Alone in the Dark

Keşfedin, sırlar ve tehlikelerle dolu bir dünyayı, Alone in the Dark— korku ve hayatta kalma unsurları içeren bir macera oyunu, noir ve Lovecraft'ın mistik gerilimleri ortamında, iyi kurgulanmış bir hikaye, sinematik sahne kalitesi ve üçüncü şahıs bakış açısıyla (kahramanın omzunun arkasındaki kamera). Klasik hayatta kalma korku oyunları Alone in the Dark'ın özgün bir yeniden başlatılması, küçük aksiyon eklemeleri ve atmosfere vurgu ile. Görsel olarak tatmin edici, ancak grafik kalitesi açısından diğer sürümlere göre geride kalıyor.

Mikael Hedberg, SOMA ve Amnesia oyunlarının senaristi, Alone in the Dark (2024) hikayesini Pieces Interactive stüdyosunun kadrolu senaristleri ile birlikte geliştirdi. Sonuç olarak, oyunun evreni önemli ölçüde yeniden yorumlandı, daha ciddi ve karanlık hale geldi. İçinde, orijinal üçlemenin "ün kazandığı" absürtlük veya mantıksızlık yaratan anlar yok. Ancak bu tür anlar atılmadı, saygıyla yeniden oynandı veya yeniden yapılandırıldı ve yeni kanona organik bir şekilde entegre edildi.

Örneğin, korkularla dolu ana ev; tuhaf akıl hastaları; tarif edilemez canavarlar; antik Mısır'ın lanetleri; kaybolan ve ortaya çıkan düşmanlar, karakterler, nesneler; Louisiana bataklıkları ve New Orleans; korsanlar ve hatta çalan bir piyano — hepsi bir şekilde açıklama, bağlantı buldu, bir anı olarak açığa çıktı ve fantastik olayların bir sonucu haline geldi. Bazı şeyler, ana karakterlerin psikolojik bozukluklarının bir yansıması olabilir.

1992 yılındaki ilk bölümden, hikayenin başlangıcı, mekan ve iki ana karakterin imgeleri — dedektif Edward Carnby ve onun işvereni Emily Hartwood — alındı. Sinema yıldızları David Harbour (Stranger Things'teki Şerif Hopper) ve Jodie Comer (Killing Eve'deki Villanelle) karakterlere dış görünüşlerini, seslerini, animasyonlarını ve hareketlerini verdi. Güncellenmiş protagonistler karizmatik bir şekilde ortaya çıktı, bu da yüz animasyonu, dudak ve yanak hareketleri ile birlikte gerçekleşen olaylara gerçekçilik kattı.

1920'lerin Louisiana'sı — savaş sonrası yükseliş dönemi, "gürleyen yirmiler" olarak bilinir. Değişim zamanının yansıması: herkes sigara içiyor, içki içiyor, uyuşturucu kullanıyor, arzularını keşfetmekten çekinmiyor. Bu yerlerin sıradışı renkleri, ABD'nin güney eyaletlerindeki redneck kültürü, Fransız kökenli şehirli vatandaşlar ve yerel tarikatçı Kızılderililerin birleşimi ile oluşturulmuştur. Sürekli çalan caz, atmosferi tamamlıyor ve otantik bir hava katıyor.

Her şey, Edward ve Emily'nin, Emily'nin amcası Jeremy Hartwood'un durumunu öğrenmek amacıyla Derseto akıl hastanesine varmasıyla başlıyor. Daha önce, yeğeni ondan, hastane çalışanlarının ve hastalarının antik Kötülük kültüne taptığını, onu yakında çağıracaklarını ve dünyayı yok olmaya mahkum edeceklerini belirten bir mektup aldı. Sadece Jeremy gerçeği biliyor, ancak kahramanların gelişi öncesinde aniden kayboldu.

Edvard bir dedektif olarak, soruşturmaya tamamen dalar ve profesyonel becerilerinin tüm arsenalini kullanır. Emily ise ailesinin dramını araştırır ve kalbine yakın insanların kaybından kişisel duygular yaşar. Aralarındaki seçim, kesitler, diyaloglar, NPC'lerle etkileşimler ve kahramanların çevreleriyle olan ilişkilerini etkileyecektir. Örneğin, dedektif direnişle karşılaştığında, Emily destek alacaktır. Ya da Edvard alternatif bir gerçekliğe hızlıca atladığında, partneri önündeki geçidi fark etmeyecektir. İkincil karakterler oldukça fazladır ve onlara temel kişilik özellikleri verilmiştir.

Oyun ilerledikçe, kahramanlar paranormal olaylarla karşılaşır, tarikatlar ve kara büyü hakkında bilgi edinir, Derseto'nun tarihini keşfeder, paralel gerçeklikleri araştırır ve Lovecraftvari korkularla savaşır. Hikayeyi tam olarak anlamak için oyunun iki kez oynanması gerekmektedir. Genel olarak, hikaye değişmeyecek, ancak benzersiz oyun bölümleri detayları açıklayacak ve dram anları kahramanları farklı yönlerden ortaya çıkaracaktır. Sahne farklılıkları sadece senaryo ile değil, aynı zamanda sahneleme, görsel ve atmosferik tasarım ile de belirginleşir ve her karakterin bireyselliğini ve karakterini vurgular.

