Journey is an atmospheric adventure with a third-person view. The main character is a nameless wanderer who must cross the desert and get to the mountain that is... Daha fazla bilgi
Jorney'i tamamladım
Oyunu objektif olarak değerlendirmek çok zor. Muhteşem güzellikte, rahatlatıcı ve oynaması keyifli, ancak biraz daha uzun olabilirdi. Ne yazık ki, macera gerçekten de oldukça sıkıştırılmış hissettirdi ve ne kadar yol kat ettiğinizi söylediklerinde, uzun sürmüş gibi gelmiyor. "Keyifli, ama PS3/4 sahipleri için mutlaka alınması gereken bir oyun değil" demek istedim, AMA...
Karlı bölgeye girdiğimde, bir kum tepesinin arkasından yavaşça koşan başka bir oyuncu gördüm. Evet, daha önce başka karakterlerle karşılaşmıştım, ama onlar sadece güzel manzaraya dalmış, meditasyon yapıyorlardı ve hiçbir yere gitmek istemiyorlardı. Ancak o, çok kısa bir atkıyla ve sürekli dikkatimi çekmek için işaretler veren bir buz sarkıtı gibiydi. Maceraya birlikte devam ettik. Birlikte kaldık, yakınlarda meditasyon yaptık, birbirimize uyum sağlamaya ve birbirimize yardım etmeye çalıştık. Karlı dağlarda birlikte epey acı çektik. Dağılmıştık ama fırtına onları sustursa bile bir arada kalmaya ve birbirimize işaret vermeye çalıştık. Nasıl olduğunu bilmiyorum ama sanki en iyi arkadaşım olmuş gibiydi... Ortak oyunlarda birinin diğerini aşağı çektiğinde veya herkesin farklı bir oyun tarzı olduğunda hep sinirlenirdim ama burada... Başarımızdan gerçekten mutluydum, birbirimizi kaybedeceğimizden, bir sonraki yerde tekrar yalnız kalacağımdan endişeleniyordum ama hayır. O her zaman beni bekliyordu. Ben de onu bekliyordum. Sonra, sona doğru, oldukça hızlı bir bölüm vardı ve öne geçtim, beni takip edip etmediğini kontrol etmek için durdum. Ama onu görmedim. Bekledim. Baktım. Hayır. Kalbimde bir hüzünle, safça onun benden öne geçtiğine inanarak devam ettim. Yolun en sonunda, yavaşça yürüyen bir karakter gördüm. Ve aklımda muhtemelen o olmadığını bilmeme rağmen, onun benden nasıl öne geçtiğini fark etmediğimi düşünerek ne kadar mutlu hissettim. Oyunu birlikte bitirdik. Bu, benim için son hazine avından ve finalin kendisinden çok daha anlamlıydı. Birlikte geçirdiğimiz zaman o kadar duygusaldı ki, bana böyle bir deneyim yaşattığı için oyun benim gözümde fazlasıyla değerliydi.
Oyunu satın almak gerekli mi? Doğrusal, basit ve düşünceli oyunların hayranı değilseniz, hayır. Ancak, denemek için en ufak bir isteğiniz bile varsa veya bir profesyonel oyunu ücretsiz veriyorsa, alın! Emin değilim ama umarım benimkine benzer bir şey yaşarsınız.
5 üzerinden 5
Прошёл Jorney
Очень сложно оценивать игру объективно. Она потрясающе-красивая, уютная, приятно играется, но могла бы быть хоть немного длиннее. Увы, приключение действительно казалось довольно ужатым и когда тебе говорят какой путь ты прошёл, нету ощущения, что он был длинным. "Приятная, но не обязательная к покупке игра для владельцев пс3/4" хотелось мне сказать, НО...
Когда я зашёл в заснеженную локацию, из-за бархана я увидел как медленно выбегает другой игрок. Да, до этого я встречал других персонажей, однако они просто медитировали на красивые пейзажи и не желали никуда идти. Он же был подобен сосульке, с очень коротким шарфом и всячески подавал сигналы чтобы я обратил внимание. Дальнейшее приключение мы прошли вместе. Держались друг друга, медитировали рядом, старались подстраиваться под друг друга и помогать. Мы вместе изрядно пострадали в заснеженных горах. Нас разбрасывало, но мы старались держаться вместе и подавать сигналы друг-другу даже тогда, когда буря заглушала их. Я не знаю как, но сложилось ощущение, что он стал мне лучшим другом... Меня всегда раздрожало, что в коопе один тащит другого или же у каждого разный стиль игры, но тут... Я искренне радовался нашим свершением, переживал что мы потеряем друг-друга, что в следующей локации я вновь буду один, но нет. Он всегда ждал меня. А я ждал его. И вот, ближе к концу был довольно быстрый участок и я вырвался вперёд, остановившись, проверяя идёт ли он следом. Но я его не увидел. Ждал. Всматривался. Нету. С грустью в сердце я двинулся дальше, наивно веря в то, что он просто опередил меня. В самом конце пути, я увидел медленно идущего персонажа. И хоть умом я понимаю, что это наверняка был не он, но сколько счастья я испытал, посчитав что просто не заметил как он опередил меня. Что игру мы завершили вместе. Это действительно значило для меня куда больше, чем собирательство на последнем этапе игры и смысл самого финала. То время ,что мы провели вместе дало столько эмоций, что игра с лихвой окупилась в моих глазах, подарив мне такой опыт.
Обязательно ли покупать игру? Если не фанат линейных, простых и созерцательных игр, нет. Однако если будет хоть малое желание попробовать или же плюс будет её раздавать, пробуйте! Пускай у меня нет уверенности, но я надеюсь что вы испытаете нечто подобное, что испытал я.
5 из 5