Metal Gear Solid: Master Collection Vol. 2 İncelemesi — PS3 Klasikleri Nihayet Herkesin Erişimine Açık

Metal Gear hayranlarının kutlayacak çok şeyi var. Artık ikonik Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots oynamak için eski bir PS3 aramanıza veya emülatör ayarlarıyla uğraşmanıza gerek yok. Şimdi oyun herkesin erişimine açık ve oldukça iyi bir durumda — bu, Master Collection Vol. 1’in zorlu lansmanından sonra Konami'den beklediğimizden daha fazlası. Bu incelemede Hideo Kojima'nın klasiklerine geri dönüyoruz, bu oyunlar şimdiye kadar teknik zorluklar olmadan tekrar oynanamazdı. Guns of the Patriots ve Peace Walker ’ın ne kadar iyi yaşlandığını ve modern platformlarda nasıl performans gösterdiğini öğrenme zamanı.

Konami bizi sürekli şaşırtıyor. Kısa bir süre önce, tamamlanmamış The Phantom Pain, korkunç Silent Hill HD Collection, berbat Metal Gear Survive ve diğer birçok yanlış adım nedeniyle şirketi eleştirmek moda olmuştu. Ama sonra, ikinci oyunun sağlam bir yeniden yapımı ve birkaç decent yan oyunu ile güçlü bir Silent Hill geri dönüşü geldi, Metal Gear Solid Delta: Snake Eater’ın değerli bir yeniden yapımı ve şimdi Hideo Kojima'nın tüm klasiklerini modern platformlar için bir araya getiren bir koleksiyon. Elbette, Vol. 1 lansmanda iyi bir durumda değildi, ama yamalar çoğu sorunu çözdü. Ve en şaşırtıcı olanı, Konami'nin o ilk cildin hatalarından gerçekten ders almış gibi görünmesi — Metal Gear Solid: Master Collection Vol. 2 neredeyse kusursuz bir durumda piyasaya sürüldü. En azından, bu sefer "yalın bir emülatörde koşma" hissi yok.

İlk olarak Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots'ı PS3'te oynamıştım. O zamanlar, Sony'nin konsolundan son damlasını sıkıştırarak teknolojik bir harika gibi gelmişti. Şaşırtıcı görseller, toplamda gerçek oyun süresinden daha uzun süren muhteşem ara sahneler, dördüncü duvarı kıran akıllıca anlar ve elbette neredeyse her yedinci nesil oyunda görünen o imza kahverengi filtre. Oyunu parça parça incelemenin pek bir anlamı yok — bu yıllardan sonra, özellikle daha sonraki Phantom Pain veya Snake Eater remake'ine kıyasla, artık o kadar keskin oynamıyor. Yine de, özellikle önceki bölümlerin hikayesini takip ettiyseniz, oynamaya kesinlikle değer.

Daha önemli olan, Guns of the Patriots'ın modern donanımda nasıl performans gösterdiğidir. Ve burada, bahsettiğim gibi, Konami etkileyici bir şey başarmış. Bir yandan, bu oyunun tamamen klasik bir versiyonu — yüksek çözünürlüklü dokular yok, geliştirilmiş aydınlatma yok, hatta o kahverengi renk filtresinin azaltılmış bir versiyonu bile yok. Diğer yandan, burada Kojima'nın aynı ikonik dördüncü girişi var, hiçbir şey kesilmemiş, ara sahneler hala atlanamaz, kontroller hala biraz sert — ama şimdi keskin bir arayüz, yüksek kare hızı ve hızlı yükleme süreleri ile eşleştirilmiş.

Ve işte en şaşırtıcı kısım: bu yıllardan sonra, Metal Gear Solid 4 hala gerçekten iyi görünüyor. Konami o zamanlar sektördeki en iyi sanatçılardan bazılarını istihdam etti, bu yüzden klasik oyunlarının çoğu bugün bile görsel olarak iyi duruyor. Karakter yüzlerini ve Silent Hill 3 içindeki animasyonları alın — hala çoğu modern üretimden daha iyi görünüyorlar ve bu, 2003 yılında çıkan bir oyun. Patriots'ın Silahları portu için, geliştiriciler kesitlerdeki aşırı bulanıklığı kaldırdı ve çözünürlüğü artırdı, bu da 2008'den kalma bir oyuna baktığınız hissini vermiyor. Eğer dokuları da iyileştirip genel kalitelerini artırmış olsalardı, bu neredeyse yenilmez olurdu.

