Alien: Isolation, uzaylının patron değil, odanın efendisi gibi hissettirdiği nadir oyunlardan biri.

1979 yapımı Alien'ın atmosferini yakalamak için girdim ve neredeyse hiçbir taviz vermeden bunu elde ettim: sarı ışıklar, istasyonun uğultusu, bozuk makineli tüfekler, artık hiçbir şey üzerinde kontrolü olmayan insanlar. Sevastopol yorgun hayatını yaşıyor ve siz bir kahraman değil, kartondan yapılmış bir makineli tüfek ve maymuncukla donanmış bir teknisyensiniz. Doğru karar bu. Cephaneniz azken, her ses bir silahlı çatışmadan daha ağır basıyor.

Xenomorph'un kendisi oyunun en iyi yanı. Raylarda yürümüyor. Bir dolapta çok uzun süre saklanırsanız sizi bulur. Koridorda koşarsanız sizi duyar. Bir gürültü çıkarıcı fırlatırsanız bazen sizi kurtarır, bazen de sizi doğrudan size getirir. Gerilim, ani korkutucu sahnelerden değil, beklentiden kaynaklanıyor: şu anda köşede kimse yok ve işte tam da bu yüzden korkutucu.

Evet, orta kısım uzuyor ve bazı görevler kendini tekrar ediyor gibi görünüyor. Özellikle sonlara doğru bu his iyice belirginleşiyor. Ama yine de atmosfer devam ediyor. Isolation, bir canavarı yenmekle ilgili değil. Uzay mekiğine ulaşmak ve kapının arkanızdan kapanıp kapanmadığından emin olamamakla ilgili.

Eğer sakin korku oyunlarını ve Lovejoy/Scott evrenini seviyorsanız, bu mutlaka oynanması gereken bir oyun. Eğer uzaylılarla ilgili kahramanca bir nişancı oyunu istiyorsanız, o farklı bir seri.