Azat Muzafarov

Oyunların bir gerilimi sıradan bir yan iş olarak giydirmesiyle ilgili hoş bir rahatsızlık hissi var. Muhtemelen daha önce bu özel türde bir heyecan hissettiniz — formları doldururken veya fişleri kontrol ederken, aniden içine bakmamanız gereken bir uçurum açılıyor. En sıradan rutinlerin arkasında, ister bir sınır geçişinde pasaport kontrolü yapmak, ister uzay çöplerini ayıklamak olsun, ortaya çıkmayı bekleyen bir dizi etik ikilem, kişisel dramalar ve komplo teorileri gizleniyor olabilir. Ve In Trusted Hands — kırık akıllı telefonları onarmaya yönelik bir simülatör — tam olarak bu tür bir alana adım atmaya çalışıyor, elinde bir lehimleme demiri ve müşterilerinizin özel mesajlarının bir veritabanıyla.

Oyun, Assassin's Creed'in yaratıcılarından biri olan Patrice Désilets tarafından yapılıyor. Ubisoft'tan ayrıldıktan sonra, projeye THQ Montreal'de çalışmaya başladı. THQ daha sonra iflas etti ve Ubisoft, stüdyoyu ve oyunun haklarını satın aldı. Ardından, 2016'da 1666: Amsterdam'ın hakları geliştiriciye geri döndüğünde, Désilets ile yayıncı arasında projenin kontrolü üzerine yıllarca süren bir anlaşmazlık yaşandı. Bu arka hikaye bile zaten iyi bir tanıtım. Eğer biri bir oyun için bu kadar uzun süre savaştıysa, kesinlikle bizi gerçekten özel bir şey bekliyordur?

Crazy Taxi her zaman arcade'ler için nadir bir özgürlük hissine sahipti. Serinin ilk oyunu 1999'da çıktı ve hemen basit bir fantezi sundu: bir yolcu al, gaza bas ve trafik kurallarının sana uygulanmadığı gibi şehri yar. Serinin tüm cazibesi buydu — gerçekçilik değil, hız, kaos ve her an felaketle sonuçlanabilecek bir yolculuğun heyecanı.

Kapının önünde duruyorsun, tahtaları bir demir çubukla açmaya çalışıyorsun. Bir mini oyun başlıyor: doğru anda boşluk tuşuna basman gerekiyor. Bu satırların yazarı olarak, çok hızlı bastım ve demir çubuk yere düşerek gürültü yaptı. Gürültü ev sahibinin dikkatini çekti — o da aceleyle merdivenlerden aşağı iniyor.

Yeni bir Steven Spielberg filmi hakkında uzaylılar ile ilgili özel bir şey bekliyorsunuz. Bunun yerine, elit, ağır silahlı bir hükümet saldırı ekibinin nazikçe Eve Hewson için kenara çekildiğini izliyorsunuz. O, gizemli bir uzaylı nesneyi Emily Blunt'a götürüyor ki böylece gücü açıp büyük sırrı canlı yayına geçirebilsin, o sırada ajanlar sadece onun geçişini izliyor. Hiç kimse kollarını bükmeye çalışmıyor. Hiç kimse uyarı ateşi açmıyor. Colin Firth tarafından canlandırılan paralı asker lideri sadece derin bir nefes alıyor, ellerini havaya kaldırıyor ve itaatkâr bir şekilde ekibini gün batımına doğru yürütüyor. Disclosure Day (2026) her seviyede bu tür geçilemez aptallıkla dolu. Tüm güçlü gölge hükümetinin bir uydu ağı var, ama sıradan bir araba süren bir kaçakla bağlantısını kaybediyor. Daha yüksek bir zeka kendini bir hayvan olarak gizliyor ve on yaşındaki bir kız çocuğunun yatak odasına sürünüyor. Ve aksiyon sahneleri, beceriksiz CGI ve tembel bir senaryo yüzünden basitçe işe yaramıyor. Peki, ustalıkla yönetmenlik yapan kişinin yeni filminde iyi bir şey var mı? Hadi bakalım.

LEGO Batman: Karanlık Şövalye'nin Mirası'na başladığımda, kendimi sıradan bir tuğla partisine hazırlamıştım; zorunlu şakalar ve tanıdık kötü adamlarla dolu. Bu sadece oyunun ilk dakikalarından itibaren bu kalıbı tamamen kırmasıyla birlikte sürprizi daha da büyük hale getirdi. Evet, oyun bazı yerlerde yavaşlıyor, ama geliştiricilerin evrenin mitolojisine olan tutkulu dikkati, çoğu kusuruna gözlerinizi kapatmanızı sağlıyor.

