Taht ve Özgürlük Önizlemesi

10 saat boyunca Throne and Liberty oynadıktan sonra, bu parçanın yazarı olarak, bunun savaşları veya hikayesi için ilginç olmayan, daha çok ölçeği, görselleri ve dünyanın karmaşık tasarımı için ilginç bir MMO olduğunu fark ettim. Oyun sizi başlangıç koridorlarından çıkardığı anda, manzaraları, mekanlarının dikliği, geniş alanları ve gerçekten devasa bir çevrimiçi dünyada olduğunuzu hissettiren atmosferi ile sizi büyülemeye başlıyor—sadece görevlerle bir araya getirilmiş arenalar topluluğu değil. İlk birkaç saat boyunca, olay örgüsü dünyayı tanıtan bir rehber görevi görüyor, karakterlere önem vermenizi sağlayan bir hikaye değil.

Oyunun başından itibaren, ana hikaye boyunca sizi oldukça sıkı bir şekilde yönlendirirken, yan görevler ve aktiviteler de ekleyerek, sadece ana görevi aceleyle geçmenizi değil, haritayı, ilgi noktalarını ve yerel aktiviteleri yavaş yavaş tanımanızı sağlıyor. Yapı açısından, tipik bir Kore MMO'su: birisiyle konuş, bir sürü canavarı öldür, devam et, rotanın bir sonraki bölümünü temizle, tekrar savaş, ardından açık dünya sistemlerinin üzerine yeni bir dizi sistem ekle. Eğer genel olarak benzer ücretsiz projelere ilginiz varsa, 2026'nın en iyi ücretsiz PC oyunlarına göz atmanızı öneririm.

Başka bir deyişle, ilk 10 saatte oyun size esasen üç şey öğretiyor: dünyada nasıl gezinileceği, yapınızı nasıl oluşturacağınız ve size gelen sistemlerin sayısında kaybolmamayı nasıl başaracağınız.

Başlangıçta, savaş bana karışık duygular bıraktı: başlangıçta, biraz hantal ve yavaş hissettiriyor ve neden buna girmeye değer olduğunu hemen netleştirmiyor. Ama ilerledikçe, savaş sisteminin ana özelliği daha belirgin hale geliyor: burada, oyun tarzınız katı bir şekilde tanımlanmış bir sınıf etrafında inşa edilmemiş, aksine geçiş yapmanız gereken iki tür silah etrafında şekilleniyor.

Ayrıca, oyunun sizi parry zamanlaması aracılığıyla düşmana dikkat etmeye zorlamasını sevdim, bu yüzden erken dövüşler sadece kaçış butonuna basmakla ilgili değil. Yerel savaşların iyi bir ritmi var: düşmanlar güçlü saldırılar yapıyor, ancak bunlar yine de kolayca okunabiliyor ve oyuncunun olanlara zamanında tepki vermesi gerekiyor. İşte bu, savaşın erken saatlerde rutin hale gelmesini engelliyor, ancak düzenli kalabalıklarla, zamanla tekdüzelik baş göstermeye başlıyor.

Yukarıda belirtildiği gibi, Throne and Liberty 'de silahlar sadece animasyonlarınızı değiştirmekle kalmaz—aynı zamanda rolünüzü tanımlar ve ilerlemenizin geri kalanı bu seçimi pekiştirir. Bu yüzden başlangıçta kendinizi fazla yaymanın kötü bir fikir olduğunu çabuk anladım. Farklı seçenekler arasında zıplamayı bıraktığımda ve birine odaklandığımda, oyun çok daha iyi hale geldi: hızlandı ve yetenek döngüm uyumlu hissettirmeye başladı.

Bunun yanı sıra, tüm bunlar daha iyi çalışıyor çünkü oyun sürekli olarak sadece yetenek çubuğunuza değil, aynı zamanda düşmana da dikkat etmenizi sağlıyor. Cephanemi daha iyi anladıkça, bloklarımı zamanlamak, ağır saldırıları tahmin etmek ve genel olarak ne zaman saldırıya geçeceğimi ve ne zaman beklemenin daha iyi olduğunu hissetmek daha kolay hale geldi.

Özellikle yetenek uzmanlaşma sistemini sevdim: sadece sayıları ayarlamakla kalmaz, aynı zamanda yeteneklerin nasıl davrandığını da değiştirir. Bazı modifikasyonlar büyü atışını hızlandırırken, diğerleri nasıl kullanıldığını değiştirir ve diğerleri ise büyü atarken daha fazla hareket özgürlüğü sağlar. İlk birkaç saat içinde anladığım en önemli şey: oyun sizi hikayesiyle değil, kendi yapınızı oluşturmanın ve ayarlamanın ne kadar ilginç olduğu ile bağlı tutacak. Eğer genel olarak RPG türünü seviyorsanız, en iyi RPG'ler için ayrı bir listemiz var.

