Oyunun yaratıcıları kadar oyunu sevmek istiyorum. Bayonetta'ya olan hayranlığım onlara bir övgü niteliğinde, ancak açıkçası, oyunun olumsuz yönlerini dengelemeyen, ancak olumlu yönlerini de artırmayan iki bariz sorunu var.

Dövüş sistemi harika mı? Kesinlikle, ancak Dante'nin çok daha yaratıcı hareketleri vardı. Çoğu kombonun son derece sezgisel olması ve sayıca çok olmaları sayesinde deneme yanılma yoluyla yenilerini keşfetmenin heyecan verici olması takdire şayan. Ne yazık ki, hareketlerin kendileri, satın almak isteyeceğiniz, hele ki kombolarda kullanmak isteyeceğiniz en ilginç şeyler değil. Başka bir deyişle, oyun harika, ancak ilerleme hissi minimal. Sadece yeni silahlar edinerek ilerleyebilirsiniz, ki bu da plaka KAZANMANIZI gerektirir, aksi takdirde hiç silahınız olmayabilir. Üzücü. Bu açıdan, DMS3'teki ilerleme, bence Kamiya'nın kariyerindeki en iyisi. Ama yaya haldeyken bile silah değiştirmenizi sağlayan mekanik birinci sınıf.

Ancak oyunun hikayesi hayal kırıklığı yarattı. Eh, tamam, fena değil. Tipik bir Kamiya ve Platinum serisi, ama lanet olsun, hikayenin ilk yarısında sadece "ilerlememiz gerektiğini düşündüğümüz yere doğru ilerliyoruz, havalı ara sahneler izliyoruz" ve hepsi bu. Hikayede ilerleme yok, karakterlerde ilerleme yok, hiçbir şey yok. DMS3 benzerdi, AMA orada Vergil, Lady ve ne yaptıklarına dair ara sahneler vardı, bize bir ilerleme hissi veriyordu. Burada, daha önce sadece gösteriye tanık olduktan sonra, aksiyona ancak sonunda atılıyoruz ve Bayonetta ile ilişkileri son bölümlere kadar düzgün bir şekilde ele alınmayan iki önemli karakter var. Evet, geçmişten çok kısa bir olayı, çoğu zaman neredeyse aynı şekilde anlatan bölümler ve ayrıca hikaye kitapları vardı. Aman Tanrım, teşekkürler Platinums, bana böyle kalın ve sıkıcı yazılmış kitaplar vererek adrenalinimi önemsediğiniz için; "Bu tapınak inananlar tarafından inşa edildi" fikri paragraflara yayılmış, neredeyse hiç ilginç detay içermiyor.

Eğer olay örgüsü daha iyi sunulsaydı ve silahlar hikayenin bir parçası olarak hemen dağıtılsaydı, çok daha iyi olurdu. İyi bir dövüş sistemi, yeni sevgilim, tamamen tek seferlik etkinlik mini oyunlarının en geniş çeşitliliği, iyi kurgulanmış bir destan ve sonunda büyük bir destan. Dürüst olmak gerekirse, bence küçük bir bütçe yapılan hatalar için bir bahane değil.

5 üzerinden 4

Ama sadece son bölümleri dikkate alarak. Oyunun yarısının durağanlık içinde geçtiğini düşünürsek, 5 üzerinden 3 veriyorum, ama gerçekten harika anlar ve tatlı Buryat karakteri için ona bir puan vermekten kendimi alamıyorum. Bazı dövüş sahneleri oldukça saçma olsa da, önce bir çatıda, sonra bir roketin üzerinde, sonra bir binanın kenarında ve ardından bir balkona fırlatıldığınızda... buna değiyor. Bunun için belli bir saçmalık seviyesini koruması gerekiyorsa, öyle olsun.

Not: Bu arada, kontroller en kullanışlı değil. Y ve B saldırıları genellikle iyi, ancak sağ shift tuşlarıyla kaçınma ve hedefleme orta derecede iyi. Oyun kumandası benim için çok rahat olmadığı için shift tuşlarında iki parmağımı birden tutmaya alışkın değilim, bu yüzden sonunda onlardan vazgeçip öyle oynadım. Neden sol shift tuşuyla nişan almayı ve hatta genel olarak gamepad düzenini değiştirmeyi mümkün kılmadılar... Bilmiyorum. Ayrıca uçuş mini oyunlarındaki Y ekseni ters çevrilmesi de oldukça kötü. Birkaç aşamada, seviyenin platin kupasını almanın önünde gerçekten engel teşkil ediyor.