Bu başyapıtı yaratmak için altı yıl harcadılar, ancak beceriksiz geliştiricilerin tüm pazarlamanın üzerine kurulu olduğu iki şeyi, yani yürümeyi ve çarşıyı, tam olarak beceremedikleri, 20 dolara satılan yoğunlaştırılmış bir Friendslop (arkadaş oyunu) sattılar. Canlı iletişim üzerine kurulu bir iş birliği oyununa sadece bir tane ortak ses seviyesi kaydırıcısı eklemek, en yüksek dereceden bir rezalettir; çünkü cırcır böceklerinin çığlıklarıyla birlikte ortam müziği, kalkış yapan bir savaş uçağı seviyesinde çığlık atıyor ve üç adım ötedeki arkadaşlarınız, sanki Mariana Çukuru'nun dibinde bir teneke kutudan yayın yapıyorlarmış gibi, yakınlık sohbetinde boğuk bir şekilde fısıldıyorlar. Yürümenin kendisi ise... Tamamen boğucu bir havasızlık: Karakter, hazır varlıklardan yapılmış boş bir haritada felç olmuş bir kaplumbağa hızında ilerliyor, her bir kayaya yapışıyor, çocuk oyun alanında dönüyor ve yarım metrelik bir çıkıntıdan düşerek birkaç saniye sersemleyip her şeyini elinden düşürüyor. Yine de, bu dahiler tek bir yer kaplayan bir envanter oluşturmuşlar: yüzünüze telsizler, işaretçiler ve düdükler fırlatıyorlar, ama sizden sadece olay örgüsüyle ilgili yumruk torbalarını iki pençenizle taşımanız bekleniyor ve her on beş dakikada bir zifiri karanlık çöktüğünde, bir el feneri bulamadığınız için karanlıkta film makaralarını kaydırarak mahsur kalıyorsunuz. Ve bu kasvetli tepelerde koşarak yapılan tüm bu mazoşizm, sadece anaokulu seviyesindeki bilmeceleri çözmek için gerekli; ya da kelimenin tam anlamıyla zamanlayıcı tik tak ederken 30 dakika boyunca gerçek zamanlı olarak koltukta oturmak için. Övülen ruhani buluşma atmosferi, sadece sizin ve seslendirme yapan çocukların kendinizi eğlendirmeye, uyuyakalmamaya ve bu yeteneksiz para karşılığı ısınma gösterisini haklı çıkarmaya çalışmanızdan kaynaklanıyor.