Metal Gear Solid 4'ü yeniden oynamak alışmak gerektirdi — kesitlerden daha fazla görüntüye sahip bir oyun oynamanın nasıl bir şey olduğunu unutmuşum. Dahası, dördüncü oyuna atlamadan önce, önceki tüm bölümleri oynamış olmanız ya da en azından bir hikaye özetine göz atmış olmanız gerekiyor, özellikle de eğer Kojima'nın işine aşırı düşkün biri değilseniz ve sadece yüzeysel bir aşinalığınız varsa. Ve her kesiti tam olarak izlemeye hazır olun — belirtildiği gibi, geçemezsiniz. Bazıları o kadar uzun sürüyor ki, bir oyun oynamak yerine bir TV dizisi izliyormuşsunuz gibi hissetmeye başlıyorsunuz.

Orijinal kontrol şeması oldukça garipti, ancak remaster, modern oyun kumandaları için güzel bir şekilde uyarlıyor. Daha iyi kontroller ve performans ile Metal Gear Solid 4, oyun tasarımı açısından gerçekten açılıyor. Oyuncunun kendi yaklaşımını geliştirdiği gizlilik senaryoları ve mini kumanda alanları hala etkileyici bir şekilde yaratıcı. Özellikle daha yüksek zorluk seviyelerinde parlıyorlar — işte burada kamuflaj sistemi, taktikler ve ekipman kombinasyonları, Kojima'nın bunlara yerleştirdiği derinliği nihayet ortaya çıkarıyor. Boss savaşları da sahnelemesi ve özgünlüğü ile hala etkileyici! Yani, eğer Patriots'ın Silahları'nı hiç oynamadıysanız ve yaşlanmadığından endişeleniyorsanız, içiniz rahat olsun: eski köpek hala savaşacak çok şeyi var.

Şu ana kadar özetlemek gerekirse: Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots, yedinci nesil konsol jenerasyonunun en iyi oyunlarından birinin kaliteli bir portudur ve tüm bu yıllardan sonra hem görsel olarak hem de oyun deneyimi açısından hala güçlü bir şekilde durmaktadır. Elbette, sadece düz bir port almak hoş olurdu. Yükseltilmiş dokular ve kesitleri atlama butonu gibi modern kolaylıklarla birlikte doğru bir remaster, bu yeniden yayınlamayı daha da iyi hale getirebilirdi.

Metal Gear Solid: Peace Walker, Master Collection Vol. 2 setindeki ikinci büyük oyundur. 2010 yılında PSP'de piyasaya sürüldü ve Guns of the Patriots'ın aksine, daha önce HD Collection parçası olarak PS3 ve Xbox 360 için yeniden yayınlandı. Başlangıçta tam teşekküllü beşinci ana giriş olarak tasarlandı, ancak geliştirme sürecinin ortasında ekip, bunu Snake Eater ve Portable Ops için bir devam oyunu yapmaya karar verdi. Gerçek bir numaralı giriş, görünüşe göre, küçük ve o zamanlar oldukça zayıf olan bir taşınabilir cihaza sığdırmak için çok fazlaydı.

Peace Walker'ı yakından incelerken, bunun bir PSP oyunu olduğunu unutmamak önemlidir; bu, birçok unsurunun konsolun özellikleri ve sınırlamaları etrafında inşa edildiği anlamına gelir. Örneğin, tüm ana kesitler tam olarak yönetilen sahneler yerine animasyonlu çizgi roman panelleri olarak sunulmaktadır — ve bu, Kojima ve ekibinin köşeleri kesmeye karar verdiği için değil, tüm hikayeyi küçük bir UMD diske sığdırmak zorunda oldukları için yapılmıştır ve hala oyunun varlıkları için yer bırakmak zorundaydılar.

