BioShock is an adventure shooter with a first-person view in a steampunk style. The game takes place in 1960. The main character, a young man named Jack, as a... Daha fazla bilgi
BioShock, çatışmalarıyla değil, su altı şehriyle hatırlanan bir oyun.
Rapture'a bir mutant nişancı oyunu gibi girdim ve kısa sürede bunun güzel bir felaket turu olduğunu fark ettim. Art Deco, sızıntılar, teyp kayıt cihazları, duvardaki bir slogan—dünya, herhangi bir ara sahneden daha iyi bir araya geliyor. Big Daddy ve Little Sister ilk bakışta işe yarıyor: aynı anda acınası, korkutucu ve iğrenç. Plazmidler size bir süper kahraman değil, kirli bir araç veriyor. Birini ateşe vermek, onu cezbetmek veya kısa bir süreliğine birinin bedenini ele geçirmek istiyorsanız—devam edin, sadece mühimmatınızı saymaya devam edin.
Konu, ünlü hilesiyle ilerliyor ve bunu önceden bilseniz bile, tıklamayı hissediyorsunuz. Oyun özgürlükten bahsetmeyi seviyor ama sizi elinizden tutarak yönlendiriyor. Bu tam olarak onun gücü, zayıflığı değil. Savaş bazı yerlerde biraz basit, ton dalgalanıyor ve ifşadan sonra, sonu istediğimden biraz daha zayıf. Ama Rapture hâlâ varlığını sürdürüyor.
En karmaşık nişancı oyunu veya en derin RPG değil. Ama oyun atmosferi hakkında en önemli derslerden birini veriyor: bir yer bir canavardan daha korkutucu olabilir. Oyunun bitiş jeneriği bittikten çok sonra bile, kafanızda radyoyu duyuyorsunuz ve poster daha güzel olsaydı bu şehre bilet alıp almayacağınızı merak ediyorsunuz.
BioShock — игра, которую вспоминают не по перестрелкам, а по городу под водой.
Я зашёл в Восторг как в шутер про мутантов и довольно быстро понял, что это экскурсия по красивой катастрофе. Ар-деко, утечки, магнитофоны, слоган на стене — мир собирается лучше любого кат-сцены. Большой папочка и Сестричка работают с первого взгляда: жалко, страшно и мерзко одновременно. Плазмиды дают не супергероя, а грязный инструмент. Хочешь поджечь, приманить, взять на короткое время чужое тело — пожалуйста, только патроны всё равно считай.
Сюжет держит знаменитым трюком, и даже зная его заранее, ощущаешь щелчок. Игра любит говорить про свободу и при этом ведёт за руку. В этом как раз её сила, а не дыра. Боёвка местами уже простая, тональность скачет, а после откровения финал чуть слабее, чем хотелось бы. Но Восторг остаётся.
Это не самый сложный шутер и не самая глубокая RPG. Зато один из главных уроков игровой атмосферы: место может быть страшнее монстра. После титров ещё долго слышишь радио в голове и думаешь, купил бы билет в этот город, если бы плакат был красивее.