Tom Clancy's The Division — çok oyunculu çevrimiçi üçüncü şahıs aksiyon oyunu, kıyamet sonrası bir dünyada geçiyor. Oyun, günümüz New York'unda, sözde dolar gribi... Daha fazla bilgi
Geçen yıl Şubat ayında beta sürümünü oynadığımda, oyun beni etkilemedi. Kontrolleri de beğenmedim, ayrıca ateş etme mekanizması çok garip geldi. + Ayrıca arayüz de oldukça karmaşık çıktı, bu da beni uzaklaştırdı. Ama en büyük sebep, MMO türüne ait olmasıydı. Ancak yılın sonunda, indirimlerde, özel sürümü satın almaya karar verdim. İçinde bir poster ve bir sanat kitabı var, o yüzden neden olmasın ki? Sonuç olarak 50 saat oynayabildim. Tek başıma oynadım, ama sadece arkadaşlarımla Discord'da otururken.
Beta döneminden bu yana oyuna olan tutumum değişti mi? Evet. Bu oyunu, Skype veya Discord'da otururken ellerimi meşgul etmek için bir beyin yakan nişancı oyunu olarak algılıyorum. Ciddi bir şekilde oynamak sıkıcı olurdu ve bence kooperatif oynama durumu değiştirmezdi. Görevler korkunç derecede tekdüze: bir şey yapmanız için gönderiliyorsunuz, bunu yapıyorsunuz, bir sürü düşmandan savunuyorsunuz ve hepsi bu. Bir tür eşya alıyorsunuz ve bir sonraki göreve geçiyorsunuz. Şikayetlerim esasen MMO sistemine yönelik. Çünkü yüz yüze 200-250 mermiye dayanabilen düşmanlar, tam bir felaket. Türsel aidiyet zorunlu kılıyor, ama bu oyunu gerçekten zorlaştırıyor. Ve büyük kalibreli keskin nişancı tüfeği, sıradan bir makineli tüfekten daha zayıf çıkınca, burada gerçekten ne yapacağınızı bilemezsiniz. Ayrıca, bir aydınlatma nesnesine, örneğin bir projektöre veya sokak lambasına ateş ettiğinizde, bunların bir süre sönmesi ama sonra tekrar yanması gibi küçük şikayetlerim var. Ben siperdeyken, benden belli bir mesafede bir projektör vardı ve arkasında bir düşman. Projektör kör edici olduğu için ve kapatamadığınız için hedefe ateş açmak zorlayıcıydı. Klavye ve fare ile kontrol sorununu ise bir oyun kumandası bağlayarak çözdüm.
"The Division" çok atmosferik bir oyun. Oyunda bulunan Manhattan parçası çok iyi bir şekilde yeniden yaratılmış ve kar altında çok havalı görünüyor. Hava durumu efektleri de kaliteli bir şekilde yapılmış. Haritada dolaşmak, manzaraların tadını çıkarmak ve her türlü ara sokaklara, dairelere ve diğer binalara girmek gerçekten keyifli. Bu oyunda olmak gerçekten hoş. Ve oyun mekaniği, dediğim gibi, sadece beyin yakan bir nişancı. Oyunla ilgili bir artı daha verebilirim, bu da bir eksiden kaynaklanıyor, ne kadar garip olsa da. Hikayenin bir sonu yok. Son görevde bir helikopter patronuyla savaşıyorsunuz. Hemen Sega'daki Rambo 3 oyununu hatırladım, orada helikopteri okla vurmanız gerekiyordu. Division'da bu operasyon daha kolaydı. Ve işte helikopteri geçtikten sonra ekranda "Aferin, ana kampanyanın tüm görevlerini geçtiniz" gibi bir mesaj beliriyor. Bu anda oyuncunun yapabileceği tek şey "Tamam" butonuna basmak. İşte bu iki an, helikopter patronu ve böyle bir son, beni Sega ve Dendy oyunlarını hatırlattı, nostaljik duygularımı uyandırdı. Çünkü o zamanlar oyunlar yaklaşık böyleydi. Patronu dövüyordun, sonra da ne kadar harika bir oyuncu olduğunuzu okuyordun. Oynamak mı, oynamamak mı, karar verin.
Когда я поиграл в бета-версию в феврале прошлого года, игра меня не зацепила. Мне и управление не понравилось, да и стрельба показалась очень странной. + еще и интерфейс оказался сильно перегруженным, который тоже меня оттолкнул. А главным поводом не покупать стала принадлежность к жанру ММО. Но вот под конец года, на скидках, я решил приобрести эксклюзивное издание. Там и плакатик и стиллбук в комплекте, так что, почему бы и нет? В итоге умудрился наиграть 50 часов. Играл один, но исключительно, когда сидел с друзьями в дискорде.
Изменилось ли мое отношение к игре со времен беты? Да. Я все-таки воспринимаю эту игру, как спинномозговой шутер, которым во время посиделок в скайпе или дискорде можно занять руки. Играть всерьез в нее было бы скучно и, думаю, кооперативное прохождение ситуацию бы не изменило. Задания все до жути однотипны: вас посылают что-то сделать, вы это делаете, отбиваетесь от кучи врагов и все. Получаете какой-то шмот и идете на следующее задание. Претензии у меня в основном к ММОшной системе. Потому что враги, которые выдерживают по 200-250 патронов с пулемета в упор, это атас. Понятное дело, жанровая принадлежность обязывает, но это ой как мешает игре. А когда крупнокалиберная снайперская винтовка оказывается слабее обычного пистолета пулемета, тут вообще хоть стой хоть падай. Еще есть мелкие претензии, типа такой, что стреляя в осветительный предмет, типа прожектора или фонарного столба, они гаснут на некоторое время, но потом опять загораются. Были моменты, когда я был в укрытии, на каком-то расстоянии от меня находился прожектор, а за ним враг. Из-за того, что прожектор ослепляет и его нельзя вырубить, вести огонь по цели было проблематично. Ну а проблему с управлением на клавиатуре и мыши я решил с помощью подключения геймпада.
«The Division» очень атмосферная игра. Тот кусок Манхеттена, который есть в игре, воссоздан очень здорово, а под снегом это выглядит очень круто. Погодные эффекты тоже качественно сделаны. По карте просто интересно бродить, наслаждаться видами и залазить во всякие переулки да квартиры, и другие здания. В этой игре просто приятно находиться. Ну а геймплей, как я и сказал, просто спинномозговой шутан. Пожалуй, еще один плюс дам игре, который вытекает из минуса, как бы странно не звучало. У сюжета нет концовки. В последней миссии вы сражаетесь с боссом-вертолетом. Я сразу вспомнил игру рэмбо 3 на сеге, где надо было расстреливать вертолет с лука. В дивижн эта операция оказалась легче. И вот после того, как вы проходите вертолет, на экране появляется сообщение, типа молодец ты прошел все задания основной кампании. Единственное, что может сделать в этот момент игрок, нажать кнопку «Ясно». И вот эти два момента, босс-вертолет и вот такое завершение, заставили вспомнить меня игры на сега, денди, разбудили во мне ностальгические чувства. Ведь тогда в играх было примерно так же. Ковыряешь босса, а потом читаешь какой ты молодец. Играть или нет, решайте сами