Hikaye, yüzeysel tanıtım ile sıradan görünebilir. Dikkatli ve derin bir dalış, hikayenin tadını çıkarmayı, gizli detayları ve referansları keşfetmeyi, yeniden işlenmiş oyun lore'unu değerlendirmeyi sağlar.

Alone in the Dark (2024)'te açık bir dünya yok, ancak yazarlar bunu ustaca maskeleyerek, sanal gerçeklikler yaratma konusunda iki popüler yaklaşımı birleştirerek çeşitlilik ve hızlı bir dalış sağlıyorlar.

Louisiana'nın derinliklerinde, bataklıklar ve Kızılderili mezarlıkları arasında, Derseto bulunuyor - ana olay yeri ve bir tür merkez lokasyon. Bu, acı çeken bir sığınak, hastane ve psikiyatri kliniğidir. Yer, uzun zamandır terkedilmiş gibi görünse de, içinde birçok sakin barındırmaktadır. Birkaç katı, karmaşık koridorlarla bağlı sayısız kilitli odalarla doludur. Bu odalar, oyun ilerledikçe veya gerekli nesneler mevcut olduğunda açılacak ve önemli hikaye anlarından sonra oldukça hızlı bir şekilde sonsuza dek kapanacaktır.

Derseto'da gezilecek yerler, araştırılacak şeyler, konuşulacak kişiler, kontrol edilecek ve açılmaya çalışılacak birçok şey vardır. Kliniğin odaları birbirinden belirgin şekilde farklıdır, çünkü elle yapılmış, birçok nesne ile doludur ve mükemmel bir şekilde dekore edilmiştir. Akıllıca seçilmiş aydınlatma, renk paleti ve zemin gıcırtıları ile garip hışırtılar gibi ses efektleri, korku ve gizem atmosferini güçlendirir. Ortamla bağlantılı küçük detaylar, ilk dakikalardan itibaren oyuncuyu içine çeken inandırıcı bir sanal ortam yaratır.

Hikayenin belirli anlarında, oyuncular daha basit tasarıma sahip, lineer ve daha çeşitli lokasyonlara gideceklerdir: Mısır kalıntıları, Louisiana bataklıkları, çöl manzaraları, nehir gemisi, Grönland'ın karla kaplı alanları. Görsel olarak, sis, yağmur gibi atmosferik unsurlarla zenginleştirilmiştir. Aktivite sayısı burada az, başlangıçtan sona kadar koşmak yeterli, ancak aksiyon yoğunluğu daha yüksek ve oyun çeşitliliği yeni nesneler sayesinde daha geniş.

Oyun diyalogları, keşif ve aksiyon sahnelerini değiştiriyor. Malikanede bulmacaları çözmek, faydalı nesneleri keşfetmek ve köşeleri inceleyerek, notları okuyarak ve karakterlerin etkileşimlerini gözlemleyerek oldukça fazla gidip gelmek gerekiyor. Bağımsız lokasyonlardaki oyun, koridor nişancı oyununa dönüşüyor: düşmanları alt et, elindeki malzemeleri kullanarak. Savaş sistemi katı, çünkü kontrol ile mücadele etmek zorundasın: protagonist sanki kasıtlı olarak yavaş hareket ediyor ve tereddüt ediyor.

Alone in the Dark (2024) arsenalinde ateşli silahlar var: tabanca, revolver, pompalı tüfek ve Thompson makineli tüfek. Ateş etme mekaniği ortalama, isabetli atış için sürekli nişangahın birleşmesini beklemek gerekiyor ve mermiler de yetersiz. Soğuk silahlar birçok nesne içeriyor: borular, kürekler, kürekler, balta, kazma ve diğerleri, ancak birkaç darbeden sonra kırılıyor. Seviyeye yerleştirilen "Molotoflar" kalabalık düşmanlara atılabilir, ancak karakter sadece şişeyi eline alır almaz yavaşlıyor, bu da tüm fikri bozuyor.

Bazen oyun kısa ve isteğe bağlı gizlilik bölümleri sunuyor. Gizlilik mekaniği oldukça basit: düşmanların yanından gizlice geç ve nesneleri bir tarafa atarak onları dışarıdan gelen seslerle oyalamaya çalış. Düşman sayısı az, bazıları oyunda sadece bir veya iki kez karşılaşıyor, ancak tasarımları çeşitli: gölgeler, zombiler, uçan canavarlar, deniz canavarı ve daha birçokları.

Bulmaca çeşitliliği az — beşli bulmacalar, anahtar ve ipucu piksel avı, kaybolan parçaların bulunması, kilit açma kombinasyonlarının girilmesi — genellikle iyi gizlenmiş. Bunları oyunun tamamı boyunca çözmek gerekiyor. Zorluk ayarları var, etkileşimli öğeleri vurgulayan, bu da bulmacaları daha kolay hale getiriyor. Ancak klasik zorlukta bile birkaç dakikada çözülebiliyor.