Değiştirilmiş İnceleme. Bu oyunda, gırtlağı olmadan nasıl yaşanabileceğini öğreniyoruz

Replaced, yeni bir 2D platform oyunudur. Piksel sanatı sizi yanıltmasın. Bu, Belaruslu stüdyo Sad Cat Studios'un birkaç gecikmeden sonra piyasaya sürdüğü büyük bir çıkış projesidir. Bu yeni başlık, Uncharted'ın oyun mekaniklerini, Batman: Arkham'ın savaş sistemini ve Blade Runner'ın stilini birleştiriyor. Bunu kaçırmak istemedik ve şimdi izlenimlerimizi sizinle paylaşıyoruz.

Replaced dünyası aniden bizi geçmişe—özellikle 1980'lere—götürüyor. Nükleer bir felaketin ardından, Amerikan toplumu neredeyse yok olmuştu, ancak "Phoenix" adında bir gönüllü organizasyon beklenmedik bir şekilde ortaya çıktı ve tüm kaynaklarını insanları kurtarmaya adadı. Organ bağışının popülarite kazanmaya başlaması böyle oldu. Küçük "Phoenix" grubunun, hükümete ve halka kendi şartlarını dayatabilecek kadar büyük ve güçlü bir şirkete dönüşmesi çok uzun sürmedi. Ana şehrin etrafında bir Duvar yükseldi ve ardından istenmeyenlerin zorla organ toplanması başladı. Kullanılanlar "Atık" olarak adlandırıldı ve Phoenix City adı verilen şehirden, Duvar'ın ötesinde bir yere atıldı.

Bir süre sonra, Warren adında yetenekli bir bilim insanı şirkete katılır ve sinir ağına benzer şekilde çalışan yeni bir yapay zeka formu olan R.E.A.C.H.'i icat eder. Makine, diğer şeylerin yanı sıra, potansiyel yeni bağışçıları tanımlayıp bulmaya yardımcı olması amaçlanmaktadır, bu yüzden bu fikir, diyelim ki, tartışmalıdır. Ancak, ilk lansman planlandığı gibi gitmez ve R.E.A.C.H. kendini Warren'ın bedeninde sıkışmış bulur. O zaman oyun başlar.

Muhtemelen tahmin ettiğiniz gibi, merkezi tema insanlık ve sınırlarıdır. İnsanlar ne ölçüde değiştirilebilir parçalara sahip makineler haline geldi ve bir makine ne ölçüde insan olabilir? Bu fikir, genel olarak yeni değil, ancak doğru bir şekilde sunulduğunda oldukça iyi çalışıyor. Replaced bunu oldukça iyi bir şekilde ele alıyor, ancak mükemmel değil. Orta kısımda, olayların derinliği ve bu siberpunk türüne özgü iç gözlem eksik gibi görünüyor ve bu gerçekten de öyle, ancak sonunda hikaye hız kazanıyor ve "insan bedenindeki makine" konseptinden elinden gelen her şeyi sıkıştırıyor. Eğer bu, tüm oyun süresi boyunca mevcut olsaydı, Replaced kolayca bir başyapıt olarak adlandırılabilirdi. Ama, ne yazık ki, bu sefer değil.

Kavram olarak, oyun iki bölüme ayrılıyor: aktif savaş ve sosyal/barışçıl aktiviteler. Sadece ikincisinde gerçekten atmosferi ve distopyanın trajedisini deneyimleyebilirsiniz. Birincisi, büyük ölçüde, oyuncuya sadece bir arka plan sunuyor. Aynı zamanda, barışçıl anlar her zaman aynı yerde geçiyor, bu da geniş bir dünya hissini ciddi şekilde zayıflatıyor. Buradaki siberpunk ortamı, Night City veya Blade Runner'daki şehir ölçeğinden uzaktır. En iyi ihtimalle, harabe bir kasaba seviyesindedir. Phoenix City'nin kendisi sadece sonunda ortaya çıkıyor ve o bile sadece birkaç saatliğine.

Geliştiricilerin bütçelerinin tükendiği iddia edilebilir ve bunu anlıyoruz. Ancak, kısa ama sıkı bir proje sunmak yerine, amaçsızca ileri geri dolaşarak süreyi yapay olarak uzatma çabasını gözden kaçırmak zor. Eğer tüm oyun bölümleri sadece atmosfer ve derinlik üzerine odaklansaydı, daha kompakt ama aynı zamanda daha akılda kalıcı olurlardı. Doğrusal ve doğrusal olmayan anlatım arasındaki farkı daha iyi anlamak için en iyi doğrusal olmayan oyunlar koleksiyonunu öneriyoruz.

