Her iddialı bağımsız oyunun, üç saatlik melankoli için saf oyuncuları kandırmak adına derin sanat maskesi takmasından kaynaklanan bu sürü gibi coşkudan çok bıktım. Unreal Engine 5'i, dev konserve kutularını, karlı alternatif steampunk'ı ve Yefim Shifrin'in şeytanı seslendirmesini ortaya koydular ve işte bu kadar, koltuk estetiği meraklıları büyük Rus yeraltı dünyası karşısında kendinden geçmeye başladılar bile, bu çöpe herhangi bir oyun mekaniği eklemeyi unuttuklarını fark etmiyorlar. Bu etkileşimli yanlış anlamanın yarısı sadece W tuşuna basılı tutmanız, felç olmuş bir salyangoz hızında su kovalarını taşımanızdan ibaret, diğer yarısı ise... İlkel kutu bulmacalarıyla boğuluyorsunuz veya en beceriksiz pikselleştirilmiş mini oyunlara tükürüyorsunuz, ki bunlar tüm kasvetli havayı tamamen bozuyor ve sadece projeyi iadeden korumak için eklenmiş. Fakat bu sıkıcılığın doruk noktası, dün "Ateist" adlı kamu sayfasını keşfeden ve şimdi din hakkındaki en sıradan tartışmaları büyük bir vahiy gibi sunan 13 yaşındaki bir okul çocuğunun özgüveniyle yazılmış yerel senaryodur. Karakterler, mantıklı bir motivasyonu olmayan karton ucube tiplerdir, dünya ateşli bir hezeyan halindedir ve övülen felsefe, düz bir sunum karşısında çöker ve sizi, hikaye tamamen boş ve anlamsız bir sonla cümle ortasında kesilene kadar zorlama diyalogları dinlemeye zorlar.