Seriyi başka bir geliştirme ekibine devretmenin kalitede hızlı bir düşüşe ve çıtanın düşmesine yol açmadığı nadir durumlardan biri. İngiliz stüdyo Ninja Theory, asi kahramanın agresif Tech Body Music dinlediği, savaş botları giydiği ve bir kulüpten en az iki seks pediyle ayrıldığı modern çağda geçen harika bir Devil May Cry oyunu yarattı.

Geliştiriciler, önceki dört oyunun mekaniklerini korumayı ve kendi iyi fikirlerini (platform oyunu, melek ve şeytani hareketler arasında net bir ayrım) eklemeyi başardılar. Ancak ne yazık ki, yeni Dante eskisi kadar yetenekli değil. İnsanlara kaba davranmakta ve canavarları dövmekte harika iş çıkarıyor, ancak Japonların tasarladığı sarışın adamdan daha aptal. Orijinal Dante her zaman herhangi bir Devil May Cry oyununa karşı ustaca bir mizah anlayışına sahipti, oysa yeni versiyon sadece patronlara küfredebiliyor ve onlara orta parmak gösterebiliyor. Bu, DmC'nin tek dezavantajı. Şahsi görüşüme göre, diğer nitelikleri ne olursa olsun, iyi bir mizah anlayışına sahip bir kahraman, sessiz bir kahramandan her zaman daha ilgi çekicidir.

Müzik, oynanış, karakterler (Dante hariç), hatta zorluk seviyeleri bile burada gerçekten çok iyi yapılmış. Ne diyebilirim ki, takma adımı ve avatarımı bile bu oyundan aldım.