zamanda basit ve sıradandır. Ancak hikayenin sunumu, anlatım tarzı ve oyunun sonuna kadar cevapların olmaması, hikaye kesitlerini takip etmeye zorlayıcı. Böyle bir oyunda hikayeden daha fazlası beklenmez, aksine karmaşık bir hikaye, benim görüşüme göre, kasvetli bir aksiyonda garip ve yabancı görünürdü. Gizli (aynı zamanda kanonik) bir son ve birkaç bonus seviyeleri mevcut.

Olumsuz yönler az. İlk atış ve nesne toplama sağ tıklama ile yapılıyor, bu nedenle bazen silahı toplamak yerine onu fırlatıyorsun. Ancak bu küçük bir eksiklik ve bu mekaniğe çok hızlı alışıyorsun. İkinci olumsuz yön — maskelerin büyük bir kısmı, oyun deneyimini pek etkilemeyen gereksiz eşyalar, ama koleksiyon yapmanın isteğe bağlı olması nedeniyle bu da küçük bir eksiklik. En büyük olumsuz yön ise benim görüşüme göre süre. Yirmi bölüm — seviye, hikayeyi mükemmel bir şekilde açığa çıkarıyor, ama ben hikayesiz yüz misyon daha oynamayı reddetmezdim.

2022'de oyunu öneriyorum ve bunun uzun süre modası geçmeyeceğini düşünüyorum. Eğer retro grafikler, kan gölleri, yığınlarca ceset ve hafif psikedelik atmosfer sizi rahatsız etmiyorsa, oyunu oynamanızı öneririm.