Eğer buraya hayat oyunu oynamaya geldiyseniz, yanlış kapıya geldiniz. Öncelikle, oyun uzunluk açısından oldukça kaba. Üniversiteden sonra oyun bitiyor. Kariyer yok, aile hayatı yok. Sadece bir eşcinsel partner ve sonunda bir yetimhane çocuğu, sadece göstermelik. Evet, oyunun ikinci dezavantajı ise devasa bir SJW (Sosyal Adalet Savaşçısı) gündemi. Tüm oyun boyunca üç karakter gördüm: punk bir lezbiyen, siyahi bir eşcinsel müziksever ve başka bir kız şeklinde aşağı yukarı statik bir karakter. Bir karakter eşcinsel bir partneri reddetse bile, sonunda bir şekilde sapkınlaştırılıyor. Oyunun üçüncü dezavantajı ise diyalogların neredeyse hiçbir etkisinin olmaması. Evet, mikro karakterlerin iyi ve kötü sonları var; ya uyuşturucuya bağımlı olup intihar ediyorlar ya da bir yetimhane çocuğuyla sağlıklı bir eşcinsel ilişkiye başlıyorlar (déjà vu, değil mi?). Karakteriniz NPC'lere karşı mesafeli davranırsa, bir sonraki görüşmede "Sana biraz kişisel alan verdim" diyebilirsiniz ve işe yarayacaktır. Dördüncü dezavantaj ise sürekli tekrarlanan olaylar. Oyuna başlıyorsunuz ve bam! Ksilofon çalan bir çocuk ya da oyun oynayan birkaç çocuk. Orta yol yok. Sürekli aynı yolu izliyorsunuz, heteroseksüel bir kişiyle eşleşmeyi umuyorsunuz, uzaydan gelen eşcinsel siyahi bir basçıyla değil. Oyun boyunca rastgele sayılara tıklıyorsunuz (ya da tıklamıyorsunuz, gerçi bu da pek bir şeyi değiştirmiyor, sadece sonunda farklı bir mesleğiniz oluyor) ve tamamen sinir bozucu NPC'lerle monoton karşılaşmalara katlanıyorsunuz.

Sonuçta ne diyebilirim ki? Oyun sadece bir akşam için, en fazla 2-3 saatliğine. Sadece bir bira eşliğinde. Ve sadece Denis Karamyshev'in videosu arka planda oynuyorsa. Herkese iyi şanslar, hoşçakalın.