Watch Dogs 2'yi bitirdim

Ubisoft'un serisinin ikinci oyunuyla gerçekten olması gereken ürünü sunduğuna dair yaygın bir inanış var. Serinin asıl yükselişini ikinci oyunla sağladığı ve ilk oyunda yaptıklarının daha da iyisini yaptığı düşünülüyor. Ne yazık ki, benim gözümde durum neredeyse tam tersi.

Orijinal Watch Dogs, Ubisoft'un pazarlaması ve beceriksiz senaryosu yüzünden mahvolmuş bir oyundu, ama yine de onu seviyorum. Birçok şey sıradan olsa da, yağmurda dışarı çıktığım, işleriyle meşgul olan insanların yanından yavaşça geçtiğim ve profillerini kontrol etmek için telefonumu çıkardığım an... oyuna bağlandım. Sığ olay örgüsüne rağmen, bu oyunun inkar edilemez bir atmosferi var. Dahası, oyun çok sürükleyici bir tempoya sahipti ve sizi, etkili ama alışılmadık bir cihazı yalnızca gerektiğinde kullanan eski bir asker gibi hissettiriyordu. Hedef bir eşekarısı yuvasının ortasındaysa, her zaman oraya kendiniz gidiyor ve yolu nasıl temizleyeceğinizi tam olarak planlıyordunuz. Anlıyorum ki bu görüşümü sadece birkaç kişi paylaşacak, ama ilk oyunu bu yüzden gerçekten çok seviyorum. Atmosferikti, tek bir unsur sunuyordu, her çatışmada avantajı hissetmenizi ve avcı rolünü oynamanızı sağlıyordu.

Peki WD2 ne yaptı? Daha fazla hackleme modu ekledi. Artık her yere "mayın" kurabiliyorsunuz, böylece herkes kendini bayıltıyor. Düşmanın bacaklarının arasından geçerek ihtiyacınız olan her şeyi elde edebiliyorsunuz. Hatta bir quadcopter ile etrafta uçup alanı temizleyebiliyorsunuz, istediğiniz kadar hata yapabiliyorsunuz ama hayatınıza yönelik hiçbir tehditle karşılaşmıyorsunuz. Mekanikler bozuk. Ubisoft'un rota çeşitliliği hakkında yüzlerce kez konuşmasına izin verin. Herhangi bir aklı başında insan, bir engeli hızla aşmasını, riskleri azaltmasını veya eğlenmesini sağlayan en uygun rotayı seçmeye çalışacaktır. İlk iki seçenek araba ve quadcopter. İkincisi tamamen kişisel, ancak hacklemeye bağlıysa, kesinlikle aynı şekilde kullanacaktır. Meydan okuma yok, ilginç durumlar yok, risk yok. Bu nasıl eğlenceli olabilir ki? Görevlerin sadece bir kısmını bu şekilde tamamlayabilseydiniz bir şey olurdu, ama neredeyse hepsini mi? Affedersiniz...

Daha iyi karakter gelişimi için tartışmanın saçma olduğunu gayet iyi anlıyorum. Şehrin çok daha renkli olduğunu ve oyunda çok daha fazla içerik olduğunu da... Ancak, olay örgüsünün pek ilerlemediği gerçeğini de göz ardı etmeyeceğim. İlk bölümde "aaah, kahretsin, intikamımı alacağım!" şeklindeydi. "Birini arayacağım, sonra onu bulup intikam alacağım!", burada ise "ctOS'un entrikalarına karışan herkesten intikam alacağız." Ve sosyal eleştiri içeriyor olsa da, olay örgüsünde hiçbir tutarlılık yok. Sadece herkesten intikam alıyorlar. Bir oyuncu olarak, bundan sonra ne olacağı umurumda değil. Birini cezalandırdılar mı? Cezalandıracak başka birini bulacaklar. İnanılmaz! Yazık ki, orijinalinde olduğu gibi, anlatıya ilgiyi geri getirecek ilginç durumlar ve olay örgüsü sürprizleri ortaya çıkmıştı... Ama her şey sıfıra indi.

Ubisoft'un iyi hikayelere ihtiyacı yok. Ubisoft'un oyun mekaniğinde bir revizyona ihtiyacı yok. Ubisoft'un içeriğe ihtiyacı var. Daha fazla ve daha fazla içeriğe. Atmosfer olabildiğince hafif, olay örgüsü olabildiğince basit ve seçenekler daha zengin olmalı. Bu şekilde insanlar oyuna akın edecek ve yeniden düzenleme minimum düzeyde olacaktır.

5 üzerinden 2

Assisted Critical Role serisiyle kelimenin tam anlamıyla büyüdüm, dönüşümlerini kolayca kabul ettim ve hatta bu tarih temalı içerik simülatörlerini oynadım, ancak bu ikinci dönüşümü kabul etmekte zorlanıyorum. Oyun iyi, ancak Ubisoft bir kez daha orijinal oyunda kişisel olarak sevdiğim şeyleri bozuyor. Bence bir numara yapıp atmosferi tekrar değiştirebilir ve hikayeyi daha da iyi hale getirebilirler, özellikle de DeadSec'i diğer şehirlere ve hatta ülkelere genişletmek bu organizasyonu değiştirmenin ilginç yollarını vaat ettiğinden. Ancak, artık bu şirketin herhangi bir ürününe inanmak istemiyorum. Özellikle de oyun mekaniğine getirdikleri ve benim için oyunu mahveden aptalca kararlardan geri adım atmayacakları açıkça belli olduğundan.