Eskiden Ubisoft'a olan inancımı kaybetmiştim. Assassin's Creed konsepti ölmeye başlamıştı, Sam Fisher Bourne'a dönüştürülmüştü ve Prince of Persia gereksiz "bir nevi" 4. oyunla alaya alınmıştı. Ah, 3. oyuna ne kadar çok nefret vardı. Ve ilk birkaç saatimi onunla geçirdiğimde ne kadar çok mutluluk hissetmiştim.

Bu oyun, güzel bir ada, orada yaşayan çılgınlar ve "hayatın sınırında" eğlence hakkında. Kulağa iddialı geliyor biliyorum, ama açıklayayım. Ada gerçekten çok güzel. 2015'te bile, hayvanların avlandığı, insanlara saldırdığı ve düşman ararken keyifle poponuzu yediği, çok zengin ve canlı görünüyor. Bu arada, Vaas oyundaki en karizmatik karakter değil. Bu, Ubisoft oyunlarının hiçbirinde eşi benzeri olmayan, tuhaf özelliklere sahip garip karakterlerden oluşan bir alem.

Şu "avantaj" konusunu biraz daha açayım. Çoğu oyunda ya dünyanın zorluklarıyla savaşamayacak kadar güçsüz ya da çok güçlü olurken, burada zayıf bir kahraman olarak başlıyoruz, ancak karşılaştığımız her türlü zor durumdan kaçabiliyoruz. Evet, zor, ama aynı zamanda daha bilinçli hareket etmemizi, adanın temposunu benimsememizi teşvik ediyor ve bu harika.

Oyun ayrıca mükemmel gizlilik mekaniğine, silahlara, araçlara ve kahramana iyi bir his veriyor ve iyi bir yerelleştirmeye sahip. Evet, çok fazla küfür var ve duygular cümleden cümleye değişiyor, ancak çoğuyla karşılaştırıldığında, çok iyi bir çaba ve bu sorunlar olabileceğinden daha az sıklıkla ortaya çıkıyor.

Far Cry 3 benim için önemli bir oyun. Bu oyun, Ubisoft'a olan inancımı tazeledi ve eğlenceli bir açık dünya oyunu ve harika bir aksiyon oyunu yapabileceklerini kanıtladı. Hikayelerinin bu kadar sıradan olması ve iş birliği/çok oyunculu modunun sadece bir pazarlama hilesi olması üzücü. Gerçi ikincisi o kadar da kötü değil; gayet iyi çalışırdı...