Undertale.

Açıkçası, hakkında çok şey duymuştum ama ancak 2024'te tanıdım (evet, evet, evet, ben böyle biriyim).

Undertale'ın bir tür olay örgüsü ve belli bir mizah anlayışı olan pikselli bir oyun olduğunu sanıyordum ama hiç oynamaya fırsat bulamadım.

İndirdim, başlattım, oynamaya başladım ve hemen Flowey yüzünden neredeyse ölüyordum. Tamam, her türlü numaraya hazır olmam gerektiğini fark ettim ve oyunun ilerleyen kısımlarında öldürmem gerekiyordu... Ama onları öldürmeyi hiç düşünmedim; onlara o kadar dalmıştım ki bir anlam veremedim. Neden? Birçok oyunda kahraman olarak oynuyorum; vicdanım başka türlü davranmama izin vermiyor. Evet, gerçek bir pasifist olarak oynamak zordu (ekipmanımı bile değiştirmedim; tüm oyunu sadece bir bandaj ve bir sopayla oynadım). Ama arka plan müziği ve karakterlerin hikâyeleri inanılmaz derecede motive ediciydi. Soulslikes'ta hiç olmadığım gibi öldüm, ama bunun son olmadığını hissettim ve devam ettim. Sonunda, Undyne'nin mektubunu bir şekilde kaçırdım ve oyunu ilk seferde nötr sonla bitirdim, ama hemen oyunu bir Pasifist olarak bitirmeye yöneldim. Ve sonuç beni mutlu etti; her şeyin bittiği ve herkesin mutlu olduğu o neşe hissi inanılmaz, inanın bana.

Müzik 10 üzerinden 10

Hikaye 10 üzerinden 10

Oynanış, yani 8 çünkü orada özel bir şey yok.

Bu oyunu çok sevdim ve boş zamanlarımda tekrar tekrar oynuyorum..

Yeni deneyimler arayan ve benim gibi Undertale evrenine yeni gelen herkese,

Hoş geldiniz arkadaşlar ve zorluklara rağmen nazik olun.

Ve birinin dediği gibi, ilk başta anlamayacağınız biri, ama her şey sizin kararlarınıza bağlı.

"Öldürmezsen, öldürülmezsin."(C) Asriel Drimmoor.