Noita... Sadece bu kelime bile vücudumu soğuk terler içinde bırakıyor ve kramp girmesine neden oluyor. "Cadı" (Noita, Fince'de "Cadı" anlamına gelir) muhtemelen şimdiye kadar gördüğüm en inanılmaz şey. En sevdiğim roguelike oyunu ve hatta piksel sanatına sahip.

Her pikselin simülasyonu şaka değil. Burada her şey kelimenin tam anlamıyla yanıyor, çöküyor, ufalanıyor, akıyor ve yanıyor... Noita en doğal ölüm simülatörü. Souls oyunlarında sürekli öldüyseniz, burada daha da çok öleceksiniz. Ve sık sık kendinize "nasıl", "neden" ve "kim" diye soracaksınız.

İnanılmaz, ama oyunun bir hikayesi ve hatta birden fazla (!) sonu olan bir tür olay örgüsü var. Güneşi yaratmak gibi çeşitli görevler de var. Tek sorun, bu oyundaki her şeyin dünya çapında gizli olması ve bunu ancak aniden başlangıç ​​dağını tırmanıp ilerlemeye başladığınızda anlayacaksınız...