Sonuç olarak, ana tema kesik kesik gelişiyor. Bir an, protagonist ruhsuz bir makine—ve bu çok uzun sürüyor—ve bir sonraki an, aniden duyguları ve anlaşılır tepkileri olan bir varlık haline geliyor, bunların sayısı da katlanarak artıyor. Bu, hikayeye olan dalışı biraz bozuyor.

Sonsuz kanalizasyonlarla dolu koridorlar da atmosferi olumsuz etkiliyor. Replaced'de çok az manzaralı yer var, bu da bir siberpunk ortamı için kaçırılmış bir fırsat gibi hissediliyor. Oyunun çoğu boyunca, oyuncular göz alıcı hiçbir şeyin olmadığı, birbirinin aynı karanlık tünellerden koşmak zorunda kalıyor. Oyunun dünyasının genel hissi neredeyse bir araya gelmiyor.

Modest bütçenin bir diğer dezavantajı, çoğu hikaye bilgisinin o meşhur notlar aracılığıyla iletilmesidir. O kadar çok var ki, bazen her beş dakikada bir durmak zorunda kalıyorsunuz, özellikle başlangıçta. Genellikle önemli ve ilginç detayları ortaya çıkarıyorlar, ama hepsini okumak son derece sıkıcı. Notlar olmadan oynayabilirsiniz, ama hazırlanan anlatının sadece üçte birini göreceksiniz ve hikayeye tam anlamıyla dalamayacaksınız.

Bununla birlikte, yerel atmosferi eleştirmek istemiyorum. Rich ilk olarak İstasyon'a—yerel atık döküm alanına—geldiğinde, piksel sanatı hemen doğru ruh halini oluşturuyor. İnsanlar tamamen anormal koşullar altında normal bir yaşam semblansı yaratmaya çalışıyor, bu amaç için uygun olmayan yerlerde yaşıyorlar, ama yine de umudu kaybetmiyorlar. Bu, iyi bir siberpunk distopyasından beklediğiniz tam da budur ve işte burada.

Ne yazık ki, Replaced'in hikayesinin basitliği tek sorun değil. Oyunun temel oyun mekaniklerinin dayandığı iki sütunu zaten belirttik. Sorun, çok fazla aksiyon sekansı olması ve hepsinin aynı hissettirmesi; sessiz anlar ise çok az ve nadir. Kısa ama oyun bunları her mümkün şekilde uzatıyor.

Görevleriniz sırasında üç şey yapacaksınız: kenarları ve duvarları tırmanmak, mekansal bulmacaları çözmek—yani kutuları doğru yere sürüklemek ve bir kirişe nasıl atlayacağınızı bulmak—ve savaşmak, savaşmak ve biraz daha savaşmak. Tüm bu unsurlar gelişiyor ama o kadar az ve o kadar yavaş ki neredeyse yerinde sayıyorlar.

Oyunda ilerledikçe, belirli duvarlara tutunmanızı ve daha ileri atlamanızı sağlayan bir kazma elde edeceksiniz, ayrıca biraz daha ileri atlamak için kullanabileceğiniz güçlü hava akımları da var. Hem mekansal hem de standart bulmacaları çözmek, kuraldan pek sapmıyor: oraya o kutunun yanına git, hareket ettir ve yeni bir yere tırman. Sonlarına doğru, belirli cihazları hackleme şansını elde edeceksiniz, ancak mekanikleri gerçekten öğrendiğiniz seviyeden sonra bu nadiren gerçekleşiyor.

Tüm bu zıplama, ağır nesneleri taşıma ve dövüşme karmaşası üçüncü saatte sıkıcı hale geliyor—ve hatırlatmak gerekirse, oyun toplamda yaklaşık sekiz saat sürüyor. Sonuç olarak, oyuncunun dikkatini çeken temel oyun mekanikleri—temel ve çekirdek olan—çok hızlı ve yoğun bir şekilde eskiyor. O his yerleştiğinde, gitmiyor; sadece daha da güçleniyor. Platform oyunları, monotonluğun affedilemez olduğu bir türdür ve en iyi 2D platform oyunları bu durumun, ritmi korumayı bilenlerin ellerinde nasıl olabileceğini ikna edici bir şekilde gösteriyor.