Orijinaldeki animasyonlu kesitler, alan tasarrufu sağlamak için kullanılan yoğun sıkıştırma nedeniyle düşük kalitedeydi. Konami'nin hayranlar için orijinal kaynak materyali bulup bu sahneleri uygun kalitede yayınlayacağını umuyorduk, ancak elde ettiğimiz sonuçlara bakılırsa, geliştiricilerin arşiv dosyaları arasında kazı yapmaktansa tüm sanatı AI ölçeklendirmeden geçirmeyi daha kolay bulduğu anlaşılıyor. Bununla birlikte, nihai sonuç aslında pek de kötü görünmüyor. Bazı yerlerde sinir ağının bir etkisi olduğu belli, ama çok yakından bakmıyorsanız veya kusurları kasıtlı olarak aramıyorsanız, gayet iyi görünüyor.

Peace Walker'ın oyun mekanikleri, serinin geri kalanına kıyasla oldukça farklı. Buradaki görevler kısa, hızlı taşınabilir oyun seansları için tasarlanmış. Dikkatlice yerleştirilmiş düşmanlarla büyük açık alanlar yerine, belirgin hedefler ve bunları tamamlamak için hızlı yollarla kompakt yerler alıyorsunuz.

Bununla birlikte, Peace Walker kısa ve önemsiz bir oyun olmaktan çok uzak. Tam tersine — aslında, Guns of the Patriots'tan daha fazla zaman harcadım, çünkü tam sayılı bir girişte olduğu kadar çok oyun sistemi barındırıyor. Gerçek sonu açmak, çoğu zaman yan görevleri tamamlamayı ve grind yapmayı gerektiren yüzlerce saatlik gerçek oyun süresi alıyor. 2010'da, bu PSP'deki en iddialı oyunlardan biriydi, sadece donanımı sınırlarına zorlamakla kalmayıp, gerçekten teknolojik bir harika gibi hissediliyordu.

Peace Walker esasen, daha sonra Metal Gear Solid 5'te daha cilalı bir biçimde yer alan mekanikler için bir test alanı olarak hizmet etti. Temel inşaat, personel yönetimi ve işe alım sistemi, araç ele geçirme, hatta görevlerde topçu saldırıları çağırma gibi özellikler var. Ve bunlar sadece oyun süresini uzatmak için eklenmiş dolgu özellikler değil — oyunun gerçekten bağımlı olduğu tam teşekküllü sistemler. Tüm mevcut mekanikleri anlamak için bir miktar zaman harcadım, çünkü genel oyun deneyimi alışılmış Metal Gear deneyiminden oldukça farklı. Üstelik, tüm öğreticilik metin açıklamalarıyla yapılıyor, bu da elini tutan ve her küçük detayı açıklayan modern oyunlardan sonra biraz garip hissettiriyor.

PSP versiyonunun kontrolleri aşırı yüklenmişti, büyük ölçüde konsolun sadece iki tetikleyici ve tek bir analog çubuğa sahip olmasından dolayı. Yeniden yayınlanan versiyon bunu düzeltiyor ve oynamak sonuç olarak çok daha rahat hissettiriyor. Oyun, kısa, lokma boyutundaki görevlerinin hızlı oyun seansları için taşınabilir formatıyla mükemmel bir uyum sağladığı Switch 2 ve Steam Deck'te özellikle iyi parlayacak. Ve dürüst olmak gerekirse, biraz eski görselleri zaten 4K TV'den çok daha küçük bir ekrana daha uygun.

Bu, Peace Walker'ın tamamen kötü göründüğü anlamına gelmiyor. "Belirgin" bunun için daha iyi bir kelime. Sonuçta bu bir PSP oyunu — PS2 kadar güçlü olmayan bir konsol. Kaba modeller, düşük seviye detay, basit geometri, düşük kaliteli dokular — hepsi optimizasyon adına. Yine de, oyunun eksikliklerini gölgede bırakan bir büyük kozu var: sanat yönü ve tarzı. Eğer serinin gerçek bir hayranıysanız, Peace Walker'ın sanatsal temeli sevilen Metal Gear Solid 3 üzerine inşa edildiği için görsel tuhaflıklara hızla alışacaksınız.

