Garip bir deneyim.

Önceki oyuna baktığımızda, bu oyun Assassin's Creed: Age of Ultron'dan sonraki Brotherhood gibi geliyor. Sanki destansı hikayeyi başlatmak ve onu dünyanın mevcut durumuyla ilişkilendirmek için teröristlerle ilgili bir giriş bölümü yapmaya karar vermişler. Illuminati'nin izini sürmek, teröristlerin haklı olup olmadığı üzerine felsefe yapmak, politikacıların gerçek yüzünü ortaya çıkarmak ve sonunda Jensen'in onlarla yüz yüze gelmesine izin vermek yerine... bize sadece teröristlerle ilgili bir bölüm sunuluyor.

Hayranları mükemmel bir şekilde anlıyorum. Oyunun yarattığı arka planı, hikayenin bizi bu gelişmeyle kışkırttığını düşünürsek, o zamanlar neden Illuminati ile bizi kışkırttıklarını anlamıyorum! Kesip atsalardı, sonunda sadece iyi bir sürpriz son olurdu ve hepsi bu. Tamamen normal bir olay örgüsü olurdu, ancak hikaye diyaloglarının %80'indeki kuru açıklamayı bir türlü aşamadım. Adam'ın kendi geliştirdiği, tamamen gerçekçi karakterler vardı. Neden bu karakterlerle ilgileniyorlardı ki... Yan görevler elbette daha iyi, ama izlenimlerimi değiştirmek için yeterli değiller.

Aslında, benim için bunlar önemsiz detaylar. Sorun başka bir şey. Oyun çok kolay. Ve başarımlardan bile bahsetmiyorum, bu "yol çeşitliliğinden" bahsediyorum. Otistik bir kişi olup da gizlilik oyununu aksiyon oyunu gibi oynamıyorsanız, inanılmaz derecede kolay. Çok sayıda mayın nedeniyle beceri kullanmadan tamamlamak özellikle zor değil, ama en azından bir meydan okuma, becerilerle tamamlamanın aksine! Evet, kendi çözüm yollarınızı oluşturmak güzel, ama baştan hangi becerilerin yararlı olduğunu bildiğinizde, sadece ölmekten kaçınmakla kalmıyorsunuz, aynı zamanda kimsenin sizi doğru düzgün fark etmesine de izin vermiyorsunuz. Elbette, keşifleri engelliyor, ama herkesin "Kahretsin, şu an kasiyer için biraya ihtiyacım var, yoksa sonumuz gelecek!" diye bağırdığı acil bir görevde bir ajan olduğunuzda, kahramanın yerine geçip hedefinize doğru koşuyorsunuz.

Bu seriye saygı duymamak zor. Hikayeyi yaratan ve geliştiren insanlar gerçekten harika! Mekan tasarımcıları da çok tatlı, tam anlamıyla harika olmasalar da, bu seriye aşık olamıyorum. Hikayesini o kadar kuru bir şekilde sunuyor, doğru davranış ve becerilerle kolay ilerlemeyi o kadar çok övüyor ve neredeyse HER ŞEYİ basitleştiren implantlarını o kadar çok övüyor ki, hikayeye saygıyla bakıp ortalama bir puan vermek zorundayım.

5 üzerinden 3

Üzgünüm, ama hala seriye aşık olamadım. Şaşırtıcı derecede az iyi oynanış sunuyor, gerçek anlamda zorlayıcı anlar ise daha da az. Geri kalan zamanlarda ise dönüşümlü olarak sıkıcı ve idare eder durumda. HR biraz benzerdi, ancak anılarımda daha dengeli ve tutarlı (!) bir deneyim olarak kalıyor, ki bunu henüz MD için söyleyemem

Ama belki de yanlış zamanda elime almışımdır, bunu da inkar etmiyorum.