Elbette, oyunun 2016'daki çıkışından haberdardım, ama her zaman bana göre olmadığını düşünmüştüm. Hikaye odaklı oyunları tercih ediyorum ve FPS oyunları çoğunlukla sürükleyici simülasyonlar veya gizlilik odaklı aksiyon oyunları oluyor. Ancak üç yıl sonra (yani geçen yıl satın aldım ama Mart 2020'de denedim), büyük bir indirim ve Mick Gordon'ın müzikleri beni ikna etti.

Ve biliyor musunuz? Kesinlikle bayıldım. Öncelikle, "ultra şiddet" zorluk seviyesini seçtim ve iki zorluk seviyesi daha eklenince orta seviyede oynadığımı biliyorum, ama kulağa o kadar havalı geliyor ki kendimi hardcore bir oyuncu gibi hissediyorum.

Oyunun kendisi asla sıkıcı olmuyor; çok enerjik, acımasız ve eğlenceli.

Ve tabii ki, müzikler tek kelimeyle muhteşem, kelimeler yetmez. Günlerce ona bağımlı kaldım ve iPod'umda saatlerce dinledim.

Elbette, tıpkı Eternal için o kadar para ödemeyeceğim gibi, lansmanda istedikleri 2.000 rubleyi de ödemezdim, ama sanırım ikinci bölümü er ya da geç büyük bir indirimle alacağım.