Hokum (2026) İncelemesi

YORGUN OM BAUMAN YORGUN OM BAUMAN Aynı zamanda, mistik iplik psikolojik bir keşif. Protagonistin adı—Ohm—yönetmenin geçmişine doğrudan bir atıfta bulunuyor, çünkü bir zamanlar elektrikçi olarak çalışmış. Bilindiği gibi, bir ohm elektrik direnci birimidir. Ve Baumann, hayatının tamamını dünyaya, insanlara ve çocukken annesini kazara vurduğu için hissettiği suçluluğa karşı direnerek geçirdi. O anda, Jack the Donkey'nin yaşam boyutunda bir kuklasının yer aldığı bir gösteri televizyonda yayınlanıyordu ve şimdi bu eşek, kişisel şizofrenisinin bir görselleştirmesi olarak onu rahatsız ediyor.

Hikaye, Adam Scott tarafından canlandırılan, ağır içki içen bir Amerikalı yazar olan Ome Baumann etrafında dönüyor. Ailesinin küllerini saçmak için yarı terkedilmiş Bilberry Woods Oteli'ne, uzak bir İrlanda köyüne geliyor. Bu resmi hikaye. Gerçekte, adam tamamen depresyonla boğulmuş durumda ve hayatına son vermek için daha rahat bir yer arıyor. Ve burada, McCarthy harika bir hamle yapıyor: Scott'ı Severance'ın steril dünyasından çıkarıyor ve onu çürümüş İrlanda gotiğine atıyor. McCarthy, Scott'ı bireyselliği ortadan kaldıran bir şirketin dünyasından çıkardı—ve bu, belki de bir aktör için, «Severance» ikinci sezonunun lansmanından beri en iyi bağlam değişikliği.

Baş karakter sizi kazanmak için bile çaba göstermiyor. Om Bauman, şişesini asla bırakmayan ve personeli açıkça alay eden, kibirli, tamamen kapalı bir snob. YORGUN OM BAUMAN YORGUN OM BAUMAN Aynı zamanda, mistik iplik psikolojik bir keşif. Protagonistin adı—Ohm—yönetmenin geçmişine doğrudan bir referans, çünkü bir zamanlar elektrikçi olarak çalıştı. Bilindiği gibi, bir ohm elektrik direnci birimidir. Ve Baumann, tüm hayatını dünyaya, insanlara ve çocukken annesini kazara vurduğu için kendi suçluluğuna karşı direnerek geçirdi. O anda, Jack the Donkey'nin hayat boyu kuklasının yer aldığı bir gösteri televizyonda yayınlanıyordu ve şimdi bu eşek, kişisel şizofrenisinin bir görselleştirmesi olarak onu rahatsız ediyor.Yönetmen kendisi bir röportajda bunun saf bir deney olduğunu kabul etti: izleyicinin hoşlanmadığı bir karakteri tasvir etmede ne kadar ileri gidebileceğini görmek. Deney mükemmel bir şekilde çalıştı. Bu adamdan nefret ediyorsunuz, ama yine de cehenneme doğru yavaşça inişini izlemeye devam ediyorsunuz.

Otel kendisi olayların tam anlamıyla bir katılımcısı haline geliyor. Steril setler yok—çekimler gerçek bir eski evde yapıldı, çünkü sıradan oteller McCarthy'ye göre çok parlak ve geniş görünüyordu. Çökmüş duvarlar ve karanlık, bunaltıcı koridorlar, tuzak beklentisiyle köşeleri sürekli taramanıza neden oluyor, oysa gizli balayı süiti yerel cadının en büyük sırrını güvenle saklıyor. Tüm bunlar harika bir ses tasarımıyla tamamlanıyor. Benzer bir teknik—gerilim yaratmak için alan ve sesi kullanmak—son zamanlarda Egger tarafından denendi, ancak karışık sonuçlarla. Daha fazla bilgi için, Nosferatu Film hakkındaki incelememizi okumanızı öneririz—1922'den gelen kötü adam, ama şimdi bir bıyığı var. Film, monoton, düşük frekanslı hum ve dokusal hışırtı sesleriyle gerçekten cildinize işliyor, neredeyse fiziksel bir kapalı alan hissi yaratıyor.

Bazı zayıf noktalar da vardı. Zaman zaman, McCarthy karanlıkla o kadar oynuyor ki, korku bir göz testi haline geliyor. Ekrandaki silüetleri ayırt etmeye çalıştığınız o anlarda, atmosfer tamamen hayal kırıklığına dönüşüyor. Tempo da dengesiz: anlatım ortada belirgin bir şekilde düşüyor ve koridorlarda meditasyon yaparak geçirilen on dakika, herhangi bir kayıp olmadan kolayca kesilebilirdi. Neredeyse hiç jump scare yoktu, bu da korku meraklıları için bir artı, ama bazı izleyiciler bunu takdir etmeyebilir.