Peki, Metal Gear Solid: Peace Walker oynamaya değer mi? Eğer kendinizi adamış bir seri hayranıysanız, kesinlikle. Güçlü bir hikaye, hızlı oyun mekanikleri ve bağımlılık yaratan bir temel inşaat ilerleme döngüsü ile harika bir oyun. Bunun yanı sıra, Master Collection Vol. 2, kooperatif modu ve altı oyunculu rekabetçi Versus Ops'u geri getiriyor. Ve eğer bir taşınabilir cihazınız varsa, Peace Walker kısa oyun seansları için mükemmel bir seçimdir. Diğer herkesin de denemesi gerekir, görseller ve tasarım farklılıkları bir kenara — en azından çok oyunculu için.

İki büyük oyunun yanı sıra, Master Collection Vol. 2 ayrıca çok sayıda bonus materyal — sanat çalışmaları, referans bilgileri ve derin hikaye analizleri içeriyor. Serinin hayranları için gerçek bir ikram. Ama gerçekten merak ettiğim şey Metal Gear Solid: Ghost Babel, Game Boy'da yayımlanan kanon dışı bir yan hikaye. Temelde Metal Gear 2: Solid Snake için bir devam oyunu, Kojima'nın Metal Gear Solid'i orijinal PlayStation'a getirmeyi reddettiği koşullar altında yapıldı.

Oyunun ana olayları Orta Afrika'da geçiyor, bu da ilk Metal Gear Solid'in resmi hikayesinden önemli bir sapma. Eski FOXHOUND operatifleriyle karşılaşmak yerine, bu yan hikayede bir ayrılıkçı askeri grupla karşı karşıyasınız. Game Boy'da başlamasına rağmen, hikaye şaşırtıcı derecede zengin çıktı. Ve en önemlisi, ana kanonun dışına alındığında, yazım oldukça iyi duruyor.

Oynanış açısından, Ghost Babel, 2D üstten bakış açısına sahip Metal Gear oyunlarına daha çok benziyor, ancak Metal Gear Solid'den alınan mekaniklerle. Oynanış, her biri bir performans değerlendirmesi ile sona eren ayrı görevlere bölünmüş. Karakter hareketi, serinin eski oyunlarına göre daha duyarlı hissediliyor: birden fazla yönde hareket edebiliyorsunuz, kamera her zaman kahramanı takip ediyor ve duvarlara yaslanabiliyorsunuz. Silah listesi, orijinal Metal Gear Solid ile neredeyse aynı.

Görsel olarak, oyun serinin en eski girişlerinden bile daha zayıf kalıyor: düz bir renk paleti, minimal detay, piksel sanatında hiçbir çekicilik yok ve mütevazı sprite çalışması. Bununla ilgili pek bir şey yapılamaz — renkli Game Boy'daki her oyun bu şekilde görünüyordu. Doğal olarak, yalnızca en kararlı olanlar Ghost Babel ile sonuna kadar devam edecek: oynanış açısından hiç fena değil, ama görseller ve ses tasarımı oldukça hızlı bir şekilde baş ağrısına neden olmaya başlayacak.

Metal Gear Solid: Master Collection Vol. 2, Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots ve Peace Walker'ı deneyimlemenin ideal yoludur, ayrıca yolda bir ton bonus içerik de alıyorsunuz — müzikten dijital sanat kitaplarına kadar her şey. Şaşırtıcı bir şekilde, bu ikinci koleksiyon Konami için birincisinden çok daha iyi çıktı. En azından, dördüncü oyunu rahatça yeniden oynamak için yamaları beklemek zorunda kalmayacaksınız. Elbette, her iki oyunun da tamamen yeniden düzenlenmiş versiyonlarını almak güzel olurdu, ama oldukları gibi, Kojima'nın oyunlarının kaybolmaktan kurtarıldığına ve artık herkesin erişimine açıldığına sadece seviniyorum.