"Tek başına ortak oyun oynayan herkes bir *****'dır"

©Jason Yesenin

Borderlands, efsanevi bir serinin başlangıcı, en sevdiğim seri, sonsuza dek oynayabileceğim bir seri.

Ve efsane, henüz kasa avcısı olmayan dört oyuncunun Firestone'daki bir otobüs durağında inmesiyle başlıyor. Hayır, böyle başlamıyor. Her şey, oyunun tüm tonunu mükemmel bir şekilde yakalayan harika "Ain't No Rest for the Wicked" parçasıyla başlıyor. Ve oyun, tüm karakterlerin yer aldığı, söz konusu parçaya göre ayarlanmış, artık gelenekselleşmiş ara sahneyle başlıyor. Ve böylece, ara sahnenin sonunda, dört karakter otobüsten iniyor ve geleneksel Borderlands başlıyor. Bundan sonra ne olduğunu anlatmanın bir anlamı yok, bu yüzden daha ayrıntılı bir analize geçelim.

Hemen silahlara geçmek istiyorum. Çok fazla silah var. O kadar çok ki, oyun en çok silaha sahip oyun olarak Guinness Rekorlar Kitabı'na girdi. Elbette hepsi benzersiz değil ve çoğu sadece istatistikleri artırılmış veya azaltılmış, ancak oyun silahlar söz konusu olduğunda her açıdan çok iyi.

Olumlu yönlerden sonra, olumsuz yönlere geçeceğim. Konu. Az çok ilginç bir giriş ve sonu var gibi görünüyor, ancak ortasında gerçekten dağılıyor. Ayrıca banal ve tahmin edilebilir.

Dünya Gelişimi. Hemen belirtmek isterim ki oyun tamamen açık bir dünya değil, ancak neredeyse görünmez bir bariyerle ayrılmış birkaç konum var. Bu bölgelerin kendine özgü vahşi yaşamı var ve oyun başka bir gezegen olan Pandora'da geçtiği için, vahşi yaşam doğal olarak Dünya'dakinden farklı. Her bölgenin kendine özgü yaratıkları var ve örneğin, skaglar (köpek benzeri yaratıklar) tüm bölgelerde bulunmuyor.

Dikkat çekmek istediğim bir diğer şey de boss'lar. Oyunun ortasında kesinlikle ilk denemenizde yenemeyeceğiniz çok zor bir boss var. Ancak, en sondaki boss çok kolay ve hiç hasar almadan yenebilirsiniz.

Sonuç olarak, oyunun herkes için uygun olmayabileceğini söyleyebilirim. Çok iyi bir oyun, ancak bazı insanlar onu çok hafif ve eğlenceli bulduğu için eleştirebilir. Cel-shading de herkes için uygun olmayabilir.