Şık, cesur, ama birçok yönden basitleştirilmiş bir Devil May Cry.

Hayranların feryatlarına rağmen, yeniden başlatmayı bir başarısızlık olarak görmüyorum. DMC, 2013'ün en iyilerinden biri olan dinamik, canlı ve zaman zaman yaratıcı bir slasher oyunudur. İlginç bir dövüş sistemi, iki gerçekliğe bölünmüş bir dünya, karanlık bir tarz... Eğer daha önce hiç slasher oynamadıysanız veya türle sadece biraz aşina iseniz, bu oyun ciddi örneklere harika bir giriş niteliğinde.

Şimdi, yeniden başlatmanın kendisi hakkında birkaç kelime. Tekrar ediyorum, bunu bir başarısızlık olarak görmüyorum. Dante şimdi biraz "kaba saba" olmuş, ama sinir bozucu değil, iki dünya fikri ilginç bir şekilde uygulanmış ve aralarındaki geçişler güzel. Tam olarak üç şeyi kötü buluyorum:

1 - Canavarlar yaratıcı değil. Yine, orijinaline kıyasla. Çılgın canavarların kendileri kötü değil, ama 3. oyunda savaşmak zorunda kaldığımız tüm canavar listesini hatırlayın. Ve çok daha az yaratıcı olan 4. oyunda bile! Her canavar bir öncekinden önemli ölçüde farklıydı.

2 — *OLASI SPOILER* Dante'nin ebeveynlerinin hikayesi Romeo ve Juliet'in hikayesine dönüştü. Şimdi iblis sıradan bir kadına değil, lanet olası bir meleğe aşık oldu. Neden? Neden melekleri ve cenneti hikayeye dahil etmek zorunda kaldılar? Bence en büyük kusurlardan biri.

3 — Basitleştirilmiş dövüş sistemi. Şimdi, hangi silahı seçerseniz seçin, her birinin neredeyse aynı saldırıları olacak: nefes verirken özel bir hareket, fırlatma hareketi, havadan yere, alan etkili bir hareket... Ayrıca, her şey artık melek ve iblis silahlarına ayrılmış durumda, bu da "bazıları için bu daha iyi, diğerleri için şu" anlamına geliyor gibi görünüyor. Değiştirmek zorunda kalmasalardı her şey yolunda olurdu. Kısacası, sırtınızda eşsiz silahlardan oluşan bir cephaneliğe sahip olmanın hiçbir anlamı yok.