NIOH.....Dark Souls dünyasının gachi-muchi'si.

Eğer mazoşistseniz, doğuştan gelen sonsuz bir sinir ve yaşam enerjisi kaynağınız varsa ve Dark Souls, Sekiro ve Blaborn oynamaktan hoşlanıyorsanız, hoş geldiniz.

Buradaki her şey Souls geleneğinde: tek vuruşta öldüren düşmanlar, hileli sandıklar, ruh toplama ve sonsuz yuvarlanmalar.

Ve bir tanka dönüşüp hasar alamayacaksınız; sizi her zaman hayal kırıklığına uğratacak bir düşman olacak.

Buradaki patronlar o kadar zor değil, hepsi değil... bazıları zayıf, bazıları ise ölümden sonraki küfürlerinizi ve masaya vurmalarınızı memnuniyetle dinleyecek, zahmetli canavarlar.

Buradaki hikaye, sunum ve diğer her şey açısından iyi görünüyor, ancak ikinci patron beni çığlık attırıp acı çektirdikten sonra oyuna kendimi kaptırmayı bıraktım. Sonra, olay örgüsünü boş verip, prensip gereği bitirmeye karar verdim... ve bitirdim de, ama ne pahasına... Son boss'tan sonra Rick ve Morty'nin "20 Dakikalık Macera"dan sonra ağladığı gibi ağlamak istedim.

Oyun şaşırtıcı derecede basit ve aynı zamanda inanılmaz derecede zor. Tek bir silah türüyle ve yuvarlanma hareketlerini kullanarak bitirdim (özellikle blok düğmesini kullanmadım çünkü parmağım düğmeye ulaşmak için çok tembeldi ve sadece rahatsız ediciydi).

Grafikler 2010'dan kalma, seviye tasarımı tam anlamıyla berbat, animasyonlar bazen o kadar beceriksiz ki oyun sizinle dalga geçiyormuş gibi geliyor (yere düşmüş bir düşmanı bitirmeye çalışırken kahramanınız ıskaladığında, kılıcınız bir engele çarptığı için ıskaladığında ve düşman size duvarın bir parçasının içinden vurduğunda).

Ve ne zaman sonunda rakiplerin bana başarısız bir vuruş yaparken birbirlerini yenebilecekleri bir oyun bulacağım?!

Surge dışında roguelike oyunlarla ilgili hiçbir deneyimim yok, bu yüzden karşılaştırma yapamam. Ama şunu söyleyebilirim: Keyif almadım; gerçek dünya rengini kaybetti; depresyon seviyem konyak gerektiriyor.