İçinde — hayatta kalma unsurları ve yan görünüm ile arcade bağımsız platform oyunu, Limbo yaratıcılarından. Hikayenin merkezinde, takipten kaçan ve gizemli bir... Daha fazla bilgi
Bu indie şaheseri geçerken yaşadıklarımı kelimelerle ifade edemem, ardından geride kalan olumlu izlenimlerin yanı sıra ruhumda bir tür tortu, belki de hüzün, melankoli hissediliyor.
Oyunda belirgin bir hikaye yok gibi görünüyor, akılda kalıcı karakterler de yok... Bize sadece isimsiz küçük bir çocuğun korkunç bir distopya dünyasındaki hikayesini gösteriyorlar.
(belki de post-apokaliptik bir dünya) , bu yolculuğunda birçok zorluğa katlanmak zorunda kalan, insanlık acımasızlığına tanık olan, "köleler ve efendiler" arasında sert bir sınıf ayrımının olduğu, insanların iradesinin baskı altına alındığı ve aklının kontrol edildiği korkunç deneylerin yapıldığı bir dünyada.
Aslında, dikkatli bakıldığında, Playdead'in merkezde çocukları sergilemeyi sevdiği görülüyor ve oyunun sonunda, onların birinin kaderini, yaşamını, özgürlüğünü belirleyeceği ortaya çıkıyor.
Burada hikaye oldukça koşullu bir şekilde mevcut, olan biteni bilmiyoruz, çocuğun kimliği ve geçmişi hakkında hiçbir şey bilmiyoruz, tam anlamıyla hiçbir şey bilmiyoruz.
Oyunun dünyasında olan biten, tüm süre boyunca hiçbir şekilde açıklanmıyor, oyuncu kendi teorilerini oluşturmak için çevresel görsel unsurların küçük detaylarına dayanarak bir resim inşa ediyor.
Ancak ilk dakikalardan itibaren, dünyada bir şeylerin yolunda gitmediği hemen anlaşılıyor, etraf her şey yanlış. Çevresel atmosfer çok karamsar ve bunaltıcı, agresif, düşmanca ve acımasız. Başından itibaren, çaresizlik, yalnızlık, umutsuzluk hissi peşinizi bırakmıyor... Bu duygular ruhunuza derinlemesine işliyor ve sonuna kadar sizi bırakmıyor.
Yukarıda söylenenlerden sonra, buradaki atmosferin ne kadar güçlü olduğunu ve buna dalmanın ne kadar etkileyici olduğunu anlamak zor değil; bu, harika mekan tasarımı, muhteşem ses tasarımı ve Martin Stig Andersen'in ilahi müziği ile destekleniyor. Depresif veya melodik ambient, atmosferle o kadar mükemmel bir şekilde uyum sağlıyor ki, bazı yerlerde kalbiniz bir anlığına duruyor, sanki batıyormuşsunuz ya da ağırlıksızlıkta yüzüyormuşsunuz gibi, ruhunuzla birlikte akıyorsunuz.
Oyunun dünyasında yeterince anlamak için bir geçiş yeterli olmayacak. Çünkü ilk kez dikkat çoğunlukla bulmacalara odaklanıyor, çevreyi keşfetmek ise daha az önem taşıyor. Ve olan biteni daha iyi anlamak için buraya bir kez daha geri dönüyorsunuz, bu karanlığa daha da derinlemesine dalıyorsunuz, daha fazla detay inceliyorsunuz, hikayenin parçalarını içeren sırları buluyorsunuz, ayrıca her şeyi alt üst eden ve daha fazla soruya yol açan gizli bir sonu açıyorsunuz.
Benim hükmüm: bu proje, distopyayı seven, oyunun dünyasına dalmayı seven ve onu keşfetmek isteyenler için mükemmel bir seçenek. Bu oyun ruhla yapılmış. Hayal kırıklığına uğramayacaksınız.
Не могу передать словами, что я испытал при прохождении этого инди-шедевра, после него остаётся море положительных впечатлений, но и чувствуется какой-то осадок в душе, тоска, грусть может быть.
Казалось бы, в игре внятного сюжета нет, нет каких то прописанных и запоминающихся персонажей... Нам просто показывают историю безымянного маленького мальчика в мерзком мире антиутопии
(или может даже пост-апокалипсиса) , которому предстоит вынести немало тягот своего путешествия, в котором он становится свидетелем человеческой жестокости, где очень жёсткое разделение классов "рабов и хозяев", страшные эксперименты над людьми с подавлением и лишением воли, контролем разума, и так далее.
Вообще, если присмотреться, Playdead любит в центре выставлять именно детей, и по итогу прохождения так складывается, что именно от них обязательно зависит чья то судьба, жизнь, свобода.
Сюжет присутствует здесь весьма условно, мы ничего не знаем о происходящем, нам неизвестна личность мальчика и его предистория, нам неизвестно ровным счётом ничего.
Происходящее в мире игры на всей её протяжении вообще никак не объясняется, игрок сам выстраивает картину, собирая как пазл: по кусочкам, на основе мелких деталей визуальной составляющей окружения, выстраивая свои теории всего происходящего.
Но с первых минут сразу становится ясно, что в мире что то не так, всё вокруг неправильно. Окружающая обстановка очень мрачная и гнетущая, она агрессивна, враждебна и жестока. С самого начала не покидает ощущение обречённости, одиночества, безысходности... Эти чувства впиваются глубоко в душу и не отпускают до самого конца.
Думаю, после вышесказанного не трудно понять, насколько здесь мощная атмосфера и погружение в неё, чему способствует прекрасный дизайн локаций, великолепный саунддизайн, и божественный саундтрек от Мартина Стига Андерсена. Депрессивный или мелодичный эмбиент настолько идеально вписывается в обстановку, а в некоторых местах сердце буквально замирает на мгновенье вместе со временем, ты словно тонешь, или находишься в невесомости, плывёшь душой.
Чтобы достаточно разобраться в мире игры, одного прохождения будет мало. Ведь впервые внимание заостряется по большей части на головоломках, а на изучении окружения в меньшей степени. И чтобы дополнить свою картину виденья всего происходящего, вовзращаешься сюда ещё раз, погружаешься в эту тьму ещё больше, изучаешь ещё больше деталей, находишь секреты, которые также содержать частицы пазла истории, ещё и к тому же открывают секретную концовку, которая переворачивает всё с ног на голову и порoждает ещё не мало вопросов.
Мой вердикт: этот проект идеальный вариант для тех, кому нравится антиутопия, кто любит и умеет погружаться в мир игры и хочет изучать его. Эта игра сделана с душой. Вы не будете разочарованы