Monotonluğu kırmak için tasarlanan huzurlu aralar, sizi yükleme ekranlarıyla bağlı dört küçük harita arasında gidip gelmeye zorlayarak durumu iyileştirmiyor—aslında durumu daha da kötüleştiriyor. İstasyonda bazı yan aktiviteler var, ama hepsi son derece önemsiz. Genellikle, güvenli alan içinde bir şey bulmanız gerekiyor, bu yüzden her köşeyi arayın. Diğer bir deyişle—bu dört haritada tekrar tekrar koşun. Ve sonra tekrar. Ve tekrar. Yan görevleri tamamlamak zorunlu değil, ama savaş seviyelerinde son derece kıt olan deneyim puanları kazandırıyor. Bu yüzden, oyuncu İstasyon'da 10 dakika geçirmek yerine orada bir buçuk saat geçiriyor. Üstelik, görev eşyalarını hemen alamıyorsunuz—bu da süreci önemli ölçüde hızlandırırdı. Yeni aktiviteler yalnızca ek bir görev aldıysanız ortaya çıkıyor. Yolda başka birini mi aldınız? Bu, her şeyi tekrar tekrar koşmanız gerektiği anlamına geliyor.

Oyun ortalarına geldiğimizde, oyun mekanikleri hakkında söylenebilecek tek şey bunların bunaltıcı olduğudur. Bu canlı kelime, yapacağınız her şeyi mükemmel bir şekilde tanımlıyor. Üstüne, geliştiriciler, mümkün olduğunca uzakta yeniden doğma noktaları, tek vuruşla öldürmeler ve hata yapma şansınızın olmadığı kovalamacalar gibi "hoş" dokunuşlar ekleyerek etkiyi artırmayı başardılar. Kovalama sahneleri özellikle sinir bozucu çünkü yaratıcılar yalnızca bir "doğru" rota düşünmüşlerdi ve baş karakterin animasyonlarını hesaba katmamışlardı. Bu yüzden, bu satırların yazarı olarak, son kovalama sahnelerinden birinde takıldım - yanlış bir şey yaptığım, yanlış yöne zıpladığım veya hedeflerimi kaçırdığım için değil. Sadece, kenara tırmanma animasyonu çok uzun sürdüğü için öldüm ve daha kısa bir animasyona ihtiyacım vardı. Başarılı olmama yardımcı olan şey, kasıtlı olarak boşluğa birkaç saniye düşmek oldu. Doğal olarak, karakterin davranış kalıbını çözmeden önce yaklaşık on beş kez ölmem gerekti ve elbette, her seferinde tüm kovalama bölümüne baştan başlamak zorunda kaldım.

Savaş söz konusu olduğunda, işler o kadar da basit değil. Replaced, Batman: Arkham mekaniklerine 2D formatında ilginç bir bakış açısı sunuyor. Batman: Arkham'ın savaşını 2D'ye taşımak kolay bir iş değil ve çok az oyun bunu başarabiliyor. Gerçekten sofistike bir savaş sisteminin ne olduğu başka bir tartışma konusu ve bu zaten en iyi savaşlara sahip en iyi oyunlar arasında yer alıyor. Başlangıçta, Rich'in cephaneliği küçük - saldırı, kaçış ve karşı saldırı. Ancak, yetenekleri yavaş yavaş genişliyor. Sonunda, yetenek sayısı etkileyici, ancak özünde hiçbir şey değişmiyor, silahlar da dahil. Tanıdık bir formüle alışılmadık bir bakış açısı, çok az kişinin kopyalayabileceği ve daha da azının üzerine inşa edebileceği bir şey.

Ancak, savaşın birkaç ciddi dezavantajı var. İlki, düşmanlar arasında çeşitlilik eksikliği. Evet, sonunda bazı yeni saldırılar kazanıyorlar, ama yine de oyunun başında karşılaştığınız aynı üç düşman türü. Onlarla aynı eski kombinasyonları kullanarak savaşmak zorunda kalacaksınız. Eğer erken bölümlerde ağır zırhlı bir canavarın zırhını bir kazma ile aşındırmak zorundaysanız, daha sonra da onunla aynı şekilde başa çıkmak zorunda kalacaksınız. Genişleyen yetenekler davranış kalıplarını bozmaz, onları değiştirmez veya daha karmaşık hale getirmez—ki bu tam olarak beklediğiniz şeydir.

İkinci sorun format. Batman: Arkham'daki dövüş, düz bir perspektifle iyi bir şekilde uyum sağlamıyor. Bir anda Rich'e birden fazla düşman saldırıyor ve ardından aksiyon kaotik bir karmaşaya dönüşmeye başlıyor. Belirli bir düşmanı hedefleyemezsiniz çünkü hemen önünde beş tane daha duruyor. Bu nedenle, akıcılık hissi veya sadece iki veya üç düğme ile düşmanları havada tutma yeteneği yok. Arenada başsız bir tavuk gibi zıplamak zorunda kalacaksınız, vuruşlarınızı kaçıracak ve karşı saldırılardan vurulacaksınız. Ayrıca, karakter her zaman düğme basışlarına hızlı bir şekilde yanıt vermiyor. Görünüşe göre, geliştiriciler dövüşleri ölçülü ve ağır yapmak istemişler, her vuruşun etkili hissettirdiği bir şekilde. Gerçek şu ki, herkes ana karakterden daha hızlı hareket ediyor. Bu arada, dövüşlerde ilk vuruşta ölmezsiniz, bu yüzden içten bir "teşekkür ederim" demek istiyorum. Tek bir vuruşta yeniden başlama mekanizması, neyse ki sadece kovalamacalar için geçerli; ancak bazen birkaç dövüşü ardı ardına tetikleyerek hayatınızı zorlaştırmaya çalışıyorlar ki, bunu nazikçe ifade etmek gerekirse, sinir bozucu hale geliyor.