Yerden kocaman bir Japon kapısını alıyorsunuz. Okçuların oklarından onunla korunuyorsunuz. İleri doğru yürüyorsunuz. Sonra da bu tahtayı düşmanlarınızın suratına geçiriyorsunuz. Onimusha: Way of the Sword demosu çok kısa sürüyor — jenerik akar akmaz bu satırların yazarı olarak gidip oyunu ön sipariş verdim. Capcom bu yıl endüstriyel bir tempoyla hit oyunlar çıkarıyor: Pragmata, Resident Evil Requiem, Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection. Yeni Onimusha da hepsinin yanında kendine sağlam bir yer buluyor.

2026 Yaz Oyun Festivali'nde, Paramount Oyun Stüdyosu, aynı adı taşıyan çizgi roman serisine dayanan büyük bütçeli aksiyon oyunu Teenage Mutant Ninja Turtles: The Last Ronin'i resmi olarak duyurdu. Projenin geliştirilmesi, Bayonetta serisi ile tanınan Japon stüdyosu PlatinumGames'e emanet edildi.

YORGUN OM BAUMAN YORGUN OM BAUMAN Aynı zamanda, mistik iplik psikolojik bir keşif. Protagonistin adı—Ohm—yönetmenin geçmişine doğrudan bir atıfta bulunuyor, çünkü bir zamanlar elektrikçi olarak çalışmış. Bilindiği gibi, bir ohm elektrik direnci birimidir. Ve Baumann, hayatının tamamını dünyaya, insanlara ve çocukken annesini kazara vurduğu için hissettiği suçluluğa karşı direnerek geçirdi. O anda, Jack the Donkey'nin yaşam boyutunda bir kuklasının yer aldığı bir gösteri televizyonda yayınlanıyordu ve şimdi bu eşek, kişisel şizofrenisinin bir görselleştirmesi olarak onu rahatsız ediyor.

Oturun ve rahatlayın, çünkü bugün gerçekten tuhaf bir şeye daha yakından bakıyoruz. Hepimiz bir noktada "taş-kağıt-makas" oynadık, kimin son dilim pizzayı alacağını veya arabada ön koltuğu kapacağını belirlemek için. Ancak Handmancers'taki geliştiriciler bunu bir adım öteye taşıyarak bu çocukluk oyununu tam teşekküllü bir kart RPG'sine dönüştürdüler ve bu oyun yakın zamanda erken erişime açıldı. Eğer parmaklarınıza tekrar kılıçlar ve sihirden daha fazla güvenmeye başlamak için bir neden arıyorsanız, o zaman bu inceleme sizin için.

10 saat boyunca Throne and Liberty oynadıktan sonra, bu parçanın yazarı olarak, bunun savaşları veya hikayesi için ilginç olmayan, daha çok ölçeği, görselleri ve dünyanın karmaşık tasarımı için ilginç bir MMO olduğunu fark ettim. Oyun sizi başlangıç koridorlarından çıkardığı anda, manzaraları, mekanlarının dikliği, geniş alanları ve gerçekten devasa bir çevrimiçi dünyada olduğunuzu hissettiren atmosferi ile sizi büyülemeye başlıyor—sadece görevlerle bir araya getirilmiş arenalar topluluğu değil. İlk birkaç saat boyunca, olay örgüsü dünyayı tanıtan bir rehber görevi görüyor, karakterlere önem vermenizi sağlayan bir hikaye değil.
[gamecard=45903]

Bazı oyunlar zarif bir şekilde ölür, geride sadece sıcak anılar bırakır. Point Blank bunlardan biri değil. 2008 yılında Zepetto tarafından piyasaya sürülen bu Koreli nişancı oyunu, bugün hala aktif. Artık gelişmiyor ve uzun zamandır modern nişancı oyunlarıyla ciddi bir rekabet içinde değil, ama yine de ayakta kalmayı başarıyor. Mart 2026'da oyun, topluluğun en aktif katılımını teşvik etmek için tasarlanmış etkinlikler ve kutularla dolu bir maratonla 18. yıl dönümünü kutladı. Geliştiriciler, projenin hala önünde birçok yıl olduğunu sinyal veriyor gibi görünüyor. Gerçekten de bu ne kadar doğru, daha yakından bakalım.