Ama en büyük sorular pazarlamacılar için: fragmanlar, ana canavara işaret eden bir tavşan maskesi takan ürkütücü bir adamı yoğun bir şekilde tanıttı. YORGUN OM BAUMAN YORGUN OM BAUMAN Aynı zamanda, mistik iplik bir psikolojik keşif. Protagonistin adı - Ohm - yönetmenin geçmişine doğrudan bir atıftır, çünkü bir zamanlar elektrikçi olarak çalışmıştır. Bilindiği gibi, bir ohm elektrik direnci birimidir. Ve Baumann, tüm hayatını dünyaya, insanlara ve çocukken annesini kazara vurduğu için duyduğu kendi suçluluğuna karşı direnerek geçirmiştir. O anda, televizyonda Jack the Donkey'in hayat boyu kuklasının yer aldığı bir gösteri vardı ve şimdi bu eşek, kişisel şizofrenisinin bir görselleştirmesi olarak onu rahatsız ediyor. Gerçekte, bu sadece beklentileri alt üst etmek için birkaç saniyelik ekran süresi için ucuz bir numaradır. Yine de, pazarlama yoluyla beklentileri alt üst etmek son zamanlarda türün bir geleneği haline gelmiştir. Lee Cronin'in The Mummy İncelemesi. Bu, bunun en son onaylanmasıdır.

Gerçek kâbus, Baumann'ın ona en azından bir parça sıcaklık gösteren tek kişi olan otel çalışanı Fiona'nın kayboluşunu araştırmaya çalıştığında başlar. Arayışı onu kilitli bir balayı süitine götürür ve burada McCarthy türü tersine çevirir. Dışarıdan mistik görünen çatışmanın arkasında çok daha korkutucu bir insan zalimliği yatmaktadır.

Hokum'daki en büyük sürpriz, ana canavarın elbette bir cadı olmamasıdır. Burada, gerçek, sıradan insan kötülüğü hayaletlerden çok daha güçlü bir etki yaratmaktadır.

Aynı zamanda, mistik iplik bir psikolojik keşif. Protagonistin adı - Ohm - yönetmenin geçmişine doğrudan bir atıftır, çünkü bir zamanlar elektrikçi olarak çalışmıştır. Bilindiği gibi, bir ohm elektrik direnci birimidir. Ve Baumann, tüm hayatını dünyaya, insanlara ve çocukken annesini kazara vurduğu için duyduğu kendi suçluluğuna karşı direnerek geçirmiştir. O anda, televizyonda Jack the Donkey'in hayat boyu kuklasının yer aldığı bir gösteri vardı ve şimdi bu eşek, kişisel şizofrenisinin bir görselleştirmesi olarak onu rahatsız ediyor. Eğer dikkatlice bakarsanız, Jack, Bauman'ın gözlüklerinin lenslerinde bile yansımıyor; orada sadece beyaz gürültü var.

Bodrumdaki son sahne kendisi bir ziyafettir. Cadının zincirleri onu tuzağa düşürür (detayları bozmamak için söylemeyeceğiz), ancak ölümün eşiğinde, hayaletle yüzleşir. Başlangıçta, sonun karamsar olması planlanmıştı, ancak yönetmen bunu yeniden yazdı ve kahramana bir katarsis şansı verdi. Ve bu, Om'un kendisinin yazdığı kitabın meta-plotu ile yankılanmaktadır: YORGUN OM BAUMAN YORGUN OM BAUMAN Aynı zamanda, mistik iplik bir psikolojik keşif. Protagonistin adı—Ohm—yönetmenin geçmişine doğrudan bir referanstır, çünkü bir zamanlar elektrikçi olarak çalışmıştır. Bilindiği gibi, bir ohm elektriksel direnç birimidir. Ve Baumann, tüm hayatını dünyaya, insanlara ve çocukken annesini kazara vurduğu için hissettiği suçluluğa karşı direnerek geçirmiştir. O anda, Jack the Donkey'nin hayat boyu bir kuklasının TV'de olduğu bir gösteri vardı ve şimdi bu eşek, kişisel şizofrenisinin bir görselleştirmesi olarak onu rahatsız ediyor.Bir fetihçi ve haritayı içeren şişeyi kırmayı başaramayan bir çocuk hakkında bir hikaye. Fetihçi (yetişkin Om) nihayetinde çocuk (içsel çocuğu) için kendini feda etmeye istekli, ancak çocuk şişeyi, alkolizm ve suçluluğun bir sembolü olan şişeyi atıyor. Om, zar zor hayatta kalarak, hastanede kendisine sunulan şişeyi reddettiğinde ve alçakgönüllü işçi Elby'nin el yazmasını okumayı kabul ettiğinde, kendi bencilliğinin zincirlerini kıran bir adam görüyorsunuz. Bu anda, cimri adamın gözünden bir yaş geliyor.

Elbette, film bittiğinde mantıkla ilgili bazı sorular var. Protagonist neden açıkça uyarıldığı halde (senaryoya göre uyarılmıştır) bodrum katına girdi? Ve en önemlisi, cadı belirli koşullar altında neden karakterlerden birini sürükleyip diğerini yalnız bıraktı?

Sonuç olarak, hala izlemeye değer sağlam bir filmimiz var. Hokum, McCarthy'nin karmaşık, derin sinemaya doğru kendine güvenli bir adımıdır. Eğer sizi jeneriklerin ardından birçok soru bırakan ve alt metni kazmaya zorlayan korku filmlerini takdir ediyorsanız, bu filmi kaçırmamalısınız. Ve unutmayın: eski bir otele giderken, yanınızda her zaman bir parça tebeşir bulundurun—cadılarla savaşmanız gerekirse. Eğer bu tür filmleri izledikten sonra izlemeyi durduramazsanız, seçimimizi faydalı bulacaksınız 120 Son Yılların En İyi Filmi: Nihai Sıralı Liste — akşamı tamamlamak için yapılacak bir şey kesinlikle vardır.