Seriye girişimin bu harika oyunla başladığını söyleyebilirim.

Ama konuya geçelim:

- Ana Konu.

Konu oldukça sıradan—ölmek üzere olan bir imparator, kahramandan gayrimeşru oğlunu bulmasını ister, çünkü sadece o herkesi ve her şeyi kurtarabilir. Ama işler bundan sonra iyi gitmiyor—sadece etrafta koşuşturma, araya serpiştirilmiş bir olay örgüsü. Sonu, patronlar bir yana, herhangi bir duygu uyandırmıyor. Ve Oblivion düzlemleri, üçüncü ziyaretimde bile, "Bu ne zaman bitecek!?" diye düşünmeme neden oluyor.

- İkincil Konu.

İşte işler burada çok daha iyiye gidiyor.

Dört lonca kolumuz var: Büyücüler, Savaşçılar, Hırsızlar ve Karanlık Kardeşlik. Her biri bir öncekinden daha iyi. Karanlık Kardeşliğe özellikle dikkat çekmek istiyorum; Ruhumda belli bir tat bırakan bu hikaye örgüsüydü.

Dünyaya dağılmış birçok farklı görev.

İki hikaye genişletmesi. Dokuz Şövalye küçük bir görev serisi ve Titreyen Adalar çok sayıda görev ve renkli bir dünyaya sahip büyük bir yer.

Ana Hikaye için söylenemeyecek bir çeşitlilik hissi var.

-Grafikler.

Grafikler, zamanına göre bile yetersizdi, ancak rahatsız edici değiller. Bazı karakterlerin yüzleri hariç, bunlar size kabuslar yaşatabilir, ancak bu modlarla düzeltilebilir.

-Müzik.

Kısaca söyleyeyim, mükemmel.

-Dünya.

Bataklıklardan karlı dağlara kadar çeşitli biyomlar.

-Oynanış.

Bir mini oyun içeren oldukça basit bir diyalog sistemi. Savaş, yakın dövüş ve menzilli olarak ikiye ayrılıyor ve en yüksek zorluk seviyesinde cehennem gibi bir tıklama oyununa dönüşüyor. Bir kilit açma mini oyunu.

Bu oyunu henüz oynamadıysanız, kesinlikle göz atmalısınız.