Kızıl Özgürlük Önizlemesi: Düşük Bütçeli, Derin Bir Nostaljik Uzay RTS

Birçok klasik gerçek zamanlı strateji oyunu, türün kendisi düşüşte olsa bile çok oyunculu modları sayesinde hala hayatta. Bu yüzden, Sırp stüdyosu Yboga doo'dan Crimson Freedom'un demosunu denemek iki kat daha ilginçti — geliştiriciler bunu hikaye odaklı bir tek oyunculu RTS olarak tanıtıyor. 2026'da böyle bir şey yayınlamak, neredeyse niş bir alana kasıtlı bir adım atmak gibi hissediliyor ve büyük karlar için pek umut yok. Yine de, demoyla sadece bir saat geçirdikten sonra, potansiyeli belirgin.

Böyle cesur bir "hikaye" iddiasında bulunan bir oyun için, önermesi oldukça mütevazı — klişenin sınırında. Crimson Freedom hikayesini, erken 2000'lerin çizgi roman estetiği ve hareketin statik görüntülerin ekranda kaydırılmasıyla simüle edildiği kesitler aracılığıyla anlatıyor. Sınırlı animasyon, ona düşük bütçeli bir prodüksiyon görünümü veriyor, ancak en azından oyun deneyimi görsel olarak sağlam kalıyor.

Açılış sinematiği temel bilgileri sunuyor: 2250 yılında, Dünya'nın hükümeti — Orbis Concordia — tüm vatandaşlar için bir sosyal derecelendirme sistemi tanıttı. İyilik için bir güç olarak tasarlanan bu sistem, hızla bir zorbalık aracına dönüştü. Sonuç olarak, yüksek rütbeli bilim insanlarından oluşan bir aile — ana karakter Valerie ve eşi Dante — Mars'a hızlı bir hareket yaptı. O noktada, "uzay kolonizasyonu" etrafındaki propaganda çoktan etkisini yitirmişti; en dikkatsiz olanlar bile kolonistlerin kaynakların ve enerji kaynaklarının yasal olarak yağmalanmasıyla meşgul olduğunu görebiliyordu. Söylemeye gerek yok, Dünya'nın hükümeti istediğini elde etmek için her türlü sınırı aşmaya istekli.

Bu arada, Valerie'nin eşi bir bilimsel atılım yaptı — Ruby V olarak bilinen alternatif bir enerji kaynağını keşfetti. Ve gelenek gereği, zorbalara kazandıkları keşiflerini paylaşmak istemeyen insanların başına gelen şey onun da başına geldi. Böylece Valerie, oyunun üç ana fraksiyonundan biri olan direniş lideri rolünü üstlendi.

Ancak demoda, yalnızca tek bir fraksiyon mevcut ve kaçırılan bir bilim insanını kurtarmaya yönelik iki oldukça basit başlangıç görevi var. Bu, yerel nüfus için rutin hale gelmiş olan diktatörlük zalimliği ve kanlı ritüellerin canlı tasvirleriyle Tyranny ile kıyaslandığında çok uzak. Ayrıca, karakter ilişkilerinin gerçekten iyi geliştiği hikaye odaklı oyunlar seviyesine de ulaşmıyor. Ve tüm zamanların en iyi gerçek zamanlı strateji oyunları arasında bir yer bulması pek olası değil.

In yarım saat içinde, bu anlatı kısayollarından hiçbiri daha fazla keşfedilmiyor. Konuşulacak çevresel hikaye anlatımı da yok: aynı düşman üsleri, yüzsüz hükümet askerleri, haritanın tamamında kopyalanmış aynı kule modeli. Hikaye görsel olarak güçlendirilebilirdi, ancak geliştiricilerin bir misyonun başında ve sonunda birkaç diyalogun yeterli olacağını düşündüğü anlaşılıyor. Ne yazık ki, sadece "onlar kötü, biz iyiyiz" demek yeterli değil. Oyuncunun buna inanmasını sağlamak büyük bir çaba gerektiriyor. Uzay ortamında hikaye anlatımının sağlam bir örneği için çok uzağa bakmanıza gerek yok — Pragmata incelememize göz atın ve kendi sonuçlarınızı çıkarın.

Oynanış tarafında ise her şey tam olarak olması gerektiği gibi çalışıyor: bir üs inşa et, birimler eğit, kaynak topla, genişle ve döngüyü tekrarla. İlk dakikalardan itibaren, üssünüz saldırıya uğruyor ve sınırlı kaynaklarınızı ne kadar verimli yönettiğiniz, bu durumdan kurtulup kurtulamayacağınızı belirliyor. Zorluk ayarları yok, bu yüzden herkes eşit şartlarda — en akıllı oyuncu kazanıyor.

Kontrol edilebilir birimlerinizin yanında, keşif, kaynak toplama ve inşaatı yöneten botlar var. Bu, oyunun hemen sizi mikro yönetimle boğacağı veya APM'nizi sınırına kadar test edeceği anlamına gelmiyor (en azından ilk iki misyonda değil). Bu botlar bağımsız çalışıyor, ancak onları korumak için bazı birlikleri geride bırakmanız gerekecek. Valerie kendisi bir saha komutanı olarak bir takımı yönetebilir. Yakınındaki müttefikleri güçlendiren aktif bir yeteneği — bir savaş çığlığı — ve pasif bir iyileştirme yeteneği var.

Tek karmaşıklaştırabilecek şey, kontrolleri alışmak olabilir, çünkü demo henüz tuş yeniden atamasına izin vermiyor. Umarım, bu geliştiricilerin çıkıştan önce ele alacağı bir şeydir.

İki demo misyonunu tamamlamak kırk dakikadan fazla sürmüyor. Üç fraksiyon ve daha karmaşık misyonlarla tam sürümün 20-30 saate kadar uzanabileceğini hayal etmek kolay — bu, küçük bir stüdyodan gelen bir debut proje için zaten sağlam bir sonuç. Çok oyunculu eklemek önemli ölçüde daha fazla zaman ve kaynak alırdı, bu yüzden neden bunu dışarıda bırakmayı seçtikleri açık.

Bununla birlikte, demo, herhangi bir tek oyunculu oyunun ömrünü uzatma eğiliminde olan özel haritalar veya mod desteği izleri göstermiyor. Er ya da geç, AI'ya karşı oynamak sıkıcı hale geliyor, özellikle de çok oyunculu bir alternatif olmadan. Bu anlamda, kullanıcı tarafından oluşturulan haritalar için yaratıcı bir mod geliştiriciler için gerçek bir can simidi olabilir. Çıkıştan önce bunu beklemek için belki de çok erken, ama kesinlikle geliştirme sırasında dikkate alınması gereken bir şey.

Crimson Freedom iyi bir sonuç verebilir gibi görünüyor. Şu an için, bu kesinlikle en iyi hikaye odaklı uzay oyunu değil. Yine de, demoya dayanarak, iyi optimize edilmiş, çekici stilize görseller sunuyor, net bir kullanıcı arayüzüne sahip ve aşırı APM gerektirmeyen bir oyun deneyimi sunuyor. Yine de, geliştiricilerin tam sürümü piyasaya sürmeden önce iyileştirmeleri gereken bazı yönler var. Eğer RTS hayranlarını dinlerlerse, oyuncular en iyi uzay oyunlarından birine sahip olabilirler; bu türde nadiren yeni oyunlar çıkıyor.