Kara Kitap — Rus masallarında geçen bir macera oyunu ve kart RPG'sinin karışımı. Oyun, genç bir köylü kızı olan Vasilisa'nın hikayesini anlatıyor: Kızın bir cadı... Daha fazla bilgi
Black Book — nadir bir destek oluşturma oyunu, burada kartlar bir komplo gibi hissediliyor, Steam indiriminden alınmış bir deste gibi değil.
Slav folkloruna daldım ve tonu nedeniyle kaldım. Sen — genç bir cadısın, siyah bir kitabın var, köy yakınlarda, ve iblisler, kikimoralar ve yaşayan ölüler sanki her zaman burada yaşamış gibi konuşuyor — harika bir Slav fantezi atmosferi. Dövüşler, "sinergi topla" değil, sanki bir büyüyü yüksek sesle okuyor gibisin: kart, kelime, sonuç. Dövüşler arasında oyun genel olarak daha iyi: kulübe, yol, kimi kurtaracağına ve hangi kötü ruhu kandıracağına dair seçim.
Sistem olarak mütevazı. Deste doğrudan toplanıyor, bazı dövüşler tekrarlanıyor ve ahlaki seçim bazen kendini fazla belli ediyor. Ama atmosfer yoğun ve kendine özgü. Müzik, dil, günlük detaylar — hepsi, bunun "batılı bir deckbuilder'a Rusca bir kaplama" değil, sadece kartlara yerleştirilmiş yerel bir hikaye olduğu hissini veriyor.
Slay the Spire gibi türün başyapıtı değil. Benim için daha önemli olan başka bir şey: Black Book'ta bir akşamdan sonra yeni bir build aramak istemiyorsun, kulübede oturup, sana neyi fısıldadığını tekrar okumak istiyorsun. Eğer folkloru seviyorsanız ve metinden korkmuyorsanız — çok sıcak, kötü niyetli ve ev gibi bir oyun.
Black Book — редкая колодостроительная игра, в которой карты ощущаются заговором, а не колодой с Steam-распродажи.
Я зашёл за славянским фольклором и остался из‑за тона. Ты — молодая ведьма, у тебя чёрная книга, деревня рядом, а бесы, кикиморы и живые мертвецы разговаривают так, будто всегда тут жили — отличная атмосфера славянского фентези. Бои — это не «набери синергию», а будто читаешь заклинание вслух: карта, слово, последствие. Между драками игра вообще лучше: изба, дорога, выбор, кого спасти и какую нечисть обмануть.
Системно она скромная. Колода собирается прямолинейно, часть боёв повторяется, а моральный выбор иногда слишком подписывает себя сам. Зато атмосфера плотная и своя. Музыка, язык, бытовые детали — всё работает на ощущение, что это не «русская обложка на западный декбилдер», а местная история, которую просто посадили в карты.
Не шедевр жанра вроде Slay the Spire. Для меня важнее другое: после вечера в Black Book хочется не искать новый билд, а ещё посидеть в избе и перечитать, что тебе нашептала нечисть. Если любите фольклор и не боитесь текста — очень тёплая, злая и домашняя игра.