Evet, uzun zamandır bu kadar bağımlılık yapan bir oyunla karşılaşmamıştım.

Terrari, neredeyse mükemmel bir sandbox örneği; içine dalıp saatler sonra açlıktan veya eşinizden bir tokat yemiş halde çıktığınız bir oyun.

Burada, neredeyse çıplak, kazık veya bahçe olmadan başlayan oyuncu, aletlerden ve ekipmanlardan değerli avizelere ve her boyutta eve kadar her şeyi kendi başına üretmek zorunda. Avizeler bir yana, oyun mekaniği her türlü hayal gücüne izin veriyor—bulutlara kadar uzanan kuleleri olan bir kale istiyorsanız, buyurun; ya da kendi mantar bahçenizle zindanları tercih ediyorsanız, bu sizin seçiminiz; belki de Rodos Heykeli'ni kıskandıracak bir heykelde kendinizi ölümsüzleştirmek istiyorsunuz—her şey sizin elinizde.

Ve tabii ki, keşif. Son birkaç meşalenizle özellikle değerli bir cevher damarını kazarken, çok yakınınızda kesinlikle düşmanca ve düşmanca sesler duyduğunuz o his... Bu his tarif edilemez. Ya da iki saat boyunca, yanlışlıkla ateş yakmak için düşmanların arasına düşürdüğünüz, ayaklarının dibine düşmüş bir sürü ganimeti kurtarmaya çalıştığınız o an...

Terraria size bazen tamamen parlak olmayan, ama kesinlikle güçlü duygularla dolu bir sürü zaman yaşatabilir.