Şimdi eleştiriye gelelim. Ne yazık ki, Throne and Liberty, oyuncuları mümkün olan en kısa sürede tüm sistemleriyle bunaltmaya çalışıyor. Bir mekaniğe alışır almaz, oyun bir sonraki mekanizmayı önünüze seriyor: ekipman yükseltmeleri, yetenek geliştirmeleri, yapı özelleştirmeleri, Amitonlar (yararlı evcil hayvanlar) ve oyun oynarken unutmaya kolayca eğilimli birkaç şey daha. Bu nedenle, buradaki ilk birkaç saat, sadece dünyaya aşina olmak için değil, aynı zamanda yönünüzü bulmak ve tüm olasılıkları kavramak için de gereklidir.

En başarılı erken mekaniklerden biri dönüşüm sistemidir. Burada geleneksel binek hayvanları yoktur: karakter, koşma, kayma veya yüzme için farklı formlar alır ve hareket, ayrı bir işlev gibi değil, dünyanın kendisinin ayrılmaz bir parçası gibi hissettirilir. Pratikte, bu sorunsuz çalışır: harita sadece geniş değil, aynı zamanda çok katmanlıdır—oyun sürekli olarak yükseklik, kenarlar ve uçuş formlarını kullanmanızı teşvik eder. Mekanik devrim niteliğinde görünmese de, bunun olmaması durumunda dünyayı keşfetmek çok daha sıkıcı olurdu. Bu arada, keşif vurgusu ile benzer projelerin bir listesini derledik en iyi açık dünya oyunları.

İlk bakışta, Amitonlar sadece dekoratif arkadaşlar gibi görünse de, kısa süre içinde ilerlemeye entegre oldukları ve hatta seferler aracılığıyla kaynak toplayabildikleri anlaşılmaktadır.

Açılış görevlerinin sizi oyuna aşık etmesi pek olası değil. Çoğunlukla, standart olan her şey: bir düşmanı öldür, biriyle konuş, bir kontrol noktasına koş, yerel bir hedefi tamamla, bölgenin bir sonraki kısmına geç—hikaye, savaş ve keşif arasında bir köprü işlevi görüyor. Ancak dünya, müzik, efsane bölümleri ve genel olarak cilalı sunum sayesinde, oyun deneyimi o kadar monoton hissettirmiyor. Ayrıca, oyun sürekli olarak küçük yan görevler, ek görevler ve aktiviteler sunuyor, bu nedenle dünyadaki yolculuğunuz asla tamamen boş hissettirmiyor. İlk başta, Throne and Liberty, seviye atlama, tarım yapma ve sistemleri yavaş yavaş ustalaşma için güzel bir şekilde tasarlanmış bir koridor. Eğer düşük donanım için daha dostane bir şey arıyorsanız, PC ve dizüstü bilgisayarlardaki en iyi RPG'lere göz atın.

Hikaye benimle pek örtüşmedi. Bazı makul fikirleri var ve ana karakteri sadece sessiz bir gözlemci olmaktan çıkarma çabası var—onu tam anlamıyla bir karakter haline getirme çabası—ama hikaye genellikle aceleye gelmiş gibi hissediliyor ve olaylar arasında atlıyor. Bu nedenle, karakterlerden çok dünyaya daha fazla bağlandım.

Erken erişim paketleri şu anda satışta (burada “başlangıç paketleri” olarak adlandırılıyor). En ucuzu, “Keşifci,” 9 dolara satılıyor. Bu fiyata, bir hafta boyunca premium statü (“Solizium'un Bereketi”), 5 savaş geçiş seviyesi ve birkaç arkadaşınızı oyun davet etme imkanı alıyorsunuz. Oradan, fiyat artıyor: “Patron” 25 dolara, "Fetihçi" neredeyse 50 dolara ve nihayet, 100 dolara mal olan en üst düzey "Egemen" paketi. Bu miktar için, bir dağ dolusu kozmetik (silah kaplamaları, morf evcil hayvanlar), neredeyse iki ay boyunca premium statü ve lonca adınızı kilitleme imkanı alacaksınız.

Açık Beta çok yakında, 19 Mayıs 2026'da başlayacak. En önemli şey, bunun ardından bir sıfırlama olmayacak. Eğer ön sipariş paketlerinden herhangi birini satın aldıysanız, 12-18 Mayıs tarihleri arasında oyuna erken erişim alacaksınız: henüz oynayamayacaksınız, ama editörde bir karakter oluşturup havalı bir takma ad alabileceksiniz.

İlk 10 saat boyunca, Throne and Liberty dünyasıyla etkileyici bir deneyim sunuyor, silahlara dayalı sınıfsız yapısıyla büyülüyor, iyi tasarlanmış bir karşı hamle mekaniği tanıtıyor ve dönüşümler aracılığıyla tatmin edici bir hareket hissi sağlıyor; ancak, tekrarlayan savaşlar, aşırı sistem yüklemesi ve oldukça utilitarist bir görev yapısı gibi sorunlar yaşıyor.

İlk birkaç saat, sizi hemen hikaye ile yakalamaya çalışmıyor. Amaçları, oyuncuyu yavaş yavaş savaş sistemi, seviye atlama ve sosyal mekaniklerle tanıştırmak. Oyun her zaman bunu sorunsuz bir şekilde başaramıyor, ancak büyük patronlara ve zindanlara yaklaştıkça, her şeyin ne hakkında olduğu netleşiyor.