Orijinal oyunu oynamamıştım. Gothic ile ilgili tek bilgim oyunun adıydı. Bir zamanlar iyi ve sevilen bir seri olduğunu biliyordum, ancak yaşı itibariyle daha yakından tanıma şansım olmamıştı. Bu yüzden yeniden yapım hemen dikkatimi çekti. Klasik bir oyunu modern grafiklerle deneyimlemek mi? Hemen fırsatı değerlendirdim ve hiç pişman olmadım.

Oyun zor. Başka hiçbir oyun beni en başından itibaren bu kadar aşağılayıcı bir duruma sokmadı. Ara sahnede tokat yedikten sonra, burada çok fazla darbe alacağımı anladım. Oyun dünyasının beni sevmediğini ve elimden tutup yönlendirmeyeceğini kabullenerek öğrenmeye başladım.

Ve karakterinizle birlikte gelişmek ne büyük bir zevk; size bir öncü olmanın canlı hissini veriyor. Zorlu dövüşlerin üstesinden gelmek, haritayı keşfetmek, yerel beceri mekaniklerini öğrenmek ve onları geliştirmek, bu fetihten keyif aldım. En iyi ekipmanlara ve neredeyse maksimum beceri seviyelerine sahip olsam bile, oyunun sonlarına doğru düşman XP'sini işlemek için süper bir makineye dönüşmedim. Zorluydum, ama benim seviyemde bile, hata yaptığımda beni seve seve yeniden yüklemeye zorlayan düşmanlar vardı.

Yükleme ekranı bana Gothic'ten zorluğu düşürmenin bir sakıncası olmadığını kaç kez söyledi, ama hayır. Her bir parçasını dişlerimi sıkarak geçmeseydim bu dünyayı çok daha az severdim.

Ve oyunun dünyasında sevilecek çok şey var. Modern oyunlarda görmeye alıştığımız dünyalardan daha küçük. Ama zenginliği şaşırtıcı. Ana yollardan saptığınızda, sırların, göndermelerin ve hatta gizli nesneler içeren saklanma yerlerinin sayısı katlanarak artıyor. Ve burada bu kadar ayrıntıya dikkat edilmiş. Geliştiricilerin her birinin işlerini sevdiğinden hiç şüphem yok; Başlangıç ​​kamplarına döndüğümde ve oyun boyunca bu yerlerin bana ne kadar tanıdık geldiğini fark ettiğimde bu sevgiyi hissettim.

Burada birçok mekanik, taze bir nefes gibi geliyor. Seviye atladıktan sonra, ihtiyacım olan beceri için bir akıl hocası bulmam gerekiyor ve bundan önce, yankesiciliğin gerçekten önemli olup olmadığına veya deneyim puanlarımı eski güzel tek elli bir silaha harcamam gerekip gerekmediğine karar vermem gerekiyor.

Pusula ve mini haritanın olmaması sayesinde, Maden Vadisi'ne daha da fazla daldığımı güvenle söyleyebilirim.

Ve son olarak, kilit açmaya ilginç bir alternatif gösterildi. Evet, zor, ama oyunun tamamı oyuncuyu esirgemiyor. Bu sistem burada gerçekten iyi görünüyor. Hacking benim için zorlu bir işti, ta ki deneyimimi hack'imi geliştirmek için harcamaya karar verene kadar.

Şahsen, aşılmaz bir zorlukla karşılaşmadım.

Muhtemelen olumsuz yönlere de bir şeyler yazmalıyım. Oyunu bitirdikten bir gün geçmiş olmasına rağmen hala çok heyecanlı olduğum için bunu yazmak zor.

Benim için en büyük dezavantaj, seslendirmedeki teknik sorunlardı. Karakterler bazen tamamen farklı ses seviyelerinde konuşuyorlardı ve bazen birinin bana fısıldadığı şeyleri sadece altyazılardan anlayabiliyordum. Ve son mekanda ses tamamen kayboldu. Sanırım bunu düzeltecekler, ama son sahneyi tamamen sessiz izledim.

Yapay zeka burada biraz garip. Yeniden yükledikten sonra, takip eden düşmanlar hedeflemeyi kaybediyor. Ve sık sık yeniden yüklemeniz gerektiğinden, Alzheimer hastası düşmanların görüntüsü tutarlı olacaktır.

Birkaç küçük eleştirim daha var, ancak bunlar o kadar öznel ki, incelemeyi bunlarla çok fazla sulandırmak istemiyorum. Örneğin, yemek pişirme mekaniklerinin yeterince derin olmadığını düşündüm. Ve demirciliğin pek bir faydasını görmedim, çünkü daha iyi silahlar satın almak daha kolaydı.

Ve oynadığım 60 saat boyunca tek bir çökme yaşamadım. Daha önce bahsettiğim gibi, yeniden yüklemeden sonra NPC yolunun kaybolmasından kaynaklanan birkaç hata vardı, ancak hiçbir takılma olmadı. Teknik olarak, oyun benim için neredeyse mükemmeldi.

Sonuç olarak, memnunum. Memnuniyetten de öte. Oyun benim için bir meydan okumaydı ve üstesinden geldim. Bir çeşit yeniden başlatma. Eğer yeniden yapımlar yayınlanacaksa, benzer kalitede ve geliştirici sevgisiyle yapılmalılar. Teşekkürler!