Tüm incelemeler Dying Light: The Beast

İlk oyundan beri Dying Light'a bağımlı olan ve hala bırakamayan biri olarak, konuşmak zorundayım. Canavar, ruhumun özlediği şeydi tam olarak. Sabah üçe kadar görev üstüne görev oynadım ve kendimi oyundan uzaklaştırmak imkansızdı.

Bakın, hikaye: Crane geri dönüyor ve artık sadece sopalı bir hayatta kalan değil; daha fazlası haline geliyor. Canavarca doğası uyanıyor ve bu sadece bir olay örgüsü unsuru değil, gerçekten işe yarıyor. Haritada koşuyorsunuz, enfekte olmuşları çıplak ellerinizle parçalara ayırıyorsunuz, kükrüyorsunuz, sanki ele geçirilmiş bir adam gibi zıplıyorsunuz ve bu çok havalı hissettiriyor. Sanki ilk oyunda çatılarda saklanırken çok ihtiyaç duyduğunuz o güce sonunda kavuşmuşsunuz gibi.

Polonyalılar, başlangıçta 2. Bölüm için standart bir hikaye DLC'si olarak planlanan şeyi, bağımsız bir oyun kılıfı altında piyasaya sürerek, yaratıcılıktaki acizliklerini bir kez daha ortaya koydular. Ruhsuz bir yeniden tasarım olan bu oyunda, tek büyük yenilik, ucuz nostaljiden faydalanmaya yönelik kasvetli bir girişimle, güçlü ve bağımsız kadınlar için omurgasız bir ayakçıya dönüştürülen Kyle Crane karakterini yeniden canlandırmak oldu. Parkur güvenli bir şekilde gömüldü ve yerine, tahta bir çite çarptıktan sonra duran ve yakıt deposunu iki dakika içinde boşaltan karton bir kamyonetle kasvetli bir şekilde ilerlemek zorunda kaldığınız sonsuz boş tarlalar getirildi. Karanlık bölgeler inanılmaz derecede basitleştirilerek, havasız bir havalandırma tırmanma simülatörüne dönüştürüldü ve çokça … Tamamını oku