Ama görsel tarzı övmek istiyorum. Piksel sanatı maliyetleri düşürmeye yardımcı oluyor, ama yine de geliştiriciler birçok detay ve nesne eklemek için çaba sarf etmişler. Monoton tüneller teller, çevresel unsurlar ve borularla dolu. Renkli İstasyon, atıkların karmaşık günlük gerçekliğini sergiliyor. Her yerde grafitiler, yazılar ve isteğe bağlı ama hoş dokunuşlar var. Tekrar etmek gerekirse, göz nadiren özellikle akılda kalıcı bir şeye takılıyor ama görseller zengin—bunu inkar edemeyiz.

Kamera da statik değil. Çok sık, açıların etkisini artırmak için özel olarak seçildiği görülüyor, bu da aksiyona sinematik bir kalite katıyor. Görüntü yönetmeninin her sahnede çalıştığı ve mümkün olan her yerde ilginç görsel çözümler bulmaya çalıştığı açık.

Ancak, piksel sanatı tarzında, karakterlerin görünüşlerini kavramak çok zor. Örneğin, ana karakter bir pelerin giyiyor ve uzun saçları at kuyruğu şeklinde bağlanmış, ama başka bir özelliği yok. Warren’ın bedeninde yaşamak zorunda olduğu şeyler etkileyici, ama oyuncunun bir laboratuvarın içinde hayatını geçiren bir bilim insanının böyle şeyler yapabileceği konusunda bir hissi yok. Ana karakter genç mi yoksa yaşlı mı? Mücadele ediyor mu yoksa etmiyor mu? Tüm bu sorular ve görsel ipuçları, oyuncunun karakterle daha iyi bağ kurmasına yardımcı olurdu.

Diğer NPC'lerde de durum benzer. Tüm "Atık"ların eksik vücut parçaları olması gerekiyor ve İstasyonlarının oldukça korkutucu bir yer olması bekleniyor, ama görünüşünden bu hissi almak pek mümkün değil. Kadın karakterlerden biri hiç larenks yok, bu yüzden konuşmak onun için zor. Ama eğer kendisi bunu belirtmezse, o detayı anlamak imkansız. Bazıları benim sözlerimi detaycı bulabilir, ama şahsen, tüm bu görsel unsurların eksik olduğunu hissettim. Onlarsız, yerel siberpunk kendi kimliğinden yoksun gibi hissediliyor—şüphesiz sahip olduğu bir kimlik, ama bunu tam olarak ifade edemiyor.

Müzik de bir tartışma noktasıydı. Birçok ortam parçası hoş, ancak hikaye ilerledikçe, arka planda çalınamayacak ek şarkılar (bu arada, iyi olanlar) var. Diğer bir deyişle, yeni parçayı takdir etmek için üç dakika boyunca hareketsiz durmaya ve oyunun akıllı telefon versiyonuna bakmaya zorlanıyorsunuz. Her oyuncu bununla başa çıkmaya istekli olmayacak.

Bu incelemede tek yaptığımın oyunu eleştirmek olduğunu düşünebilirsiniz, ama durum aslında öyle değil. Replaced kendi cazibesine sahip, ancak beklentilerinizi düşürmeniz gerekiyor—karşılanmayacaklar. İlk deneme ve bir çıkış projesi olarak, bu yeni sürüm övgünün ötesinde, ama tanınmış bir başyapıt olmaktan uzak. Tekrar eden oyun yapısı, genel olarak uzayan bir tempo ve bazen karakterlerin neye benzediğini anlamayı imkansız hale getiren piksel sanatı, uzak yeniden doğuş noktaları gibi pek de ideal olmayan tasarım seçimleriyle birlikte—hepsi göz ardı edilemeyecek kadar önemli. Tavsiye edebilirim, ama yalnızca büyük bir indirimle veya Game Pass aracılığıyla. Hikayenin söylemek istediği her şeyi söylemesi için sekiz saat yeterli. Bu formatı beğeniyorsanız, birkaç akşam boyunca keyif alabileceğiniz en iyi kısa oyunların seçkisine göz atın.