Oyun, tamamen damgalarla dolu ve damgalarla yönlendirilen bir oyun. Korkutuculardan en baştan itibaren, rahatsız edici sivrisinekler gibi sıyrılıp geçiyorsun, çünkü korkutmuyorlar, sadece kaşlarını kaldırarak hafif bir şaşkınlık yaratıyorlar. Yani bu beni korkutmalı mıydı? Hımm...

Üçüncü saniyeden sonra "bu hikayeyi üç notadan tahmin edeceğim... yani, üç eylemden. Ya da iki. Ya da zaten tahmin ettim" diye düşünmeye başlıyorsun. Sonra her şey tüm damgalarla tam uyum içinde gidiyor, ta ki bir güzel ya da pek de güzel olmayan bir anda hikaye "ani bir şekilde değişiyor". Hikayenin devamı hemen hemen hemen tahmin ediliyor, ve şüpheler bu "ani değişimden" önce bile ortaya çıkmıştı. Beş tane son var, bunlardan 4'ü aslında birbirinden pek de farklı değil. Beşinci de pek farklı değil, ve derin bir anlamı da yok. Diğer dörtünde de sıfır, ama eksiye doğru bir eğilim var.

Genel olarak, oyun görsel olarak hoş, ama hem hikaye açısından hem de tüm korkutucular açısından o kadar öngörülebilir ki, gerçekten hayal kırıklığı. Son ana kadar, tüm bu damgaların bir tür süper plan olduğunu ve şimdi geliştiricilerin bir şeyler yapacağını umuyordum, böylece gerçekten "vay be" dedirtecek bir şey olurdu. Ama hayır, yapmadılar, üzücü.

Aksine, eğer gerçekten yapacak bir şey yoksa akşamı öldürebilirsin, ama beklenmedik hikaye dönüşleri ve yeni bir şey beklemek kesinlikle doğru değil.